Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

W czasach liceum byłem największym śmieszkiem. Mimo, że jestem całe życie byłem nieśmiały i jestem introwertykiem to byłem osobą która zawsze łączyła całą klasę. Byłem ulubieńcem zarówno nauczycieli jak i uczniów. Przystojniak który miał hobby(rower) i w dodatku niegłupi(nie miałem nigdy problemów z nauką). Byłem osobą która zarażała chęcią do życia. Udawało mi się osiągnąć wszystko co planowałem. Na przykład poderwać śliczną dziewczynę która miała najwyższą średnią w szkole.Układało nam się wspaniale. Zamieszkaliśmy razem na studiach i byliśmy najszczesliwsi na świecie. Do czasu. Na drugim roku studiów rozstaliśmy się. Po rozstaniu ona odjebała rzeczy o których wstyd pisać nawet na tym portalu(zresztą nie chcę do tego wracać). No i teraz sie zaczyna… Przeżyłem załamanie nerwowe, doprowadziła mnie do takiej ruiny, że nie wyobrażałem sobie, że człowiek może tak cierpieć. Stałem się sztywnym, smutnym, schorowanym, otępiałym ponurakiem. Najprostsze czynności życiowe zaczęły mnie przerastać. Wpadłem w źle towarzystwo. Alkohol i narkotyki zrójnowały mnie jeszcze bardziej. Łatwiej mnie doprowadzić do złosci czy płaczu niż rozpieszczonego 3 latka. Od pory rozstania minęły 3 lata a ja kompletnie nie mogę się pozbierać. Jest ciągly regress, czuję się coraz słabszy. Wiem, że juz nigdy nie będę mógł życ normalnie. Zawaliłem studia, pracuje fizycznie. W każdej sekundzie tej pracy błagam boga o śmierć, chociaż to dopiero 3 dzień. Mogę dostać zaświadczenie od psychologa, że jestem niezdolny do pracy, ale po co? Żeby zostać jeszcze większym kaleką? CHUJ W DUPĘ MI I DZIWCE KTÓRA ZRUJNOWAŁA ZDROWEGO DOBREGO CHŁOPAKA. Umrę chyba dziś.

Wkurwia mnie, że nie potrafimy w Polsce budować dróg rowerowych. Wprawdzie wreszcie nie smarujemy linii na chodniku i nie nazywamy jej szumnie drogą rowerową, tylko droga jest coraz wyraźniejsza i coraz bardziej oddzielona od chodnika, ale nadal budujemy źle. Przede wszystkim wysokie krawężniki na przejazdach. Kurwa, to tak ciężko spiłować krawężnik? I mówię tu też o chodnikach, bo jak wózek inwalidzki, czy wózek z dzieckiem, to też schodek jest, zamiast spiłowany, albo w ogóle brak krawężnika na styku – tak, tak, to jest możliwe, tylko trzeba wyzbyć się komunistycznych sposobów budowania w tej kwestii. I tak jest w całej Polsce! Krocze przez te krawężniki zmasakrowane, jaja sine, pizdy bolą. To dotyczy dużych skrzyżowań, a jeśli mamy do czynienia z małymi uliczkami i wjazdami na posesję, to naprawdę chodnik i ścieżka muszą być zniżane i przerywane, bo jaśnie hrabia ma swój wjazd? Czy ścieżki rowerowe (i chodniki) nie mogą być wyniesione na takich małych skrzyżowaniach? Co to za problem to zrobić? Jak się tego nie zrobi, to samochód zawsze będzie królem, nawet w takich miejscach. Ścieżka i chodnik powinny nie zmieniać wyglądu, powinny być na tej samej wysokości, a samochód powinien jakby niejako wjeżdżać na teren chodnika i ścieżki, w ten sposób będzie bardziej uważał. Nie trzeba mu wszędzie wytyczać szosy, przerywając ciągłość ścieżki i chodnika CO CHWILĘ. W Radomiu coś takiego zrobili, to święto lasu. Są takie miejsca gdzieniegdzie, ale generalnie to się nie da, wszędzie co chwilę przerwa, bo wjazd na posesję. Wejdźcie na maps.google na Holandię i zobaczcie jak fajnie można rozwiązać kwestie, z którymi cały czas mamy u nas kłopot. Często też drogi rowerowe są zbudowane dla samego zbudowania, aby były, więc się zrobiło kilka zawijasów więcej, choć są niepotrzebne i każdy i tak skraca sobie drogę, ale ścieżka nie ma 900 metrów, tylko kilometr i można się pochwalić przed wyborami. A jak w Szczecinie zrobiono łącznik między Sowińskiego a al.Piastów, to już redaktorki zaczęły kłapać mordą „najkrótsza droga rowerowa