Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Która to chujnia o pracy? Na pewno jedna z wielu. Zatrudniłem sie do pracy. Jako robol. Zwykły robol. Troche z musu a troche na tzw. przeczekanie paru miesięcy . I powiem tak. Pare miesięcy? Taki wał. Po miesiącu już mam dość. Praca wogóle inna niż miałem wykonywać, umowa licha bo przez agencje na miesiąc ale to jeszcze nic. Największą bolączką są ludzie tam pracujący. Takiego bucostwa, takiego zadęcia nie widziałem nigdzie dotąd. Jest tam różne typowe cwaniaczkowe buractwo, różne wkurzone Janusze i stare Heleny, Bożenki i Trenie, labadziary, młode dziewczyny, Seby, jakieś patusy wytatuowane, bardzo dużo Ukrów, którzy z pozoru są skromni ale jakby sie przyjrzeć są też fałszywi i mają inny wymiar cwaniactwa i bucostwa. NIkt w niczym nie pomoże, nie powie, nie poinformuje. Radź sobie sam i tyle a nawet sie czeszą z tego że ktoś ma problem i czegoś nie wie.Kółko od wózka ręcznego mi sie zablokowało to żaden skurwiel mi nie pomógł tylko patrzyli z uśmiechem jak sie męcze. Mieli ubaw po prostu. . Ten bezinteresowny jad, nienawiść, chamstwo. Raz gościu mówi cześć a raz udaje że nie zna.Nie wiem może mam pecha a może ludzie w tym kraju są coraz gorsi. Skąd to sie bierze?

Poszedłem wczoraj do fryzjera, bo trochę zarosłem i mówię:
Krótko po męsku poproszę.
Tak patrzę co ta fryzjerka robi a ta goli mi jeden bok głowy na łyso a na drugim pozostawia tego pedziowatego kosmyka zaczesanego na bok. I mówię raz jeszcze: Prosiłem krótko po męsku a nie krótko po pedalsku. Może mi jeszcze pani warkoczyka uplecie na czubku głowy?
To się ogarnęła i owaliła mi całą głowę na łyso, bo innego wyjścia już nie było.
Pieprzona pedalska moda.
To samo tyczy się odzieży męskiej. Chcesz kupić zwykłe czarne bojówki, albo kurtkę,naszukasz się godzinami, zmarnujesz czas i gówno masz. Ponad połowa tego całego gówna to pantaloty z dziurami, szelkami jak dla szczyla, albo z ostatnio modnym nadrukiem FRYTEK. Który normalny mężczyzna założy kurtkę albo spodnie we frytki ?! No ja pierd*le…

Dlaczego nie możemy żyć jak Czesi? Państwo ateistyczne bez żadnych dyktatorów typu Rydzyk i Kaczor. Dlaczego u nas nie opodatkują tego burdelu by załatać dziurę budżetową? Nie oszukujmy się, kościół jest tylko i wyłącznie instytucją finansową. Zdziera kasę z ludzi słabych psychicznie, którzy myślą, że dając na tacę będą żyć wiecznie z aniołkami na chmurkach. Kurwa mamy 21 wiek, latamy w kosmos, budujemy inteligentne roboty, kształcimy się… Naprawdę jeszcze ktoś w obliczu tego całego zła i kurestwa tego świata, wierzy w bajki o wielkim ojcu, dziewicy rodzącej dziecko i dziurawym trupie której ożył? Ludzie obudźmy się i wyjdźmy na ulicę. Czas skończyć te propagandę i odłączyć kościół od państwa. Wiara jest dla ludzi słabych, którzy nie potrafią pojąć, że cokolwiek by nie robili i ile nie wpłacili na Radio Maryja, to i tak pochłonie ich piach z robakami bądź ogień w krematorium. Nie pozwólmy dzieciojebcom zaglądać do naszych łóżek i decydować kiedy mamy rodzic i jak się zabezpieczać. Skoro kościół jest taki dobry i miłosierny, to dlaczego musimy płacić tysiące za pogrzeb ukochanej osoby? Sam fakt śmierci to już trauma a klechy dobijają kolosalnymi opłatami. Na tacę kasę wykładaj, za wizytę w domu płać, za ostatnie namaszczenie płać, za mszę płac, za ślub i pogrzeb to samo… No kur* i jak tego nie nazwać instytucją finansową? Za nasze ciężko zarabianie pieniężne, pasożyty, grubasy i pedofile kupują sobie najnowsze Beemy i merce.
Ludzie otrząśnijcie się i nie wspierajcie dziadostwa!!!!

Coś tu ostatnio wysyp samotnych gówniar. Powiem tak, zamiast pisać te pierdoły to bierzcie się do roboty bo się wam w dupach przewraca.

