Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Na chuj to komu zawsze i tak kończę robiąc wszystko za wszystkich. Ostatnio musieliśmy zrobić grupowe sprawozdanie ok podzieliliśmy się ja miałem zająć się robieniem tabel i wykresów więc poczekałem na obliczenia. Zdziwiony że je dostałem dość wcześnie zacząłem robić wykresy, po głębszym wczytaniu się w te obliczenia musiałem zrobić je sam od nowa… Inne osoby miał zacząć się opisem ale oczywiście nic nie przesłali aż do ostatniego dnia… Po prostu mnie to tak wkurwia…

Około rok temu przygarnąłem owczarka kaukaskiego jest to, dosyć spory pies około 100 kg wagi i dosyć agresywny dla obcych. Gdzieś dwa miesiące temu pijak ze wsi włamał się nam na ogrodzone podwórko i próbował wynieść piłe, zobaczył to ojciec który wracał ze spaceru z psem chciał złapać kolesia, le on trzasnął ojca metalowym pretem, wtedy na nieszczęście pijaka już na nodze siedział mu kaukaz. Przybiegła matka odciagniela psa (który nieźle poszarpał pijaczka) zadzwoniła na pogotowie, wzięli go na badanie a tu na drugi dzień policja z oskarżeniem, że pies biega luzem po wsi i pogryzł człowieka, matka w ryk przywiązana do psa którego mogliby uśpić na swoje głupie szczęście 2 dni wcześniej zamontowałem w samochodzie kamerę na której wszystko było widać. Niby wszystko się wyjasnilo, ale ile nerwów poszło w sądzie tego nikt nam nie zwróci.

Nie pracujesz, masz za dużo czasu wolnego, nudzisz się, czujesz się jak bezrobotne gówno i nie masz pieniędzy. Znajdziesz robotę – zapierdalasz po 14 godzin na dobę, może i zarobisz pare kafli na miesiąc, ale nie masz czasu na wydawanie pieniędzy, wolnego czasu, na zebranie własnych myśli, na zabawę i nie masz siły. Czy w tym kraju wszystko musi przechodzić ze skrajności w skrajność? Czarne, albo białe? Tak źle i tak niedobrze…

Ostatnio myślę nad sensem egzystencji i doszedłem do wniosku, że żyje w świecie, gdzie odbywa się wyścig. Ten wyścig jest do nikąd, gdyż czy ktoś osiągnie wysoki status społeczny, a na koncie wyświetla się okrągła sumka, czy klepie biede i codziennie walczy o przeżycie, to finał dla każdego będzie taki sam. Śmierć. Większość ludzi biegnie w tym wyścigu. Idzie do roboty, potem za zarobione pieniędze kupuje gadżety, jedzenie itp. I tak przez średnio 40 lat. Jak ktoś dożyje 70-80 to zazwyczaj cierpi na masę chorób i męczy się przez ostatnie lata swojego istnienia. Czy warto? Czy nie ma innej drogi, niż droga do nikąd? Myślę, że jest. Ta droga jest drogą spokoju ducha, robienia tego, na co ma się ochote. To po prostu wolność. Bardzo ciężko w dzisiejszym świecie o prawdziwą wolność, ale warto się zastanowić, czy droga do nikąd jest jedyną, słuszną drogą. Czy pieniędze, które pozwalają nam kupić wszystkie dobra materialne, są wstanie zapewnić nam spełnienie i radość. Osobiście doznaje, że wszystko co zostało kupione za pieniędze, z czasem się nudzi i traci dla mnie sens. I wtedy czuję, że wkraczam na droge do nikąd.