hurr durr”, podczas gdy takie łączniki, to nie jest kurwa cymbale jeden z drugim droga rowerowa, tylko łącznik właśnie. Cała Holandia jest w takich łącznikach ale debil mieszka 10 kilometrów od granicy z Niemcami i dalej chuja wie. Kolejna rzecz – hopki na drogach są często budowane tak, że auta choćby nie wiem jak powoli jechały, to i tak przypierdolą podwoziem o to ścierwo. Czy wy kurwa naprawdę nie byliście na zachodzie? Czy chcecie auta Polaków rozpierdolić doszczętnie? Pytam gnojków, którzy takie gówno projektują i budują. Albo cała Polska zasrana kostką Bauma – szarym pierdolonym klockiem, który wygląda gorzej niż gówno. Jeszcze jak jest nowy, popielaty, to ujdzie, ale ten czerwony i tak za kilka lat się robi różowy, starty, a ten szary, to sobie w dupę wsadźcie, bo jest beznadziejny. A najlepsze – szary kloc plus różowe przaśne wzorki rodem z wiejskiej izby co kilka metrów, jakieś romby, czy kwiaty. Polska przez to wygląda koszmarnie. I to cała Polska – ten producent tego gówna ma chyba miliard dolarów na koncie. Cała Polska wybrukowana jednym i tym samym beznadziejnym projektem. Sorry, że odwołuję się do zachodu, bo kocham Polskę, ale bierzmy dobre przykłady, a nie robimy po swojemu i wychodzi chujnia i śrut.

Biologia mnie wkurwia. Nie chodzi o szkolny przedmiot, bo ten jest fascynujący, tylko o to, że jesteśmy organizmami biologicznymi i ta cholerna biologia wszystkim kręci. Doszedłem kiedyś do wniosku, że jesteśmy najżałośniejszym z gatunków. Czemu? Bo zostaliśmy pokarani rozumem i wszystkim tym, co z niego wynika: umiejętnością abstrakcyjnego i analitycznego myślenia, uczuciami, cywilizacją itd. I świat mi tę chujnię egzystencji biologicznej homo sapiens codziennie udowadnia. Po chuj było wychodzić z jaskini, skoro. 1. Cokolwiek bym nie zrobił, i tak skończę w ziemi, bo się, kurwa, starzeję zgodnie z biologicznym cyklem. Ergo: sensu brak, możesz pobudować nawet piramidy egipskie, możesz być żulem na łasce opieki społecznej i tak i tak robaki cię wpierdolą. I to samo czeka wszystkich tobie najbliższych (co jest dodatkową torturą -patrzę na nich i czasem tej myśli nie mogę się pozbyć, i wtedy z mety mam wszystkiego dosyć). 2. Wszystkie wady człowieka (od kiepskiego -w zależności od osobnika- zdrowia zaczynając, a na zachowaniu mającym dużo do życzenia kończąc) są uwarunkowane biologicznie. Tylko i wyłącznie. I chuj, nie przeskoczysz, choćbyś się zesrał. A co więcej, dodatkowo, skoro ludzie mają w diabła i trochę tych wad, to wpływa to na to, jaki jest ten zasrany świat i jak gówniano się na nim żyje. 3. Pajacowi-sadyście, który ten świat stworzył (w zależności od religii, w którą tam sobie wierzycie), najwyraźniej było tego mało. Nie wystarczało człowieka rozumnego dobić punktami 1 i 2. Dopierdolić mu trzeba było punktem numer trzy. Jaki jest ten punkt, spytacie? Ano punkt numer 3 na tej liście to… KOBIETA. Najbardziej popierdolone stworzenie na tej Ziemi, z którym nie da się normalnie żyć. A co jest najgorsze? Że bez niej, kurwa, nie da się żyć. Bo wszystko jest puste, jałowe i już totalnie bezsensowne. I kiedyś powiedziałbym, że większość rodzaju żeńskiego jest popierdolona, ale są jakieś nieliczne wyjątki, gdyby nie to, że dziś wiem, że tych wyjątków NIE MA. Każda jest pojebana, co najwyżej podzielić je można na pojebane, bardzo pojebane i niewiarygodnie pojebane. Jakiś czas temu znalazłem taką, która się wydawała super pod każdym względem. Wykształcona, inteligentna, porządna, poukładana, oczytana, nawet z własnymi zainteresowaniami. I co się okazało? Oczywiście, że tak. Jest pojebana jak wszystkie inne. A dlaczego? Ano przez tę zasraną biologię, która wyklucza nie tylko jakiekolwiek kierowanie się rozumem, ale nawet tzw. uczucia wyższe (wszystkie). A dlaczego wyklucza? Ano