Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Jestem teraz w klasie maturalnej. To prawdopodobnie drugi najlepszy okres w życiu (po studiach), a ja go właśnie tracę/straciłam. Odkąd pamiętam od zawsze mam problem z komunikacją i nie wiem do końca z czego to wynika. Nie jestem duszą towarzystwa, natomiast też nie skrajnie nieśmiałą osobą (możecie sobie poczytać o moim typie osobowości w enneagramie 5w4). Na początku robię raczej normalne wrażenie, ale później jest jakaś masakra, np. teraz. Przychodzę do szkoły i teoretycznie gadam sobie z ludźmi, nie mogę powiedzieć, że mnie unikają, ale mam wrażenie, że nie potrafię znaleźć z nimi jakiegoś wspólnego mianownika. Kiedy obserwuję innych, to widzę, że gadają ze sobą o różnych rzeczach, od największych duperel po zainteresowania. A ze mną ta rozmowa się nie klei, chociaż swoje zajawki posiadam (niekoniecznie pokrywające się w 100% z hobby znajomych). Najgorsze jest to, iż w tym momencie czuję się po części odizolowana od wszystkich. Kiedy są jakieś projekty/wyjazdy, to najczęściej zostaje ostatnia do przydzielenia. Czuję, że przegrywam życie, bo nie potrafię tego zmienić. Boję się, że gdy pójdę na studia za rok będzie tak samo. Boję się, że obudzę się za kilkanaście lat i będzie to samo. Zostanę sama bez żadnych znajomych z przeszłości, bez doświadczeń z płcią przeciwną, bez żadnych wspomnień. Dodam jeszcze, że obecna sytuacja nie pozwala mi na zainwestowanie w jakieś nowe hobby typu siłownia, zajęcia dodatkowe, na których mogłabym poznać nowych ludzi. Chociaż pewnie i tak te nowe znajomości zakończyłyby się jak wszystkie poprzednie.

40-tka na karku. Żona, dwójka synów, nieźle płatna praca, mieszkanie, samochód. Zero kredytów.
Pracowałem jak głupi na to, co mam. Nikt mi nic nie dał. Zaczynałem od płacy minimalnej i powoli się wspinałem. Nie opierdalałem się. Ktoś powie – człowiek sukcesu. Nic z tego.
Zdrowie zaczyna szwankować. Żołądek, kręgosłup, serce – leci wszystko po kolei. Do tego chroniczny brak czasu na wszystko. Robota po 10h, potem czas dla synów, dla żony, jakieś naprawy w domu. Zero czasu na prawdziwy odpoczynek, o hobby już nawet nie wspominam. Prawie zapomniałem co to seks. Półka z marzeniami, których nigdy nie spełnię jest coraz dłuższa. Plany na przyszłość, ograniczają się do zapewnienia synom startu w dorosłość. Boję się, że jak już pójdą na swoje, nie będę miał siły żyć dla siebie. Kurwa, jak chujowo się czuję, mimo iż tak sporo osiągnąłem.

… ze wszystkich stron. Pracuję w rodzinnej firmie niby fajnie, wygodnie ale prawda jest taka, że stoję najniżej w hierarchii i wszyscy po mnie jeżdżą. Złośliwie i celowo, w tym „ukochana” rodzina. Narzeczony – niby kocha, ale jak nie spędzę z nim jednego weekendu to foch, obrażanie i ciche dni. Dziecinada i egoizm. Z jednej strony wszyscy mnie otaczający ludzie mówią – dbaj o siebie, myśl o sobie. ale gdy to chcę zrobić napotykam na betonową ścianę. Niedługo pierdolnę tym wszystkim, wezmę królika i wyjadę w chuj daleko, daleko od tych niby kochających i troskliwych osób.

