Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Gdzieś tu niżej jakaś dziewczyna napisała, że chciałaby być facetem.
Nie zdajecie sobie sprawy, jaka to chujnia siedzieć w ciele kobiety, mając umysł męski.
Operacje i kuracje hormonalne są baaardzo drogie, męczące, wykańczające organizm i nie dają 100% pewności powodzenia zmiany płci.

I tak, dla większości z Was jest to niezrozumiałe, że to minie, taki okres dojrzewania, tere fere. A co, jak ktoś ma już 26 lat i nie minęło.
NIC z tym nie zrobię, będę się męczyć i udawać hetero, mimo, że nie jestem homoseksualna, bo nie ciągnie mnie do kobiet jakoś specjalnie… Chciałabym być facetem i wtedy być z kobietami. Nie jako kobieta 🙁

Ale co, gówno.
Chcę żyć, choć wiem, że nigdy nie będę szczęśliwa.Jestem atrakcyjną dziewczyną, kobietą mającą powodzenie…
Będę udawać zadowoloną z jakimś miłym facetem, może urodzę mu dzieci, będę uszczęśliwiać ich, jak się da. Może w tym znajdę jakiś sens życia.
Nikt nigdy nie dowie się prawdy.

Nie oczekuję zrozumienia, ale wyobraźcie sobie, że przez okres np. roku jesteście w ciele płci przeciwnej i pomyślcie, czy byłoby to fajne na dłuższą metę – na całe życie…

Ach, cóż zrobić… Pozdrawiam..

Spędzam część wakacji w niewielkim mieście rodzinnym, niesie mi więc z wszystkich okolicznych restauracji okropne dicho z weselnych potupanek i tak co tydzień w sobotnie wieczory i noce. Nosz kurwa ja pierdolę, na trzeźwo ciężko się tego słucha. Nawet jak gdzieś wyjdę na miasto to i tak ta muzyka jest wszędzie, jestem otoczona przez dicho. Jasne, że każdy słucha czego chce, bawi się przy czym chce itp ale dla postronnych to jednak może być koszmar. Wrrr.

Ostatnimi czasy wpisy na chujni wypełnione są gównem i fekaliami. Niektórych to może brzydzić, odbierać apetyt i wprowadzać w stan pełnego ramadanu. Mnie to jednak nie rusza, może nawet kojarzy się z jedzieniem… Wszystko jest przecież względne, taka mucha powiedzmy uznaje twe gówno za godny posiłek, podobnie jak niektórzy fast-foody. Może właśnie to mieli na myśli twórcy South Parka w odcinku, gdzie wszyscy jedzą dupami a srają ustami (Season 6: Red hot catholic love).
Boli mnie jednak co innego… Biedronka. Kupuje w niej od lat, w dodatku teraz mieszkam od niej 50m (licząc zjazd windą 62m). Przez lata obserwowałem jej transformację, do tego czym jest teraz. Nie jest źle. Jednak każde zakupy są powtarzalne, nie ma już niespodzianek w postaci zepsutego śledzia czy śmierdzącej sałatki. Wiem co kupować, wiem w których rzeczach jest glutaminian sodu, a gdzie nie. W unoranym koszyku z biedronką w godle niosłem już prawie wszystko co jadalne i nie. Zaobserwowałem nawet w jaki sposób podnoszą ceny na przykładzie lasagne – zwiększają wagę produktu o X % oraz cenę o X % dodając plakietkę X % gratis. Po upływie kilku tygodni plakietka „X % gratis znika” podobnie jak X % wagi, natomiast cena pozostaje.
Przerąbane, że jestem za leniwy żeby jechać tramwajem do innego sklepu. Jednym słowem chujnia, rak jąder i pułpasiec. Pozdrawiam wszystkich magistrzących się, przelewających swe myśli i uczucia na chujnie w ramach ustawowego opierdalanka. Ciao bambino!