dlatego, że wystarczy cipie do szczęścia jakiś byle szpanerek i już jest pełnia szczęścia i kisiel w gaciach. A reszta? Cała reszta jest nudna. Przy czym nie mówię tu o kolesiach, którzy siedzą w piwnicy u mamusi, a jedynym ich zajęciem i zainteresowaniem w życiu jest księgowość w pracy i w domu. Mówię o ludziach normalnych, mających jakieś zainteresowania, wesołych, twardo stąpających po ziemi, porządnych, poukładanych, rozważnych, racjonalnych, ale potrafiących też i dobrze przypierdolić komuś w razie potrzeby, z którymi dzień nie musi polegać na siedzeniu przed TV i wlewaniu piwska w bęben (bo brzuchem tego nazwać nie można), a którzy potrafią zorganizować na coś fajnego (w zależności od ochoty i możliwości) czas. Nie… Taki wał. Jest nudno. U szpanerka jest lepiej, bo nawet jak i pysk obije i pójdzie dymać inną, to są emocje. I chuj, że negatywne. Ważne, że są. I co za to wszystko odpowiada? Ta pierdolona biologia… Bo baba kieruje się tylko i wyłącznie nią i do dziś, pomimo tego, że podobno jesteśmy cywilizowani, jak zwierzęciu trzeba zademonstrować odpowiednie upierzenie i pawi ogon. Tylko że z kimś takim, do chuja pana, nie da się żyć. Ja w każdym razie nie mogę żyć ze świadomością, że nie mam kogoś bliskiego, kto by był towarzyszką życia i na kim mógłbym polegać, tylko głupią sucz (a już nie daj co żeby była wyrachowana…), która po prostu dała się złapać na byle lep dowolnego szpanerstwa i przywlec do domu (Wiecie kiedy cokolwiek jej uwagi zdobyłem? Jak dostała ode mnie ochrzan. Wcześniej bym się nie doprosił. Po zdarzeniu, i emocjach jakie wzbudziły, sama przyszła, tylko już nie miała po co.) No i nie da się z kimś takim żyć, a z drugiej strony człowiek potrzebuje, bo inaczej życie dopiero jest do dupy. I za to wszystko też odpowiada biologia. No i powiedzcie mi: na cholerę mi życie rozumne, z którego nie mogę w pełni korzystać z powodu powyższych trzech punktów? Sama świadomość tego, jakie to wszystko jest przez to beznadziejne, powoduje, że wszystkiego się odechciewa i człowiek widzi tylko „nieznośny bezsens życia”. Wstaję rano i już mam dosyć, choć na co dzień jestem energicznym i dość optymistycznie nastawionym człowiekiem. Gdybyśmy tylko mogli korzystać z tego, że mamy rozum, z tego, że życie ma tyle dobrych stron, z tego, że mamy osobowość, nad którą pracujemy całe życie (a która idzie nieodwracalnie w pizdu w momencie śmierci)… No nie byłoby lepiej? A tak to gówno możesz, jesteś takim samym zwierzęciem jak inne, tylko, że one są od ciebie szczęśliwsze, bo to ciebie pokarało rozumem. PS. Tęsknię za nią i nie mogę przestać myśleć o niej i tym wszystkim co było, jest, mogło być. Nie chce mnie znać a ja wiem, że w takiej sytuacji nie ma to sensu. Cóż, nie jestem szpanerem, nie budzę emocji.

Jeżeli ktokolwiek, kiedykolwiek stwierdzi, że fajnie byłoby się zakochać… to niech lepiej z rozbiegu przywali głową w mur. Boli mniej… ”

Mój idealny wymarzony facet… Osoba która była dla mnie jak brat, przyjaciel, kochanek… w sumie była i nadal jest dla mnie całym światem. Tak wiem, co niektórym wydaję się to nie możliwe, ale tak, taki jest, co tylko chciałam to miałam, śniadanie przez niego przygotowane specjalnie dla mnie, z rana, nawet po powrocie z pracy kiedy miałam na nocną zmianę, obiadki, wakacje tam gdzie chciałam jechać, zawsze mogłam na niego liczyć… nawet w środku nocy ( bo zdarzyła się taka sytuacja). Pomógł mi prawie ze wszystkim, nawet ze znalezieniem pracy. Było mi z nim wspaniale i wiecie co?… Po 1,5 roku, usłyszałam słowa, których nigdy nie chciałam usłyszeć… :'(
że najwyższy czas się rozejść…
kiedy ja kurwa, starałam się być dla niego taka jak on dla mnie. W domu zawsze miał posprzątane, ugotowane, również o co mnie prosił to pomagałam mu. Też go wspierałam.