Straciłem nadzieję. Nie mam już ochoty. Nie chce mi się… Kurwa. Jestem po studiach, ludzie mówią, że dobry kierunek. Przyznam, że ciężko mi było ale jakoś doczołgałem się do końca… Zajęć miałem tyle, że nie miałem specjalnie czasu na praktyki. Mimo to aplikowałem ale wciąż odbijałem się od ściany. Albo żadnej odpowiedzi, albo rozmowa i „odezwiemy się”. Skończyłem studia, szukałem pracy. Zero odzewu. Postanowiłem, że pójdę do firmy X, w której zawsze chciałem pracować i podejmę zatrudnienie na najniższym szczeblu, czyli na produkcji… Pomyślałem, że skoro oficjalnym kanałem przebić się nie mogę, to zdzierżę pracę ze „śmietanką” inteligencką i spróbuję komuś odpowiedniemu wcisnąć swoje CV. Tak też uczyniłem i po mięsiącu pracy oraz znoszenia farmazonów współpracowników pomógł mi pewien Człowiek, który porozsyłał moje dokumenty po biurach w firmie. Bardzo temu Człowiekowi dziękuję. Odezwał się do mnie jeden Szef. Poszedłem na rozmowę. Udało mi się na nich zrobić wrażenie, docenili moją determinację i zaprosili na rozmowę, która odbyła się dzisiaj. Rozmowa standard – tysiąc pytań pomocniczo dołujących „a co by pan zrobił…”, „a co pana motywuje (najlepiej po angielsku), „a proszę podać przykład, że jest pan stanowczy”… No ja pierdole. Wiem, że nie mam doświadczenia, większość prac, które w życiu wykonywałem to prace fizyczne, ja jebie… Albo kucharz, albo kładłem tory, albo malowałem domy, albo wywoziłem gnój albo pracowałem na słuchawce – wszystko po to, żeby mieć trochę hajsu jako młody człowiek. To co ja mogę powiedzieć o stanowczości? Że Heńkowi na jabłkach powiedziałem żeby się odpierdolił ode mnie i pilnował swojej roboty? Momentami już brakowało mi pomysłów „a co pan woli, pracę schematyczną, czy kreatywną” no kurrrrwa! Te wszystkie gadki to ja nie wiem, jakby mnie w kosmos mieli wystrzelić razem z nimi i sprawdzają czy ich tam nie pozabijam z czasem. No nic… Jakoś przebrnąłem. Dali mi zadanie do zamodelowania w programie. Jak je zobaczyłem, to pomyślałem no kurwa, to ludziom którzy też byli na takich rozmowach dajecie jakieś chujowe blaszki do narysowania i kilka innych prostych zadań a mi dopierdalacie czymś takim? Ekstra. Zacząłem rzeźbić, komp nie mój, układ interfejsu też pozmieniany, myszka jakaś dziwna, z początku nic nie mogłem zrobić musiałem restartować program i z tego stresu prawie nic nie zrobiłem. Na koniec rozmowy oczywiście słodkie pierdzenie, nagroda pocieszenia w postaci „naprawdę zaimponował nam pan swoją determinacją i dążeniem do celu”… No dzięki, szkoda że za to nie płacą… Widocznie w tym świecie to i tak za mało. Zatrudniają ludzi beznamiętnych, spolegliwych… W pracy się opierdalają bo nie ma nic do roboty, albo rysują jakieś prymitywny szajs, a na rozmowie to wciskają kit jaka to nie jest odpowiedzialność kurwa chuj z nimi… Zdenerwowałem się. Straciłem wątek. A i wróciłem na chatę odpaliłem program i z zadaniem sobie poradziłem w 30 minut, także pięknie! Chujnia i śrut.