Ostatnio natknąłem się w necie na następującą legendę miejską: w 1996 roku gdy została wydana gra Pokémon Green na GameBoy, mnóstwo dzieci (7-12 l) w nią grało. Efektem tego były koszmary nocne, bóle głowy/brzucha, krew z nosa. 70 proc. z tych dzieci popełniło samobójstwo. Zaintrygowało mnie to. Dowiedziałem się, iż zauważono związek bo wszyscy oni grali w Pokémon Green. Wszyscy przerwali grę na 1 etapie – miasteczku Lavender Town. Było ono malutkie i grała w nim naprawde schoziwa 8bitowa muzyczka. (youtube:Pokemon green beta lavender town). Ta muzyczka mimo prostoty wprowadza w smutny nastrój i niepokój. Okazało się że zawierała niesłyszalne dźwięki wpływające na psychike. Gdy na jednym z filmów koleś odtwarzał tą muzyczkę w programie, na falach dźwiękowych wyrył się napis. (youtube:pokemon missing frequenties-lavender town). Zaintrygowało mnie to i sprawdziłem sam-prawda. Czytałem o tym w necie całymi dniami. Teraz ta pierdolona muzyczka gra mi w uszach ciągle i mam przejebane koszmary z tym w tle. Chujnia.

Mieszkam od zawsze w wieloosobowym domu. Ze wszystkimi jest ok tylko nie mogę dojść do porozumienia z moim pojebanym dziadkiem. Mam z nim na pieńku praktycznie od zawsze już jako mały berbeć wciąż się z nim kłóciłam, ale teraz jest gorzej. We wszystkim mi rządzi i nikogo nie można zaprosić, bo robi obciach. A to się spierdoli przy gościach i jebie jak by stado cyganek z gołymi dupami przez dom przeciekło. Innym razem zacznie dłubać w nosie. Najgorsza jest jego klapa na muchy. Zrobił ją sobie z jakiegoś kija i kawałka gumy i jebie nią z całej siły niszcząc przy tym meble. Chciałam mu ją zajebać, ale ten stary ramol chodzi nawet z nią spać! Kolejna rzecz jest taka, że jak się wysra to nie spłucze i jeszcze w tym gównie miesza szczotką do kibla, a potem ją wkłada taką usraną z powrotem do pojemnika. Żyć w tym domu to chujnia!

Moja historia zaczęła się dwa lata temu. Wróciłam na wakacje do domu, do Polski. Studiowałam za granicą. Mniej więcej trzy miesiące przed wyjazdem zaczęłam chudnąć, nie miałam apetytu, popękały mi naczynka. Myślałam że to może przejściowe zmęczenie, nie należę do osób które przesadnie się o siebie martwią. Wizytę u lekarza odkładałam jak tylko mogłam tłumacząc się to nauką to pracą. Wiecznie zabiegana. Dopiero mama zmusiła mnie żeby w końcu się zbadała. Pierwsza diagnoza to zapalenie wątroby. Następna: pierwotny nowotwór wątroby. Dlaczego miałabym podejrzewać, że za pierwszym razem źle mnie zdiagnozowano? Dlaczego też miałabym przypuszczać, że zdrowa, silna kobieta może mieć raka? Objawy tej choroby nie są charakterystyczne. Dla mnie to mogło być wszystko. Nie było płaczu, rozpaczy ani zgrzytania zębów. Pomyślałam sobie: „Dziewczyno, wyjechałaś do obcego kraju na studia, praktycznie nie znając języka, znalazłaś pracę, faceta, nie możesz pozwolić żeby jakiś tam raczek wszystko ci spieprzył. To będzie tylko kolejny etap mojego życia z którym sobie poradzisz”. Musiałam przerwać naukę i wrócić na czas leczenia do domu. Chciałam mieć wsparcie rodziny i spokój. Mój chłopak też wrócił. Kolejne dwa lata to były wycieczki między domem, a szpitalem. Czekanie na przeszczep. Potem na kolejny gdyż mój organizm odrzucił pierwszy. Bywało różnie. Ale miałam wsparcie przede wszystkim mojego ukochanego. Gdyby nie on pewnie bym nie przetrwała tego. Codziennie był ze mną, widziałam jego zmęczone i zmartwione oczy. Dopiero niedawno dowiedziałam się jak tragicznie znosił mój stan. Rodzice ani on nie chcieli mnie martwić. Nigdy nie dał po sobie tego poznać. Był silny dla mnie, nigdy nie pozwolił mi zwątpić, że wyzdrowieje kiedy już traciłam nadzieje. Bo pomimo tego, że choroba mnie nie załamała to były dni kiedy byłam bliska poddania się. Na co dzień nie tracę pogody ducha i raczej staram się obracać wszystko w żart. Bo tak naprawdę mogło mi się przydarzyć coś o wiele gorszego. Mogłam przez to przechodzić sama 🙂 Daję ten wpis na chujni nie po to żeby udowodnić wszystkim, że moja chujnia jest bardziej chujowa od chujni chłopaka, który nie może zwalić bo nie pozwalają mu na to warunki w domu 🙂 Każdy ma swoje problemy, ale ważne jest to żeby dostrzec też pozytywy naszego życia i je docenić. Ale jak tu doceniać kiedy chujnia pełna chujni, a życie kopie nas po dupie. Może mi jest łatwiej to powiedzieć, bo dostałam konkretnego kopa, który odmienił mój światopogląd, moje priorytety i wartości. Sprawił, że mogę powiedzieć, że kocham życie jak nigdy przedtem i jak tonący brzytwy chwytam się wszystkiego, żeby zostać na tym świecie. Na pewno przez chorobę nie stanę się jakąś mniszką, nie zamieszkam na pustyni i nie będę chwalić każdego napotkanego na swojej drodze kwiatka. Kiedy wyzdrowieje, a pewnie jakiś czas mi to jeszcze zajmie, bo są przeżuty na kości, będę żyła normalnie:) Ale na pewno bardziej świadomie. Życzę wszystkim dużooo zdrowia i więcej wiary w to, że z każdej chujni da się wyjść 🙂