Niestety, ostatnio kłótnie w naszym związku były czymś codziennym. Zauważyłam że mój ” idealny” zmienił do mnie nagle nastawienie, z niewiadomej przyczyny… I to jest dopiero chujnia… tyle lat zmarnowanych tyle planów i obietnic niespełnionych…

jebać miłość…

Wkurwiają mnie jebane dzieciaczki z podstawówki i gimbazy, które pierdolą o ruchaniu matek i o tym jaka to czyjaś stara jest zjebana. Najlepsze jednak jest to, że tym małym kurwiszonkom jeszcze nawet napletek nie odchodzi, a już plotą bajki o tym kogo to oni nie przeruchali. Naprawdę mówię. Myślę, że to wszystko przez tych popierdolonych „jutuberów” typu, np.NitroZyniak, Isamu, Gimper. Kiedyś nie było czegoś takiego. Jak się coś do kogoś miało to dawało się sobie po ryju i potem wszystko było git. Przynajmniej u mnie tak było na „podwórku”. Niedługo dzieci zawładnął światem i dorosły nie będzie miał nic do powiedzenia. Na takie zachowanie się składa wiele czynników, głównie „bezstresowe wychowanie”, które według mnie jest chyba największym kurestwem jakie zostało wymyślone w XXI wieku. Teraz prawie każde dziecko ma na chacie „luz” i rodzic nie ma prawa mu nawet dać klapsa za jakieś poważne przewinienie. Drodzy Rodzice, jeśli to czytacie, proszę was o jedną rzecz: nie bądźcie podwładnymi swoich dzieci! Dziękuje, dobranoc!

W ostatnich miesiącach ostro przytyłem, oczywiście nie zamierzam nikogo za to winić, bo wina jest tylko i wyłącznie moja. Aktualnie nie pracuję, więc nie muszę za często wychodzić z domu, jedynie do rodziców albo przemknąć się do spożywczego. Rodzice mnie akceptują takiego jakim jestem, więc czuję się u nich swobodnie. Potem wychodzę od nich, wsiadam w auto i jadę do siebie, po drodze kupując sobie żarcie i ucztując do wieczora. Na drugi dzień to samo i cały następny tydzień, zaklinając rzeczywistość, że się w końcu za siebie wezmę, by potem minął tydzień, a ja dalej gruby i prawie 150 kilogramów! Zawsze miałem kłopot z nadwagą, ale takiej tragedii jeszcze nie było. Czasem niestety muszę wyjść na miasto, więc wówczas czuję się fatalnie, szybko przemykam, aby nie spotkać nikogo znajomego, a moja największa kurtka już się nie dopina, więc wkładam ręce w kieszenie i chociaż zasłaniam brzuszysko na ile mogę. Inne spodnie niż dresy, to nie ma mowy. Widzę fajne dziewczyny, przystojnych gości – generalnie normalnych ludzi i wiem, że ten świat na ten moment nie jest dla mnie. Czasem aż ciężko mi się idzie, boli krzyż, jestem cały spocony, a jak w końcu któregoś dnia się wezmę za siebie i jem mało, czasem nawet przejdę się do lasu na spacer, wytrzymuję kilka dni i zaczynam chudnąć… to zaraz osiadam na laurach i zaczynam wpierdalać. Dziewczyny nie miałem od lat, kasa powoli ucieka, a przecież trzeba iść w końcu gdzieś do roboty, znajomych nie mam prawie wcale, tylko na facebooku, a jak z kumplem się spotkam, to on widzi co się dzieje, ale jakoś to toleruje, w końcu nie wpatrujemy się w siebie. Wiele innych kontaktów pozrywałem, przestałem się pojawiać w miejscach, w których kiedyś bywałem. Trudno mi sięgnąć do dupy, żeby ją wytrzeć – o! Tego, to wam Lubaszenko