Nie przeszkadzałoby mi to, gdyby nie niespotykana wręcz głupota ludzka nabijanych w butelkę odbiorców, którym nagle po przeczytaniu jednej czy dwóch takich książek wydaje się, że zawojowali cały świat, a błaźnią się na potęgę. Nagle jak grzyby po deszczu pojawiają się książki, e-booki, wykłady, blogi, strony i cała masa tego cholerstwa w internecie znajdującego poklask wśród lemingów, których cechuje nieznajomość tzw. „życia”, a przypisujących sobie tytuły „ekspertów od coachingu”. Ludzie dosłownie spuszczają się w majty i chłoną jak tajemną wiedzę te wszystkie wielowiekowe mądrości życiowe od ludzi pokroju Rozwojowca, Tony’ego Robbinsa, Bryana Tracy’ego itd. To co najbardziej mnie irytuje to słodka naiwność czytelników, np. film pod tytułem „Sekret” o tzw. prawie przyciągania, według którego rzekomo istnieje moc na wzór tej z Gwiezdnych Wojen, która sprawia, że wszystko: samochód, dom, praca, sukcesy, pieniądze są dosłownie wyczarowywane, przyciągane tajemniczymi „afirmacjami” (tępym powtarzaniem „Jestem zwycięzcą” itd.), których można spotkać w tego typu wywodach od cholery. Na uzasadnienie tej tezy autorzy podają cytaty znanych ludzi i wynalazców, wyrwane z kontekstu i nie na temat, w których padają słowa typu „moc”, „energia” i tego typu, oczywiście według autorów, fengs-chujowe brednie. Książki te oscylują między wiedzą psychologiczną, mechaniką kwantową, medycyną, religią i cholera wie czym jeszcze, serwując czytelnikowi papkę pseudo-nauki tak zbawczej, że zaraz będziemy kolonizować planety. Nie żebym akurat ja był czytelnikiem czegoś takiego, po prostu raz wpadła mi w ręce taka książka, gdzie autor opowiadał historię, nie wiem skąd, oczywiście wymyśloną bo aby hajs się zgadzał nie można podawać źródła tych mądrości ani nazwisk, o milionerze, który dorobił się majątku bo…wmawiał sobie, że jest wcieleniem Napoleona Bonaparte! Dosłownie! Czaicie bazę?! Czy takiego kogoś, logicznie patrząc, kto wmawia sobie np. że jest Hitlerem albo Czyngis Chanem nie nazywa się kolokwialnie czubkiem i nie poddaje leczeniu w zamkniętym zakładzie? Inna sprawa: rzeczy, które tam są zawarte są prostackie i stare jak świat ale podane naiwniakom w kolorowej, twardej, grubej okładce z napisem „BESTSELLER” i pięcioma gwiazdkami albo serwowane przez schludnego faceta w drogim garniturze i z przedziałkiem (typowy wygląd „eksperta” lub mówiąc językiem fachowym „coacha”, na wzór polityka zbijającego kapitał dla słupków wyborczych) żeby sprawiało wrażenie czegoś dużo bardziej wartościowego niż się wydaje, np. sporządzanie listy celów życiowych „od zera do bohatera”. No kurwa, bez przesady, to że sporządza się coś takiego jak lista celów to wie każdy za przeproszeniem debil i niedorozwój który chodzi na co dzień robić zakupy. Nawet jak gotujesz obiad to musisz sobie zrobić tą pierdoloną listę składników, albo jak idziesz do szkoły to musisz mieć listę lektur do wypożyczenia – czy to takie trudne i odkrywcze, że musiał na to wpaść jakiś wielowiekowy ekspert? Jeszcze inna rzecz: jeżeli ta wiedza jest taka zbawcza i wspaniała to dlaczego nie rozwiąże np. problemu głodu w krajach trzeciego świata? Przecież to takie proste – wystarczy sobie zafirmować, wyczarować pieniądze, które są przyciągane, a na dokładkę jeszcze dom, samochód, supermodelkę/modela, wmawiać, że jest się Władimirem Putinem albo Robertem Lewandowskim. Głupich nie sieją.

Wpis ten powstał po przeczytaniu innej chujni na temat ojca alkoholika.

Napiszę o momentach, które sprawiły mi przykrość i utkwiły w mojej pamięci.

Matka, gdy ojciec spał na ziemi jak pies kazała zabierać z jego kieszeni pieniądze, miałem wtedy kilka lat. W gruncie rzeczy pobieram to działanie po dzień dzisiejszy.

Pamiętam moment, gdy stałem obok placu zabaw i podbiegła do mnie siostra i powiedziała, że ojciec rozbił szybę w samochodzie, ponieważ się zdenerwował po pijaku. Miałem wtedy jakieś sześć lat. Nie mieszkałem na wsi, było to nieduże miasteczko, dom jednorodzinny, więc z kasą nie było aż tak źle do pewnego momentu.

Z siostrą szykowaliśmy sobie różne przedmioty i pisaliśmy na nich „Bić tatę”.

