Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Mieszkam w bloku i gdy dziś zszedłem do piwnicy to na ścianie obok tuż niedaleko moich drzwi ktoś strzelił sobie kupę. Nie jest to pojedynczy przypadek gdyż ta niewychowana świnia zrobiła to trzeci raz w przeciągu 6 miesięcy. Myślę czy sprawę zgłosić do spółdzielni czy może kupić sobie kamerkę i umieścić ją w swojej piwnicy jest sporo szpar na korytarz więc teoretycznie będę nagrywał ze swojego pomieszczenia. Nie wiem tylko czy jest tam zasięg Wi-Fi jutro sprawdzę a jak nie to może ktoś poleci najtańszą metodę nagania?

Prześladuje mnie całe życie. Za młodu, odkąd pamiętam, byłem za to nieszanowany przez brak koneksji, stanu posiadania a przez to dobrej prezentacji albo zlewany ciepłym moczem. Jestem wiecznie wkurwiony jak widzę że mam zawsze tylko pod górę jak w Syzyfowych pracach albo jak sobie o tym przypominam i jaki to ma wpływ na to w jakim miejscu się dziś znajduje. Złe nastawienie psuje moje zaangażowanie w jakiekolwiek przedsięwzięcia i relacje, ryje mi psychikę kiedy społeczeństwo sygnalizuje mi gdzie moje miejsce. Widzę się jak w bajce Krasickiego o dwóch wilkach: „małyś, smacznyś i w lesie” – a właściwie w ciemnej dupie.

Witam wszystkich.
Chciałbym napisać o sytuacji, która denerwuje mnie od paru lat, ale dopiero teraz o tym piszę. Czy Was też denerwują przeważnie starsze osoby w sklepach? No kurwa, uwielbiam gdy nie mogę przejść pomiędzy regałami bo trzy czy cztery sąsiadki nagle się spotkały w sklepie, blokują przejście wózkami w których są góra dwie rzeczy i rozmawiają jak ją bolą plecy, nogi czy jaki to zrobi barszczyk na obiad. Inny rodzaj Januszy w sklepach to ludzie, którzy gdy np. jest jeden dzień wolny od handlu, albo weekend to robią zapasy jakby szła apokalipsa. I tak w sobotę wyjście po bułki do sklepu, 2/3 czasu zajmuje czekanie aż Janusze skasują swoje tony żarcia na niedziele. Nie wiem czy ktoś tutaj z czytających pracuje w sklepie, ja osobiście nie, ale denerwuje mnie, gdy kasjer(ka) daje tabliczkę „proszę do następnej kasy” to te debile się wpieprzają do tej kasy. No kurwa, każdy chce zrobić sobie przerwę, ma inne obowiązki, albo kończy zmianę a głupio jest im powiedzieć klientowi by wypierdalał po prostu do innej kasy i tak klienci się wpieprzają do tej kasy z żadnym poszanowaniem dla pracownika. Wyjście do takiego sklepu np. w sobotę jest przepełnione śrutem aż po brzegi, nie pozdrawiam nosaczy.

W nawiązaniu do wpisu „Wodzenie za nos”. Czyniąc długą historię krótką, kiedyś randkowałem z jedną dziewczyną poznaną online i było nam razem coraz lepiej choć nie byliśmy oficjalnie parą. Do momentu jak nagle zaczęła mnie unikać, zapewniając jednocześnie, ze wszystko ok -gdy pytałem co jest nie tak. W końcu dałem jej znać że to koniec, a ona mi zaczęła biadolić, że jej przykro że jest tak zajęta, etc. Oczywiście wiedziałem, że pierdoli i pewnie znalazła kogoś innego, i sam zacząłem się spotykać z innymi dziewczynami, znowu głównie poznanymi na tinderze.

Parę miesięcy później kiedy już miałem pokasowane aplikacje randkowe i chciałem odpocząć od tego syfu, tamta dziewczyna znowu zaczęła do mnie pisać, ale odpisywałem jej tylko na odchodne, bo miałem w pamięci jak mnie potraktowała wcześniej. Nawet nie zaproponowałem jej spotkania, po paru entuzjastycznych wiadomościach typu „co u Ciebie nowego” – a akurat wiele się wtedy zmieniło, przestałem odpisywać. Aż w końcu napisała wprost, że chce spróbować jeszcze raz, a ja jak debil się zgodziłem. Parę tygodni znowu było super, potem trochę gorzej, na koniec to już tragedia – ciągłe unikanie spotkań i wymyślanie wymówek, znowu z nią zerwałem, a ona jeszcze wyleciała do mnie z ryjem (!), że jak mam się tak obrażać, to ona nie chce się ze mną spotykać. Kurwa! Kiedy to ja musiałem ją wszędzie wyciągać, wozić, a ta pizda jeszcze robiła łaskę (nie mylić z laską, niestety). Byłem w czterech związkach w moim marnym, 25-letnim żywocie i jakoś tak wychodziło, że to ja je zawsze kończyłem, czułem się zawsze jak gówno kiedy to robiłem. Tylko że ja zawsze grałem w otwarte karty, mówiłem swoim partnerkom wprost że nic z tego nie będzie, a nie wodziłem je za nos przez 2 miesiące. Na dowód tego z wszystkimi moimi ex mam bardzo dobre relacje, doceniły moją szczerość i nawet z dwoma wciąż czasami rozmawiam przez telefon (mieszkają w obcych krajach). Ale teraz jestem tak wkurwiony jak nigdy i z tą cipą nie chce mieć nic wspólnego, choć oficjalnie nawet nie byliśmy parą. Niestety, mogę o taki stan rzeczy winić tylko siebie.