Jest mi chujowo z moją płcią. Co dzień się z tym męczę, bo nawet nie wiecie jak bardzo chciałabym być facetem.

…jak to śpiewał jeden facet z Republiki. No i właśnie jak to jest, że za tyle lat poświęcenia dla każdego kto potrzebował dostaje wielkie gówno? Jeden raz od na prawdę bardzo dawna kiedy potrzebuje z kimś pogadać to nikogo nie ma. A to za sprawą tzw dziewczyn/chłopaków. Noż pogrzmociło wszystkich totalnie. Rozumiem, że można być z kimś ale to nie znaczy od razu że ma sie być jednym ciałem i duszą. Najlepiej kurwa spędzać ze sobą 24h na dobe i olać reszte świata. Idziemy na koncert? „Nie moge, bo misiu chce jechać na ognisko do znajomych”. Masz dzisiaj chwile, bo potrzebuje pogadać? „Jade chyba gdzieś z kochaniem.” To przyjedziesz jutro po mnie na festiwal jak ustalałyśmy? „Niestety już nie ma miejsca w samochodzie, bo brat mojego faceta z dziewczyną się zabiera.” O kumplach nie wspomnę, bo ich laski wszystkie zazdrosne o byle pierdołe i wściekłe jak diabły tasmańskie. I mało taką interesuje że ktoś był dla mnie jak brat. A on na to przystaje. Cholera wszystko potrafie zrozumieć ale coś takiego? Czy na prawdę jestem jakaś inna, bo wierzę w zasady, wierność przyjaciołom i stawianie osób na których mi zależy ponad sobą? Widać tak. Powoli mam ochote odciąć sie od tej zrytej rzeczywistości i mieć wszystkich daleko. Ale jak jakiemuś misiowi coś odpierdzieli to zgadnijmy do kogo ofiara przyleci sie pożalić? I oczywiście ja tam będe, bo mimo wszystko inaczej nie potrafie. Nic tylko sie pochlastać.

Nosiłam aparat ortodontyczny, bo miałam zajebiście krzywe zęby. Po zdjęciu go zaczęłam o nie dbać, starać się, żeby były białe – generalnie jest w nimi wszystko w porządku. Problemem jest to, że mam zjebaną twarz i jak się uśmiecham i spod tej masakry wychodzą moje zęby to wygląda to jeszcze bardziej chujowo.

Witam. Historia wygląda tak: mam to jebane nieszczęście, że jestem typem osoby, która łatwo wpada w stany złe. Matura za mną, studia na kierunku ścisłym na dobrej uczelni czekają, 'niby’ wszystko się ułożyło, jest ok, zdrowie jest, kasa w miarę. Norma we wszstkim. A jednak, mam ochotę zakopać się w ziemi i nie odczuwać tego pokurwionego, nieuzasadnionego prygnębienia. Miałam za sobą dosyć burzliwe okresy, wzloty i upadki, zawsze uzasadnione. Martwię się, że to będzie mi towarzyszyło przez całe życie. Mam iść do psychologa, brać prochy do końca życia na tak zwaną 'depresję’ i całkowicie zatracić siebie? Chujnia!