Pamiętam jak rozbił na głowie mojej matki telefon, gdy przyjeżdżała policja, ponieważ wyzywał mają matkę od Kurew. Nigdy nie zapomnę tych krzyków, które miały miejsce późno w nocy, a ja musiałem następnego dnia iść do szkoły.

Pewnego razu nie wytrzymałem i rozbiłem mu talerz na głowie, przynajmniej następnego dnia był trzeźwy.

Gdy wracaliśmy klasą do szkoły z jakiegoś przedstawienia, przy miejscowym barze dla żuli stał mój „ojciec” najebany w cztery litery.

Nagle jeden z moich kolegów powiedział innym, że to jest właśnie mój ojciec, czułem się wtedy strasznie, chyba jeden z najgorszych momentów upokorzenia w moim życiu, ponieważ był jednym z największych żuli w okolicy.

Pamiętam jak sprzedał moją wędkę, na którą bardzo długo zbierałem. W sumie to wyniósł z domu wiele wartościowych rzeczy, ale szczególnie zapamiętałem moją wędkę.

Pewnego dnia w szkole zostałem wywołany z klasy i zaproponowano mi konserwy. Koledzy, później pytali się mnie dlaczego zostałem poproszony w czasie lekcji. Co miałem odpowiedzieć? Kurwa jestem biedny w chuj i nie mam co jeść? Miało to miejsce w podstawówce. Ludzie, jeżeli chcesz pomagać to nie upokarzajcie innych osób! Nie można było tego zrobić w bardziej dyskretny sposób?

Ojciec siedział w areszcie karnym za znęcanie się nad rodziną. Podczas odbywania kary dostał wylewu, wcale się tym nie przejąłem i wcale nie było mi z tego powodu przykro. Może martwiłem się, że matka będzie musiała zajmować się tym ścierwem. Jednak wyszedł z tego, czasem przekręca słowa, ale jest w „miarę” normalny.

Jak wygląda sytuacja dziś? Nie mieszkam z rodzicami, zarabiam na siebie, jednak czuję, że jest coś nie tak, boję się ludzi, mam tiki nerwowe, pracuję w chujowej firmie na umowie zlecenie, tworząc strony internetowe – studiuję informatykę na dobrej uczelni, mam dwadzieścia parę lat, wynajmuję pokój w jednym z większym miast.

Dziwią mnie ludzie, którzy mówią, że rodziców trzeba zawsze szanować. Moja odpowiedź dla was, nigdy nie będę szanował tego człowieka. Z trudem przychodzi mi przez gardło słowo ojciec.

Z mojego życia wyniosłem dwie ważne lekcje:
1. Nie pić, żeby nie skończyć jak ten śmieć.
2. Nigdy nie mieć rodziny, nawet dziewczyny, aby nie upaść jak szmata i nie zrobić problemów innym ludziom, żeby nikt nie zobaczył jakie gówno mam w domu, ponieważ wstydzę się tego z jakiej rodziny pochodzę.

Z zewnątrz nie wyglądało to tak tragicznie jak opisuję, ale po przeczytaniu tekstu, który napisałem stwierdzam, że żyłem w niezłym gównie, które ma na mnie wpływ po dzień dzisiejszy.