A zatem rada dla wszystkich facetów niedoświadczonych w związkach, bądź tych, którzy jeszcze nie mieli takiej sytuacji – jeśli kobieta ma wątpliwości, chce „drugiego podejścia”, a Ty wciąż masz w pamięci jak kiedyś szukała wymówek żeby się nie spotkać, nie zgadzaj się na nic. Zaciśnij zęby i powiedz jej, żeby spierdalała jak najdalej od Ciebie. Ona Ciebie nie pragnie, jesteś dla niej na ławce rezerwowych, będzie Cię wykorzystywać do momentu, aż znajdzie sobie kogoś lepszego, albo po prostu się jej znudzisz.

Pamiętam, że jak się z nią rozstałem pierwszy raz to nie spałem całą noc. Byłem lekko przygnębiony całą sytuacją. Teraz mam taki wkurw o mój zmarnowany czas i utratę godności, że ja takiego błędu na pewno więcej nie popełnie. Może to co tu napisałem jest banalną oczywistością, ale wierzę, że ktoś o podobnej sytuacji przeczyta ten wpis i będzie miał to na uwadze. Strzeżcie się takich głupich kurw. Pozdro

Na wstępie przepraszam za chaotyczność wpisu ale od wielu lat praktykuję tak zwany „multitasking” i właśnie w tym tkwi problem. Czy ja nie mogę mieć do cholery ani chwili spokoju? Mam 22 lata, pewnie ktoś powie, że jestem gówniarzem i nic nie wiem o życiu i hurr durr jak ja w ogóle śmiem narzekać. I w sumie zgodze się, nic o nim nie wiem, nie mam jakoś specjalnie czasu na robienie rzeczy które mnie rajcują, bo kiedy ja mam to robić, co mi po tej mistycznej młodości skoro ją tak szybko tracę?Męczą mnie problemy zdrowotne, przez które trudniej normalnie mi funkcjonować, zapierdalam w robocie żeby móc się utrzymać, no i studiuję zaocznie przy czym staram się być sumienny i tak dzień, w jebany dzień. Mój każdy dzień wygląda prawie tak samo, czuje się jak Adaś Miauczyński z filmu „Dzień świra”. Nie pamiętam kiedy ostatnio miałem dzień, że mogłem w spokoju przeleżeć wypić na spokojnie herbatę, przemyśleć, posiedzieć na spokojnie czy wyjść z kimś na piwo. Cały czas jestem w stresie i ktoś coś ode mnie chce, w Pracy mam być dynamicznym, dynamicznym przez duże D KURWA… na uczelni to samo,wszędzie. Konfucjusz mówił, że jeśli wypełnisz swoją prace/codziennie obowiązki pasją, to nie przepracujesz ani dnia. Tylko, że kurwa Konfucjusz nie przewidział, że w XXI Polsce, masz taki zapierdol, że nie masz nawet czasu na odkrywanie siebie i tego co lubisz. Chujnia i śrut

Mieszkam na wsi i muszę non stop męczyć się z tym pierdolonym błotem.
Przeszkadza bardzo gdy błoto niestety występuje na drogach daleko od lasów w okolicach budynków, którymi codziennie ktoś się przemieszcza. Na „mojej” drodze każdego dnia „walczę” z błotem. Samochodem i rowerem ledwo co przejeżdżam, a na niektórych sąsiednich drogach, to nawet samochodem nie przejedzie. Pieszo jak chodzę to spodnie i buty się upierdalają w błocisku. Mam nadzieję, że niedługo ziemia przeschnie na tyle, by błota nie było. Dobrze że od kilku dni jest niewielki mróz, dzięki czemu ziemia stwardniała.