czy inny grubas nie powie, ale ja wam powiem – grubasy z czymś takim mają problem jak umycie dupy, albo podtarcie się. Trzeba łokieć oprzeć o ścianę i docisnąć i wówczas ręka sięga i można to zrobić prawidłowo. Jest to mega przykre. A jak dużo żresz niezdrowych rzeczy, to gówno bardziej się rozsmarowuje i się człowiek podciera i podciera aż się oczywiście zapoci jak prosiak przy tym, a dupsko i tak brudne. Ponadto uda się tak obcierają, że pizda po jakimś dłuższym spacerze jest tylko do wietrzenia i sypania talkiem, i przez kilka dni chodzić trzeba okrakiem. Piszę pizda, chociaż jestem facetem, ale grubasy będą wiedzieć o co chodzi. Chodzę w starych ciuchach, bo nic już na mnie nie pasuje, nawet majtki zrobiły się ciaśniejsze, a ostatnio kupowałem buty i się tragicznie zapociłem, żeby je w ogóle przymierzyć. Cyce ogromne – a facet z cycami to udręka i ogromny kompleks. Takich spraw jest naprawdę dużo i nie sposób wszystkich opisać. Z erekcją jeszcze ok, ale jest to nieprzydatne, bo dziewczyna musiałaby być zboczona, by z taką grubą kaleką się spotykać. Daję ten wpis tutaj, bo bite 20 kilo muszę zrzucić, żeby wrócić do świata żywych, a potem kolejne 15, by zacząć wyglądać jak człowiek. I jak się z tego w końcu wykaraskam, a wierzę w to głęboko, bo wierzę w siebie, to ten wpis zostanie w internecie na długie lata (na zawsze?), na pamiątkę mojego upadku. Dbajcie o siebie i nie doprowadźcie się nigdy do takiego stanu.

Witam. pracowałem kiedyś w anglii na myjni ręcznej. praca totalnie chujowa, no ale kasa to kasa. miałem już różnych klientów. w 90% nie są roszczeniowi, w porządku ludzie. jednak szczególnie pamiętam jednego szmaciarza. Zajeżdża koleś carrerą GT. wiek – na oko 19 lat. Koleś wychodzi z samochodu i od razu zażczył sobie żeby wymienić całą wodę w baniakach, nalać nowy płyn, nową gąbkę, itede itepe, ogólnie jak patrzył jak myje mu auto to miałem wrażenie że ma mnie za ostatnie gówno. Wkurwił mnie kiolesik, bo w tym wieku nie dorobiłby sie samodzielnie żeby zarobić na takie auto, oczywiste jest więc to że ma bogatego starego. Gość pewnie w życiu nie przepracował jednego dnia i traktuje innych ludzi jak gówno, z pogardą patrzy na tych którzy muszą pracować bo rodzice nie kupili im niezależności. Chcę podkreślić, że szanuję ludzi, którzy dorobili się fortuny ciężką, uczciwą pracą, gratuluję im i życzę dalszych sukcesów, ale kurwa jak widzę kolesia – zawód syn i na wszystkich patrzy z góry to mi się kosa w kieszeni otwiera

Mam 30 lat. Wśród dziewczyn opinię ogarniętego, przystojnego faceta z dużym poczuciem humoru. Mam własną firmę. Moją chujnią jest to, że uprawiałem seks już z przeszło setką kobiet. Z małym biustem, ogromnym biustem, blondynkami, brunetkami, rudymi, czarnoskórymi, azjatkami itd. Wszystkie rodzaje seksu z dziewczynami przeciętnymi i modelkami. Orgie grupowe itp. Spotkałem kilka prawdziwych nimfomanek. Ale jestem chyba najbardziej żałosnym facetem o jakim słyszeliście bo nigdy, ale to nigdy, nie uprawiałem seksu w innych okolicznościach niż za kasę. Mój pierwszy raz był za kasę i ostatni też…Smutny gość.