Pierwsza połowa mojego wpisu pewnie trochę chujowiczów wkurwi, ale nie o to chodzi. Można powiedzieć, że sporą część swojego dotychczasowego życia przeżyłem naprawdę dobrze. Nie brakowało mi hajsu, jak byłem dzieckiem przeprowadziliśmy się z bloków do nowego domu na przedmieściach, wszystko raczej odjebane, 200 metrów kwadratowych, duży ładny ogród, niewielki basen. W szkole, miałem dobre stopnie, uchodziłem za inteligentne dziecko, przyjaciół których tam poznałem mam do dziś, i jesteśmy zgraną paczką, spędzamy ze sobą sporo czasu, wyjazdy, spotkania etc. W wieku 8 lat straciłem ojca, co mnie mocno ukuło, ale po czasie pogodziłem się ze stratą, rodzina (mama, starszy brat i siostra), zawsze mnie wspierała, i mimo braku ojca, przy niedzielnym obiedzie zawsze jest dobra atmosfera. Rodzina kredytów nie ma, starszemu rodzeństwu się powodzi, mają własne domy w dobrym standardzie, po 2,3 auta, dzieci i małżonków. Mam z nimi świetny kontakt. Jeśli o mnie chodzi to studiuje przyszłościowy kierunek na dobrej uczelni w Polsce, jestem zadowolony ze studiów, sporo się nauczyłem na uczelni, i sporo sam, wiedzę zdobytą aplikuje w życiu, różne projekty które wykonywałem przynosiły mi na tyle hajsu, że na swoje potrzeby, jakieś imprezy, paliwo, żarcie na mieście mam. Nie mam jeszcze pracy na pełen etat, i hajs na mieszkanie i życie dostaje od mamy, ale na uczelni nie próżnuje, stypendium oraz projekty, przynoszą mi co miesiąc parę stówek, a w te wakacje planuje zacząć prace w „zawodzie”. Dziewczynę miałem długo, zerwaliśmy, bolało, ale przeżyłem, później przestało mi zależeć na związkach to spotykałem się z poznanymi dziewczynami na imprezach, na seks. Raz prawie zaliczyłem wpadkę, i ochota na przygodny seks odeszła. Obecnie nie mam dziewczyny.
I teraz clou całego wpisu polega na tym, że niedawno dowiedziałem się że u mojej mamy wykryto poważną chorobę. Nie chcę zdradzać szczegółów by pozostać maksymalnie anonimowy, ale sprawa jest dupna. Sporo mojego optymizmu, i życiowej radości znikło, w chuj nie chciałbym stracić drugiego rodzica tak młodym wieku. Nie boje się o swoją przyszłość, wiem że sobie poradzę w życiu, jedyne obawy mogę mieć w kierunku pewnego zachwiania psychicznego gdybym mamę stracił. Szanse wyjścia z tej chroby są w obecnych czasach są, nawet nie takie małe, ale zawsze to już inne myślenie, i dużo większy stres. Zawsze marzyłem że wraz ze stawaniem się coraz bardziej niezależnym człowiekiem finansowo i życiowo, będę pomagał mamie jak tylko mogę. Szanuję ją strasznie, za to jaką silną kobietą jest i ile w życiu mi pomogła, mam z nią bardzo dobry kontakt. Na samą myśl, że choroba mogła by mi ją zabrać robi mi się kurewsko słabo i źle. Sorry za ten wstęp, ale sam chciałem sobie podsumować, zaznaczyć kontrast, oraz pokazać że w sumie wszystko może iść po waszej myśli, a jedna, istotna rzecz, może odebrać życiu smak.