Mój mąż zamówił sobie rower. Taki zwykły spinningowy, stacjonarny. Przesyłkę dostarczono dziś na miejsce. Już wiedziałam, że dopóki go nie poskłada będzie orbitował w innych stanach świadomości i się z nim nie dogadam, bo strasznie na ten rowerek się napalił… Stęka, kwięka. W końcu złożył. Stoi. Ale pedała nie wkręcisz. No nie wkręcisz bo rozjechany gwint… Dzwoni więc złożyć reklamację. Dupa w słuchawce:
– Proszę wypełnić formularz zgłoszeniowy i odczekać 14 dni, mąż:
– To nie możecie pedała za 20 złotych wysłać?
– Nie możemy.
No to super. Już nafukany chodzi i projektuje na mnie swoje złoście a ja pracować przy laptopie nie mogę. Mówię:
– To zadzwoń do rowerowego, może ogarnął tą część nawet dzisiaj.
Dzwoni, nikt nie odbiera. Dalej problem! Szkoda gadać… sklepy internetowe potrafią zepsuć rodzinie cały dzień. Dobrze, że psa nie mamy. Bo pewnie z tego wszystkiego sam by ten pedał kupił…

Wiecie co mnie zastanawia, gdy patrzę na dzisiejsze katolickie społeczeństwo? Czy ci żarliwi katolicy, którzy co niedziela pędzą do kościoła i przystępują do komunii, rzeczywiście są zbawieni? Czy te zawistne, złowróżące somsiadowi Janusze i Grażyny, wiecznie obgadujące stare kurwy, mają zagwarantowany raj po śmierci? Czy to mistyczne „niebo” pełne jest takich ludzi, mając w pogardzie dobrych niewierzących?
Powiedzcie mi – czy człowiek pokroju mojego sąsiada, który aż do rozwodu tłukł swoją żonę, dopóki nie wyglądała jak rozkwaszony pomidor, ale co niedzielę błagał o przebaczenie i modlił się w kościółku jest zbłąkaną owieczką?
Czy mój znajomy, który wraz ze swoją całą konserwatywną rodziną gorliwie się modli, a po mszy kłamie, napierdala się po pijaku i ćpa też trafi do raju?
Kolejny przykład – moja dawna znajoma, która ciągle gadała o ssaniu kutasów i połykaniu spermy, a na każdej imprezie była bolcowana przez niewiadomo kogo. Legenda głosi, że wyjebała ją cała armia trojańska. Od jakiegoś czasu prowadzi katolickie spotkania i wieczorki z Biblią. Świat stanął na głowie. Oczywiście bolcowanie nie ma końca.
Przykłady z bliskiego otoczenia mógłbym podawać do jutra, ale myślę, że sami to dostrzegacie. To zakłamanie i obłudę. Czy jeżeli istnieje „niebo”, to idą tam tacy ludzie? A niewierzący usmażą się w ogniu piekielnym. Jeżeli tak miałoby to wyglądać, to pierdolę, wolę trafić do czeluści.

Razi mnie a wręcz irytuje kooptowanie, afirmowanie przez społeczeństwo ludzi niekompetentnych, niepracowitych, gówno wiedzących o świecie, próżniaczych. To przypadki które ja znam jeszcze z czasów liceum albo nawet w otoczeniu: lalunie (również stare baby z blokowisk a obnoszące się jak hollywoodzkie gwiazdki) zakochane w portalach społecznościowych, perfumach i dziwkarskich ciuchach, w celu złudnego samozadowolenia i poczucia spełnienia, gwiazdorstwa wrzucające do sieci sto tysięcy bezużytecznych zdjęć (również tych w pozie Sharon Stone na tle wyposażenia domowego, chcąc się pochwalić sąsiadom) i które jak przychodzi co do czego, to nie potrafią później pokazać na mapie Belgii, Egiptu czy nawet ustawić na komputerze miejsca zapisu jakiegoś pliku albo zresetować rutera – ale udawać, że jest się kimś więcej niż tylko Grażyną Janusza i kurą domową to już pierwsze. Miałem nawet taką ekstrawagancką nauczycielkę w gimnazjum (czasy naszej-klasy: ta sama historia, pozerskie zdjęcia ze skrzyżowanymi nogami w ciuchach damy dworu z jakiegoś dyskontu na tle szlacheckiej lampy i odpierdolonej kanapy, zasłonek czy innego gówna), która w reakcji na post kolegi z forum klasowego, że jest najgorszą nauczycielką, caps-lockiem mu zaczęła wygrażać że powiadomi odpowiednie służby jak tego nie odwoła. Tępe dzidy, które nic nie potrafią zrobić, a tylko żerują na utrzymaniu mężulków, do tego zachowują się jak małe, 5-letnie dzieci, bo ktoś ma czelność je skrytykować – jak odłączą kiedyś prąd i prostownica nie będzie działać to chyba popełnią samobójstwo, nie chcę myśleć jak takie jednostki sobie poradzą nie daj boże na wypadek chociażby wybuchu wojny czy jakiejś katastrofy, niedziałający internet to już chyba u nich wizyta u psychologa. Facebook traktują jak rekompensatę swojej małości (żeby nie było nie jestem aspołeczniakiem, sam mam i korzystam w razie potrzeby ale kurwa bez przesady). Przeraża mnie bardziej fakt, że tacy ludzie są często na stanowiskach wymagających jakichś kwalifikacji czy zaradności życiowej oprócz machania dupą i cyckami do aparatu tudzież pracodawcy żeby dał premię, jeszcze bardziej, że takie osoby chodzą na wybory i decydują o kształcie naszego ustroju! Takie przypadki są powszechne np. na zlotach KOD-u: panienka do kamery mówi, że nie wie o co chodzi, ale przyszła bo stronka miała tysiące lajków. Pytając o postulaty ci ludzie nie są w stanie nawet z siebie wydusić przeciwko czemu protestują i o co im chodzi, a tylko wzruszają ramionami. Inny przykład? Familiada, gdzie uczestnicy na pytanie o największe kraje udzielają odpowiedzi typu: Korea Północna, Anglia, albo jakie kraje powstały po rozpadzie ZSRR odpowiadają, że Polska. Dzidy wrzucające setki zdjęć swoich wysrańców (czyt. dzieci) to kolejna historia. Na chuj się one tym chwalą? Przecież i tak są stuprocentowymi przegrywami a udają że coś potrafią bo się np. pierdolą i robią dzieci.