Zdarzyło się, iż w piątym roku swojego życia mój „stary” telewizor „był wziął i umar” – padło podświetlenie LED i naprawa jest średnio opłacalna. Jako że technologia idzie do przodu, postanowiłem z połowicą, że kupimy nowy, większy, lepszejszy. Spełniłem więc swój techniczny obowiązek: objechałem okoliczne sklepy typu „media”, zobaczyłem co mają, co jak gra, jak świeci, ile kosztuje, itp., poszperałem w internetach i wybrałem konkretny model jako spełniający wszystkie wymagania. Teraz pozostało pojechać do sklepu z Visą w zębach i przywieźć pokrakę do domu.
Prosta czynność, ale postanowiliśmy ją dodatkowo utrudnić, a mianowicie wykupić dodatkowe ubezpieczenie na okres 3 lat. Nie będziemy wnikać czy jest to fajne, czy daliśmy się wydymać na trzy stówki – nieistotne, zobaczymy jeśli ( odpukać ) przyjdzie skorzystać.
Pierwszy krok to zakup telewizora. Wziąć z półki, upchać w koszyku. Teoria. Praktyka? Pan z obsługi musi zrobić to za mnie, więc pięć minut szukał mojego modelu wśród kartonów – finalnie to był ten, o który się oparłem gdy nie pozwolił zapakować go samemu. Następnie rozpakował i upewnił się, że w środku jest telewizor, a nie pralka automatyczna. Jako, że chcę przedłużoną gwarancję, pan musi w kajeciku poszukać pozycji, żeby wbić na paragon dodatkową opłatę. Kolejne pięć minut ciągłego pytania mnie w kółko o to samo: jaką gwarancję, na ile i za ile, ewidentnie strasznie motał się z tym, chociaż instrukcja napisana jak dla debila. W końcu pokazałem mu palcem konkretną pozycję w jego kajeciku ze słowami: „tą chcę, taką”. Teraz, aby wypisać certyfikat, trzeba spisać model, EAN oraz numer seryjny telewizora. Masz wszystko na pudełku? Masz. Ale to by było zbyt proste. EAN należy zeskanować z pudełka skanerem, po czym przepisać go z ekranu skanera. Logiczne. Numer seryjny także jest na pudełku, ale trzeba spisać z telewizora, musimy więc wielkiego, nieporęcznego gnoja wypakować nad podłogą z płytek ceramicznych ( w sumie, jeszcze nie zapłaciłem, jakby coś ). „Czyli może się zdarzyć, że pudełko będzie od innego egzemplarza?” – pytam zaniepokojony. „Nie, to niemożliwe” – odpowiada pan.
„To w takim razie dlaczego S/N spisujemy z obudowy, a nie z opakowania?”. Cisza….. „Wie pan, ja tu jestem drugi dzień. Muszę się jeszcze dużo nauczyć.”
No tak. Nie mogę mieć do niego żalu w takim razie, ja też w swojej pracy byłem kiedyś „drugi dzień”.
Tylko, że w mojej pracy nikt nie puściłby mnie „na żywioł” do klientów bez podstawowej wiedzy, umiejętności, znajomości procedur. A ten gość ewidentnie nie miał za sobą żadnego szkolenia. Absolutnie nie wiedział gdzie jest, dlaczego i po co – oraz, o zgrozo – jak się to robi.
Coś, co miało trwać 25 minut trwało półtorej godziny. „Doradca klienta” bez elementarnej wiedzy. Bez umiejętności użycia skanera, z którym motał się jak przedszkolak, a którego – de facto – w ogóle nie potrzebował.
Czy duże firmy serio nie zdają sobie sprawy, że to najniższe ogniwo w łańcuchu pokarmowym to praktycznie 95% wizerunku firmy? Przecież ja przez najbliższy rok będę wszystkim mówił: „Nie idź na zakupy do X, tam pracują debile-analfabeci”.

Od dziecka podobała mi się praca lekarza. Chodziłem do prestiżowych szkół przed uczelnią, pokonałem maturę. Zawsze jednak wolałem matematykę i fizykę od chemii i biologii, lecz nie podobały mi się perspektywy pracy po jakiś polibudach czy esgiehach. Udało mi się dostać na lekarski (w jednej z najlepszych uczelni w naszej cebulandii), lecz to co zastałem to jakieś nieporozumienie. Oczekiwałem na swoim wydziale ludzi inteligentnych, bystrych, niestety większość z nich to robociki które są w stanie wykuć na pamięć książkę telefoniczną, z przeciętną inteligencją, umiejętnością kojarzenia faktów i błyskotliwością bliską zeru… Bez wątpienia przyczynił się tu system rekrutacji – nie wymagano rozszerzeń z fizyki i matematyki na maturze, co dało wstęp niemal każdemu z ulicy, bo to żaden wyczyn nauczyć się kilku regułek do matury z biologii czy z chemii. Poszedłem na studia z postanowieniem samodoskonalenia siebie i rozwijania swoich umiejętności, a jedyne co tu robię to kuję jakieś guzki na kościach, których i tak większość lekarzy po zakończeniu studiów pamiętać nie musi… Mam ochotę spierdalać stąd na studia techniczne, lub cokolwiek gdzie jest trenowane logiczne myślenie i rozwiązywanie problemów. Może i zostanę zhejtowany bo powszechnie wiadomo że studia medyczne to głownie pamięciówka, rozumiem że w przyszłości prawdopodobnie ludzkie życie będzie w moich rękach, owszem czasem uczę się ważnych rzeczy, ale czy chcielibyście być leczeni przez tępaka który wykuł się na pamięć kilku(dziesięciu) podręczników? Nie lepiej byłoby wprowadzić fakultety z matematyki i chociaż trochę podnieść inteligencję przyszłych medyków zamiast kazać im szlajać się po bezużytecznych zajęciach jak na przykład etyka (bo jak ktoś jest zachłanny na kasę to i tak weźmie w łapę niezależnie od tego co mu powiedział jakiś profesor filozofii) czy nauka już dawno wymarłej łaciny? Jestem załamany patrząc na system kształcenia lekarzy. Pozdrawiam.