Swoją chujnię zadedykuję wszystkim osobom, które czują się niedowartościowane, są nieśmiałe i wyszydzane wśród swojego środowiska i udowodnię, że karta bardzo szybko może się odwrócić, a nasi oprawcy szybciutko mogą stać się ofiarami.
Urodziłam się w rodzinie lekko patologicznej, ojciec alkoholik, matka nierób, z pieniędzmi się nigdy nie przelewało. Wychowała mnie babcia, która spasła mnie jak swinię do tego stopnia, że w wieku 10 lat ważyłam 65kg, a w dodatku nie pozwalała nigdzie wychodzić z domu, więc całe dzieciństwo spędziłam w samotności. Przez większość życia stałam sama w kącie. Będąc w przedszkolu zostałam pobita przez moją 15 letnią znajomą z osiedla, która stwierdziła, że jestem niemową i pod pretekstem zabawy w bramie, wciagnęła ze swoją ekipą w pierwsze lepsze drzwi i skopała, czego nigdy jej nie zapomnę. W podstawówce szydzono z mojej wady wymowy, z mojej wagi oraz bardzo nieurodziwej jak na dziewczynkę twarzy. Szkalowano mnie, bo nie miałam telefonu, bo miałam ciuchy z lumpa. W gimnazjum śmiano się z moich rozstępów, śmiano się z tego, że moja mama chodzi w okularach, bo mój ojciec staro wyglądał, przytykano mi łatkę kujonki, bo miałam najlepsze oceny. W technikum szydziła ze mnie grupka szkolnych gwiazdeczek, bo nie nosiłam makijażu i nie chodziłam na solarę. Zawsze wolałam zwalczać syfy niż je zakrywać, co zresztą wyszło mi na dobre ale o tym później. Nawet nauczyciele patrzyli na mnie jakoś z pogardą i politowaniem bo byłam cicha i miałam swój świat. Nie byłam jak inni, nie robiłam tego co oni. W międzyczasie znalazłam swoją „miłość” która zdradziła mnie 3 razy jak szmatę. Wydawałoby się, że gorzej być nie może. Mimo wszechobecnej krytyki oraz poniżania, ostro wzięłam się za siebie. Zaczęłam uprawiać sport, ostro ćwiczyć oraz przygotowywać się do egzaminów zawodowych. Schudłam 15kg, uzyskałam dyplom technika i zdałam maturę. Poszłam na dobre praktyki, gdzie od razu po maturze dostałam dobrze płatną pracę. Z wiekiem moja twarz nabrała kobiecych rys twarzy a ja zapuściłam włosy i stałam się atrakcyjną kobietą. Poszłam na studia dalej doskonalić się w swoim zawodzie, gdzie zyskałam nowe znajomości i poznałam normalnych, wartościowych ludzi. Z czasem przy pomocy przyjaciół, nauczyłam się rozmawiać z ludźmi a przy tym dobrze bawić. Mój zawód daje mi możliwość dorabiania sobie w domu, więc mam 2 pensję. Kupiłam auto, dużą część kasy odłożyłam na życie i teraz żyję jak pani z moim partnerem. Wychodzę na miasto z podniesioną głową mijając swoich starych znajomych. Suka, która mnie pobiła zza czasów dzieciaka, dziś jest samotną matką 2 bachorów bez żadnego wykształcenia i pracy. Żyje w domu samotnej matki zaorana życiem. Cwele śmiejący się z mojej wady wymowy oraz wagi, dziś to pasibrzuchy uginające chodnik, truchtając do tyry na taśmie za 6zł za godzinę. Solarowe gwiazdeczki robiące sobie makijaż od 6 klasy podstawówki dziś mające po 23 lata, męczą się z piegami, trądzikiem i zmarszczkami, także mijając je nie powstrzymuje swojego szyderczego uśmiechu. Playboye niegdyś z najaczami i rebookami na sobie, dziś stoją pod żabkami paląc trawę i żłopiąc piwsko z menelami. A ja dziś zwiedzam kraj, podróżuje po różnych zakątkach świata. Tunezja, Hiszpania, Londyn. I tak oto kończy się moja historia kochani. Sami widzicie, że życie w każdej chwili może zmienić tor, dlatego nie przejmujcie się ciągnącymi Was w dół debilami i róbcie co swoje. Uczcie się, rozwijajcie, poświęcajcie swojemu hobby a normalni ludzie sami do was przebiegną. Z pozycji przegranych, bardzo szybko możecie znaleźć się na podium, powodzenia!

Moja mama pracuje w szkole i dowiedziała się od koleżanki z pracy, że w ramach przygotowań do I Komunii Świętej, dzieciaki (a raczej ich rodzice) są zobowiązane do kupna nowego tabernakulum (w ramach DARU DLA KOŚCIOŁA). Osobiście nie mogę tego zaakceptować, bo gdy ja przygotowywałem się do tej (przepraszam za sformułowanie) farsy mieszkając jeszcze w Irlandii (ponad 8 lat), to jedyne co musieliśmy przygotować to piękne ozdoby kościelne, czyli element czysto wynikający z motywacji, a nie z zasobności portfela naszych rodziców.

Kompletnie nie rozumiem polskiego systemu przygotowywania się do sakramentów. Zbieranie jakiś podpisów, przymusowe odmawianie zdrowasiek i każdy element, który *MUSIMY* zrobić. Sakramenty Święte powinny być sprawą indywidualną każdego człowieka, a nie przymusem ze strony szkoły lub kościoła. Jakoś zagranicą (i chodzi mi jedynie o kościół katolicki) z moich obserwacji wynika, że wszyscy podchodzą do jakichkolwiek sakramentów pozytywnie i bezstresowo. Ja osobiście już rok wcześniej żyłem w stresie, że spartolę spowiedź, przez jakąś kretyńską formułkę.

Nie dziwie się, że coraz mniej osób nie traktuje kościoła poważnie i nie wysyła dzieci do kościoła.

Na zakończenie dodam jeszcze, że wiara powinna być zawsze indywidualną sprawą człowieka (także dziecka), bez względu na wiek. Jakikolwiek przymus ze strony kogokolwiek w tym kierunku do gwałcenie tego prawa.