Witam. Moja chujnia pewnie w niczym nie różni się od klasycznych przypadków, ale to wcale mnie nie pociesza. Zacznę od początku. Mam 27 lat, odkąd pamiętam zawsze marzyłem o miłości na całe życie, o ślubie, o wspaniałym związku, być może nawet w głowie idealizowałem sobie tą miłość wierząc, że prawdziwa miłość istnieje do końca życia. W przeszłości raczej już dalekiej byłem w kilku związkach, jednak żaden z nich nie przetrwał dłużej niż 9 miesięcy. W żadnym z nich to nie ja bezpośrednio inicjowałem rozstanie. Każde rozstanie mocno przeżywałem. Nie porównywałbym jednak tego, do obecnej sytuacji, bo tamte związki były mało przemyślane, po prostu były związkami młodzieńczymi. Wszystko zmieniło się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki 2 października 2014 roku. Napisała do mnie dziewczyna na jednym z portali randkowych. Pięć dni później się spotkaliśmy i jakoś to poszło. Nigdy wcześniej nie poznałem nikogo takiego jak ona. Skromna, ładna, ma dobre serce, spokojna, życzliwa i przede wszystkim tak jak i ja uczuciowa, szukająca miłości na całe życie. Szybko zaiskrzyło między nami, a ja coraz bardziej zyskiwałem pewność, że to ta jedyna. Może to się wydawać wręcz niewiarygodne, ale to był związek prawie idealny. Praktycznie się nie kłóciliśmy, przez półtora roku łącznie cichych dni było może kilka. Codziennie obdarowywaliśmy się niesamowitymi wyznaniami słownymi, czy też pisanymi poprzez smsy. Nie było dnia kiedy nie wyznawaliśmy sobie miłości. Wielokrotnie powtarzała, że to miłość na całe życie, że pragnie ślubu ze mną, że nie potrafi beze mnie żyć i wiele innych jeszcze piękniejszych wyznań. Naprawdę uwierzyłem w swoje szczęście, zakochałem się na zabój, mocno zaangażowałem. Była dla mnie najważniejsza, całe moje życie układałem pod nią. Nie było dnia, abym o niej nie myślał. Przeżyliśmy wiele wspaniałych, niesamowitych, niezapomnianych momentów. Widać było, że ona też maksymalnie się zaangażowała, wielokrotnie powtarzała, że inni mężczyźni dla niej nie istnieją, nawet czasem była zazdrosna, choć nie miała o co, bo byłem jej bardzo oddany. Były gorsze chwile, ale one stanowiły może tylko z 5% naszego związku. Te gorsze chwile dopiero teraz być może mi coś uświadamiają, po krótce je opisze. Jedno z nich miało miejsce po trzech miesiącach związku. Przez przypadek zwaliłem jej szafkę ze ściany, na której powstała mała, biała dziurka zdrapanej farby, średnicy kilku mm. Bardzo się o to zdenerwowała, pierwszy raz i chyba w sumie ostatni wpadła w taki szał. Kazała mi się wynosić i choć ostatecznie zostałem, to odcisnęło na mnie piętno. Była na mnie bardzo zła i potrzebowała paru dni na odpoczynek, odizolowanie się, po tym czasie wszystko wróciło do normy. W maju ubiegłego roku miał miejsce także nieprzyjemny incydent. Na jednym ze spotkań stwierdziła, że już nie kocha mnie tak jak wcześniej, nie czuje tego samego. Kiedy ze łzami w oczach chciałem wyjść zatrzymała mnie, potem nie potrafiła wyjaśnić swojego zachowania. Stwierdziła, że miała „złe dni”, czuła się fatalnie i podświadomie chciała, abym też tak się czuł, jednak nigdy logicznej odpowiedzi na to zdarzenie nie uzyskałem. Oczywiście choć byliśmy bardzo zgodną parą, kilka razy w ciągu tych półtora roku zdarzały się kłótnie. Jednak za każdym razem też mocno je przeżywała, zazwyczaj sama się po nich odzywała i zawsze twierdziła, że uświadamiały jej mój brak, to jak mnie mocno kocha. Jeśli chodzi o nią, to jest to w skrócie osoba „do rany przyłóż”, cicha, spokojna, domatorka. Wcześniej była w 2-3 związkach, gdzie po ponad roku czasu to ona je kończyła, co też na pewno jest zastanawiające, jednak wcześniej o tym nie myślałem. Tak naprawdę o ile na początku zdarzały się jakieś gorsze dni częściej, o tyle w zasadzie od roku jest idealnie, śmiało mogę powiedzieć, że jesteśmy modelowym związkiem pod każdym