Tak jak w temacie, kupiłem na allegro czopakul. Takie urządzenie z obrotowymi ostrzami do siekania cebuli, reklamowali dawno temu w telezakupach mango. Niestety, średnio sieka cebulę, za to wspaniale pęka plastikowa obudowa przy pierwszym użyciu. Co do samych ostrzy- cebula klinuje się między nimi, więc obrót nic nie daje, gdyż na dnie urządzenia nie ma nic. Wszysko zostaje pomiędzy ostrzami i przesuwa się wokół osi razem z nimi. Nie polecam tego produktu. Eh, wyjebałem 12 zł (z przesyłką!) w błoto, chujnia i srut.

Moje koleżanki generalnie są w wieku 18 lat albo niedługo będą w tym wieku. Zauważyłem głupią modę, a mianowicie robienie sobie bezsensownych tatuaży. No bo jak mam inaczej nazwać jakieś róże, gwiazdki, „geometryczne” zwierzątka albo jakieś abstrakcyjne chuj wie co. Przecież to tylko głupia chwilowa moda, a takie coś zostaje na całe życie. Nie wiem, jak można tego nie rozumieć. Co gorsze tatuaże robią sobie te dziewczyny, które uważałem kiedyś za rozsądne. Bo ona chce róże na żebrach. Tym głupim sukom powinno się zakazać robienia czegokolwiek ze swoim ciałem do momentu aż dorosną. Kolejne głupie suki to nauczycielki wychowania do życia w rodzinie czy inne panie psycholog, które uważają, że rzekomo dziewczyny dojrzewają szybciej niż chłopaki. Nie wiem kurwa pod jakim względem. Chłopaki w tym wieku są przedsiębiorczy, chodzą do pracy i zarabiają swoje pieniądze. W tym czasie te „dojrzałe” dziewczyny zajmują się takimi pierdołami. Wkurwia mnie takie zachowanie i gadanie. Jeszcze chciałem wspomnieć o dwóch rzeczach, bo są za krótkie na kolejną chujnię. Loginy i hasła. Teraz żeby zrobić cokolwiek np. kupić coś, zagrać w grę, używać programów musisz zakładać konto. Dla bezpieczeństwa powinno się mieć różne hasła. Właśnie w ten sposób nie pamiętam połowy swoich haseł. Kurwa, niedługo jak ta technologia pójdzie do przodu, to będę musiał przed wejściem do kibla podać login, hasło i udowodnić, że nie jestem robotem. Druga sprawa to funkcja „Mój Dzień” na Facebooku. Nie wiem po chuj oni to wprowadzili, skoro wszyscy korzystają z jego pierwowzoru, czyli Snapchata. Kiedyś aplikacje Facebooka i Messengera były całkiem przejrzyste, a teraz jest napierdolone tyle tych bezużytecznych opcji, że aż wkurwić się idzie. Czasami aż mam ochotę wyjebać swojego smartfona i zastąpić go normalnym telefonem sprzed 12 lat tym bardziej, że smartfon zabiera mi tylko czas. Tyle miałem na dzisiaj do powiedzenia, trochę mi ulżyło. Dziękuję.

Wkurzyłem się dzisiaj niemożliwie, bo myślałem ze gubiłem dowód osobisty. Po prostu nigdzie nie mogłem go znaleźć. I przez głowę przeszła mi myśl, chyba ktoś może wziaźć na mnie pożyczkę, muszę to sprawdzić. Czytam w necie o jakimś chłopaku co zgubił dowód i na niego ktoś wziął 8000zł chwilówki. W jakim kraju my żyjemy, że jeśli zgubisz dowód ktoś może Cię zadłużyć? To jest chore.  Na szczęście znalazłem w końcu ten dowód.