Tytuł mojej chujni może nieco zmylić. Ludzie czytający to pomyślą – o czym ten koleś pisze, gdzie tutaj chujnia, gdzie powód do narzekań, powinien się cieszyć a nie biadolić. W takim razie zacznę od początku. Jestem 33 latkiem, singlem, typem samotnika, nie z wyboru ale raczej osobą trochę zapomnianą przez społeczeństwo. Mieszkam w małej miejscowości, wszyscy moi znajomi i przyjaciele pojechali w świat robić karierę, ja zostałem. Do niedawna pracowałem w malutkiej firmie więc możliwości poznania kogoś nowego były żadne. Od jakiegoś czasu mam nową pracę i od tego momentu rozpoczyna się moja chujnia. Do znalezienia nowej pracy zostałem niejako zmuszony ponieważ mój były pracodawca postanowił mnie zwolnić po 8 latach pracy. Teraz pracuję w dużej, międzynarodowej firmie, która zatrudnia setki osób na całym świecie i tam poznałem pewną dziewczynę. Początkowo nie zwracałem na nią wogóle uwagi, niepozorna dziewczyna niewyróżniająca się z tłumu, o przeciętnej urodzie. Po jakimś czasie zaczęła ze mną rozmawiać, potem flirtować, spędzaliśmy godziny na rozmowach a wieczorami i w weekendy dużo rozmawialiśmy za pomocą komunikatorów internetowych. Tak jak napisałem wcześniej to ona zaczęła, to ona wyszła z inicjatywą. Po jakimś czasie poprostu się zakochałem, myślę o niej dniami i nocami. Pomyślałem sobie – w końcu znalazłeś bratnią duszę, już nie będziesz samotnikiem, już nie będziesz wieczorami czuł się jak śmieć i przegryw. Przeżyłem szok kiedy po kilku miesiącach dowiedziałem się, że ona ma męża. Na palcu nigdy nie widziałem obrączki, nigdy nie byłem u niej w domu, spotykaliśmy się w kawiarniach, kinie lub na koncertach. Dzisiaj kiedy już wiem, że ona jest mężatką krew mnie zalewa. Ostatnio poznałem jej mężą ponieważ zaprosiła mnie do domu na swoje urodziny. Coś się we mnie gotuje kiedy widzę jak oni tulą się do siebie, całują, jak trzymają się za ręce. W tych momentach czasami wychodzę gdzieś indziej bo czasami czuję, że nie wytrzymam i coś zrobię. Pewnego dnia usłyszałem od niej tekst – spieprzyłam temat, wiem że nie powinnam ci tego robić ale rozumiesz dobrze, że mam męża. Nie wiem co mam teraz zrobić, nie potrafię się nawet na nią gniewać ponieważ moje uczucie trwa nadal. Jak spotykam ją w pracy czuję, że muszę z nią być, po pracy brakuje mi jej jak jasna cholera. Teraz moja chujnia jest jeszcze większa ponieważ ona postanowiła znaleźć mi dziewczynę, codziennie mam zaproszenia od jej koleżanek, zaczepki na Facebooku wydzwanianie ponieważ podała mój numer telefonu. Niektóre dziewczyny są bardzo miłe ale to nie zmienia tego, że nadal kocham tamtą. Co czynić w takiej sytuacji drodzy chujanie, zacząć pić, ćpać wąchać klej, co zrobić żeby o niej zapomnieć, żeby się odkochać?