względem. Około tygodnia temu poszedłem z nią na imprezę rodzinną, już wtedy moim zdaniem była jakaś inna, nie było tyle czułości, co zawsze, tyle buziaków, przytulań. Zdegustowany tym, nie żegnając się z nią zbyt wylewnie (tak jak zawsze), pojechałem do siebie. Dwa dni później próbowałem się z nią skontaktować – nie odbierała. Później napisała smsa, że potrzebuje być sama. Było mi ciężko, pierwszy raz w życiu sięgnąłem po coś mocniejszego i piłem sam (w zasadzie to bardzo rzadko piję alkohol). Zadzwoniłem do niej, trochę się rozkleiłem. Okazało się, że zaczynają jej nie pasować moje zachowania, które dla mnie nie są zbyt istotne, w każdym razie nie na tyle, aby robić z tego aferę i poddawać sens naszego związku. Przykłady? Okazało się, że na tej imprezie rodzinnej, z którą ostatnio u niej byłem, gdzie praktycznie nie znałem tych osób, a były to same dużo starsze osoby, według niej za mało się odzywałem (ona sama raczej jest bardzo oszczędna w słowach nie licząc wyznań dla mnie), wytłumaczyłem dlaczego tak było, że nie czułem się zbyt pewnie, że potrzebuje się oswoić z ludźmi. Wydawało się, że to zrozumiała. Były jednak inne uwagi do mnie, np. że na święta wielkanocne u niej przyszedłem z niczym. Rzeczywiście, tutaj być może zawaliłem, ale to wynika raczej już z samego wychowania, dla niej takie szczegóły są być może istotne, dla mnie nie. Jeszcze wcześniej była sytuacja, kiedy stwierdziła, że za mało np. przepuszczam ją pierwszą przed drzwi traktując ją w ten sposób bez szacunku. Poprawiłem ten element. Ona jest ogólnie wychowana przez rodziców, a raczej przez mamę bardzo konserwatywną, mocno katolicką i to właśnie po rozmowie z nią wyszły te „moje wady”, choć stwierdziła, że ta rozmowa potwierdziła tylko to, co myślała. Przez telefon zaczęła wątpić w sens tego związku i swojej miłości. Stwierdziła, że nie wie co czuje i że chce się ze mną spotykać, aby to określić, co dla mnie po takim czasie jest absolutnym nieporozumieniem. Spotkaliśmy się kilka dni temu. Wydawało się, że jest lepiej. Stwierdziła, że nie powinna tak mówić. Ja z kolei dotknięty jej słowami z dnia wcześniejszego, powiedziałem, że być może dobrze zrobi nam kilkudniowa przerwa na przemyślenie, ochłonięcie. Zgodziła się z tym i stwierdziła, że ona chce dalej spróbować być ze mną. Ja z kolei odpowiedziałem, że potrzebuje kilka dni do namysłu po tym wszystkim (chciałem potrzymać ją trochę w niepewności sadząc, że to może jej uświadomić brak mojej osoby). Ona odpowiedziała, że te kilka dni to dobry pomysł i że też potrzebuje czasu na ochłonięcie do końca tygodnia. Nie ukrywam, że cała ta sytuacja bardzo mnie bolała. Nigdy wcześniej nie byłem w tak poważnym związku, nigdy wcześniej nikogo tak nie kochałem, nigdy wcześniej nie przeżywałem takiego kryzysu w związku. Ja dopiero tego wszystkiego się uczyłem. Nie rozumiałem, jak z dnia na dzień można wątpić w sens związku i nie wiedzieć, co się czuje praktycznie bez poważniejszego powodu. Przeczytałem, że jednak kryzysy po roku, dwóch latach to normalna rzecz, że się zdarzają, podbudowany tym faktem, zadzwoniłem po kilku dniach. Ona jednak stwierdziła, że już sama nie wie czego chce, że przez te kilka dni dużo myślała i znalazła od początku naszego związku wiele moich zachowań, które ją drażnią. Zapytałem, dlaczego wcześniej mi o tym nie mówiła? Stwierdziła, że tłumiła to w sobie i to wszystko przez półtora roku tak się nagromadziło. Naprawdę tak jak mówiłem, że przez te półtora roku widziałem, że była bardzo szczęśliwa, nie chce mi się wierzyć w coś takiego, że coś tłumiła w sobie, zauważyłbym to w jej zachowaniu. Zawsze jak miała zły nastrój, problem, od razu potrafiłem to zauważyć, rozszyfrować ze względu na to, że jesteśmy niezwykle podobni do siebie w swoich zachowaniach. Jak zapytałem, co to za zachowania, które ją drażnią, to stwierdziła, że mi nie