Halo, Syria upada, czyżby przepowiednia Baby Wangi miała się spełnić? Mamy powtórkę z zimnej wojny, tylko teraz mocarstwa się ścierają nie w Korei, Wietnamie czy na Kubie, ale w Syrii. No i w obecnym konflikcie jest dużo mniej militarnych działań, ale za to dużo więcej ekonomiczno-politycznych szachów i nieporównywalnie więcej manipulacji ze strony mediów (komu wierzyć, skoro obie strony przedstawiają zupełnie co innego?). Poza tym w ogóle się nie mówi o niektórych rzeczach… np to, że państwa odchodzą od dolara jako waluty przy rozliczeniach za kupno/sprzedaż surowców (Stany sobie taką dogodną pozycję dolara ustawiły wiele dekad temu, dzięki czemu dolar, choćby nie wiem jak bardzo dodrukowany, nie szkodził zbytnio ich gospodarce). Poza tym na mapie politycznej jest dużo więcej figur niz kiedyś: rosja, stany, chiny, ue. Jest więcej powiązan biznesowych pomiędzy krajami. Więcej lokalnych konfliktów, ktore mogą przejść w cos powazniejszego. Indie i Pakistan ciągle się tłuką o kaszmir, Korea z Kimem ciągle szaleje… dodajmy jeszcze zmiany demograficzne na mapie europy (migranci)… śmierdzi wielkim BUM

Mam 11 letniego syna i 6 letnią córkę. I wiecie co mnie dołuje? To, czym zapychają im głowę w szkołach. Okej fajnie, mają dobre oceny z paciorka, same piątki z rozbiorów zdań i pochwały za najlepiej napisaną klasówkę z systemu nawadniania w Mezopotamii zza czasów faraonów…ale co z tego? Niby jako ojciec powinienem być dumny ale jak myślę, że te maluchy już od małego, mają zawalane głowy jakimś gównem, to mi się nóż w kieszeni otwiera. A potem zderzą się tacy z rzeczywistością i będą się zastanawiać, dlaczego do pracy nie zostali przyjęci skoro całe życie mieli dobre oceny. Stos niepotrzebnych gówno przedmiotów i nauczyciele wmawiający, że to od ich znajomości zależy przyszłość dzieci … Ostatnio przychodzi syn do domu i powiadamia mnie i żonę, że ma do nauczenia się na pamięć Inwokacje. Po cholere się pytam małemu dziecku tekst mówiący o patriotyzmie a w dodatku napisany językiem archaicznym, którego nawet ja nie potrafię zrozumieć. Skoro ministerstwo edukacji wychodzi z założenia, że dzieciaki są w stanie nauczyć się długiego wiersza o niezrozumiałym tekście, to dlaczego nie mogą uczyć się fragmentów kodeksu pracy? Zobaczcie jakby to w przyszłości zapunktowało. Żaden młodzian idący pierwszy raz do roboty nie dałby się dymać żadnemu prywaciarzowi. Dlaczego nie zastąpią etyki podstawami kulinarii, a zamiast nudnych paplań o kącie nachylenia ryja do ekranu monitora, nie dadzą dzieciakom pitów do rozliczania, żeby się uczyły i przygotowywały do startu w dorosłość. Nie no po co… Lepiej zawalić dzieciakom cały wolny czas, a zarazem starym, by wspólnie musieli rozkminiać godzinami, co naćpany Mickiewicz miał na myśli w 3 zwrotce i jaki to ma stosunek do Boga. Pies srał taką edukację.

Jaki jest sens zostawania po pracy, bo pracodawca wymyślił sobie nowy pomysł, a on sam pracuje po 3-5 godzin dziennie. W firmie, której pracuje mamy mnóstwo usług, a żadna nie działa dobrze, bo byle szybciej coś zrobić i wymyślamy coś następnego. Gdyby zrobić jedną usługę dobrze to ta jedna usługa zarabiałaby na całą firmę, ale nie zróbmy jak najwięcej na pół gwizdka, bo przecież nie liczy się jakość tylko ilość(SIC!).

Pracodawco chcesz, żeby było szybciej nauczyć się sam. Czy człowiek jeżeli nie zdążył zrobić czegoś przez cały tydzień oznacza, że jeżeli zostanie godzinę, dwie zrobi to wtedy to zrobi, oczywiście, że nie! Warto, też dodać, że codziennie są nowe rzeczy do zrobienia. Gdy powiesz ile czasu Ci to zajmie to zazwyczaj pada pytanie co ta długo, nawet jak powiesz 5 minut.

Człowiek to nie robot godzina z rana to nie to samo co godzina po pracy. Gdy wykonuję pracę po godzinach czuję wielki ból dupy!