powie, że teraz nie potrafi sobie przypomnieć, że kiedyś może mi wszystko napisać na kartce. Po tej rozmowie znowu byłem zdołowany, ale znowu się podniosłem. Nazajutrz napisałem jej niesamowicie długiego smsa, że będę walczył o ten związek, że jej pomogę jeśli chce, że się nie podam, że ją kocham, że nie warto się poddawać już na pierwszej przeszkodzie, że nie warto niszczyć tak wielkiej miłości, że nie podam się dopóki będę miał siły i widział w tym sens. Jej odpowiedź znowu mi podcięła skrzydła. Stwierdziła, że to bardzo piękne co pisze, że docenia to, że walczę, ale ona chce być w związku szczęśliwa, że wychodzi z założenia, że woli być sama niż w nieszczęśliwym związku i że potrzebuje jeszcze kilka dni wyciszenia. Te słowa niezwykle bolą i kompletnie ich nie rozumiem. Pisze tak, jakby przez te półtora roku były nieszczęśliwa lub ten kryzys postępował, trwał dłuższy czas. Być może istotnym elementem w tej sprawie jest to, że ma ciężki czas w pracy, wiem, że to dla niej bardzo istotne i to przeżywa. Sama musi zapieprzać za dwóch, bo jej koleżanka z pracy się zwolniła, a szef nie zatrudnił za nią nikogo. Ostatnio złożyła wypowiedzenie. Mówiła jednak, że łączenie mojej sprawy z jej pracą nie ma sensu i nie ma nic do rzeczy. Jutro mam do niej zadzwonić i mamy się spotkać pojutrze. Nie wiem już co mam myśleć, nie wiem jak to możliwe, że z dnia na dzień można popaść ze skrajności w skrajność jeśli chodzi o uczucia. Byłem jej pewny jak nikogo innego na świecie. Byłem pewny jej miłości, ślubu z nią w przyszłości na który odkładałem, mieszkania. Mieliśmy wspólne plany na przyszłość. Te półtora roku to najpiękniejszy okres mojego życia. Co prawda jeszcze oficjalnie się nie rozstaliśmy, ale po tym co mówi i jak mówi, nie daję sobie wielkich szans. Najgorsze jest to, że jestem wrażliwym facetem, kocham ją nad życie i nie wyobrażam sobie życia bez niej. Próbuje odgonić od siebie te wszystkie myśli, ale się nie da. Nie mogę zasnąć, płaczę wieczorami i mam myśli samobójcze. Chyba nie mam na tyle odwagi, aby to zrobić, ale jednak te myśli są i zaprzątają mi głowę. Czuję, że bez niej umrę, że nie dam rady, oddałem jej całe swoje serce. Była dla mnie całym światem, a teraz ten świat mi się wali. Było naprawdę wręcz jak w bajce, a teraz jest jak w najgorszym dramacie. Pewnie z wiele z was będzie mi radzić, abym dał sobie z nią spokój, ale ja naprawdę jestem w niej zakochany najmocniej jak sobie to tylko można wyobrazić. Jutro mam do niej zadzwonić, a pojutrze się spotkać. Jeśli nie nastąpi jakiś cud, to nie dam rady poradzić sobie z tym bólem, skoro już jest tak duży. Dziękuję za przeczytanie tych wypocin do końca.

Chodzi o to, że niedawno kumpel polecił mi – a dokładniej nam jako paczce – grę. Gra jest po prostu megazajebista, bijatyka, idealna do spotkań u kogoś przy konsoli w mieszkaniu przy piwku. Co więcej, nieźle się nawet w nią wciągneliśmy – każdy z nas (jest nas szóstka kumpli) trochę grywa samemu, żeby potem pochwalić się nowym skillem przed resztą. Co więcej, jest całkiem duża i aktywna społeczność światowa ludzi, którzy w to grają. Ba, są nawet mistrzostwa świata – i jak się ogląda zawody toto fajnie wygląda (publika dopinguje, zawodnicy robią dokonują niemożliwego itp.).
Gdzie tu chujnia? Ano taka, że ta gra swój szczyt popularności miała kilka ładnych lat temu – coś ok. 2012. Teraz powoli umiera, z roku na rok coraz mniej osób przyjeżdża na te mistrzostwa, znaleźć losową osobę do gry online w Europie jest raczej niemożliwe. Ot, żebym wiedział o tej grze wtedy, to pewnie można by było trochę więcej pograć, być może któryś z nas by wziął udział w zawodach… Ech, szkoda, po prostu szkoda.
Wiem, że mogłoby być gorzej. Mógłbym mieć piętnaście centymetrów w bicku, czy też zarabiać tysiąc trzysta na rękę. Ale trochę wkurwia to, że całkiem fajny motyw przeszedł koło nosa.