Takie mam szczęście, że muszę wynajmować mieszkanie. Co parę lat zmieniam, bo np. pierwsze było za drogie, drugie po dwóch latach ktoś mi wymówił, trzecie poszło do sprzedaży, a obecne czwarte jest super, poza czwartym piętrem bez windy. Z resztą jest ok, las za oknem, słońce, ptaki, spokój i cisza, więc jest ok. Poza, oczywiście jebniętą grubą maciorą, ktora mieszka za ścianą. Po przeprowadzce, pewnej niedzieli ok 17.00 usłyszałam, że w mojej ścianie, dosłownie centymetr od mojego ucha wierci wiertara udarowa. Odczekałam pół godziny, myślałam, że to takie jednorazowe tourne, po czym wyszłam, i grzecznie zapukawszy zapytałam, czy te wiercenie będzie jeszcze długo. Gruby babiszon, który mi otworzył, najpierw zapluł się z wściekłości, po czym stwierdziła z wrzaskiem, że może wiercić do 20.00. I trzasnęła drzwiami. I zaczęła się jazda bez trzymanki. Przechodząc przez podwórko usłyszałam: Co się kurwa gapisz? Następnym razem babon siedząc w otoczeniu sąsiadek przy osiedlowej piaskownicy, widząc jak nadchodzę obwieścił: Wynajmuje tu mieszkanie, ździra jedna, szarogęsi się i wydaje jej się, że jest nie wiadomo kim. Porozmawiałam z koleżanką z sąsiedniej klatki, która stwierdziła, że babon jest jebnięty, i żeby nie reagować, bo ją też kiedyś zwyzywała od szmat. Nadmienię, źe baba ma ok czterdziestki, wygląda jak zapaśnik sumo, z gęby bije jej wulgarność i chamstwo, a wagą przewyższa mnie dwukrotnie. Ostatnio nakładła nam pod wycieraczkę skórki od bananów, dobrze, że mój facet zauważył, bo jakby to zdeptać na miazgę, to syf byłby niezły. Mój młody dostał na urodziny pistolet na kulki, i czase strzela sobie przez okno do lasu. Ja czasem też 😉 Babsztyl zaczął ostatnio drzeć mordę, że zadzwoni na policję, bo jej hałas przeszkadza. Dobra, mowię do młodego, że pójdziemy sobie do lasu to tam postrzelamy. Dzisiaj zadzwonił właściciel mieszkania, który mieszka w klatce obok, i mówi mi, że wieprzyca dopadła go na dworze i zaczęła nadawać, że strzelamy jej w okna, ona zadzwoni na policję, a w ogóle to podpierdoli ich do skarbówki, że wynajmują mieszkanie, i narobi nam gnoju. Ewidentnie zależy jej, żeby wywalić nas z mieszkania. Domyślam się, że zżera ją zawiść, bo widać, że ewidentnie życie nie głaskało ją po główce, ma męża pijaka, ma chujową pracę, prawdopodobnie sprząta jakieś kible, jest szpetna, spasiona i wyżywa się na wszystkich za swoje spierdolone życie. Więc zmora ja dusi jak widzi, że komuś wiedzie się lepiej, lub jest atrakcyjny i uśmiechnięty. Pech chciał, że ściany są cienkie, i często słyszę jak się drą w tej chałupie ze starym. Raz ona jemu przyłoży, raz on jej. I tak żyją od zadymy do zadymy. A ja obok przez ścianę. Co mam robić? Tu jeszcze daję radę finansowo na wynajem, na kredyt mnie nie stać, a gdybym miała wynajmować w centrum, nie stać by mnie było na chleb ze smalcem. Jak udupić babona?

Magister inżynier, młody, przystojny, ambitny z wielkimi planami i marzeniami. Jestem kierownikiem budowy w podrzędnej firmie budowlanej. niestety bez plecow w branży to i tak jest „nieźle” jak na 1,5 roku po studiach. Teraz wyobraźcie sobie takiego gościa kierującego bezpośrednio zbieranina 20 patusów najgorszego sortu. Są recydywiści, alkoholicy, damscy bokserzy, drobni przestępcy, alimenciarze i po prostu wkurwieni życiem janusze. Z jakiegoś powodu, mimo, że nie dałem im ku temu podstaw, nienawidzą mnie od samego początku. Docinki, żarciki, szydera, próby udowodnienia na każdym kroku, że w ogóle się nie znam na budowlane, bo nigdy nie jebałem przy łopacie. Jest to tak kurwa męczące, że już wolalbym być chyba klawiszem w pudle. Bite 9-10h być wciąż w 100% skoncentrowanym na tym, żeby jak najlepiej ripostowac ich docinki bo inaczej wyjdę na ciotę. Nie macie pojęcia jak jest to męczące, każdego dnia po 10h przerzucać się gownem z plebsem, z którym nikt na poziomie nie chce mieć do czynienia. Na dodatek nie mam żadnej władzy, żeby kogoś zwolnić czy ukarać, bo większość to zatrudnieni po plecach pociotki, często fachowcy z 20 letnim doświadczeniem. Czasem mam wrażenie, że jakbym się skarżył prezesowi to prędzej by zwolnił mnie niż ich. Już nie wiem co mam robić. W piątek jestem już tak tym wypierdolony, że nawet myślę o rzuceniu tego wszystkiego i zupełnej zmianie branży. Niestety. Mija weekend, a ja w poniedziałek wracam do tego piekła i tydzień wygląda tak samo jak poprzedni. Wiele nas na studiach nauczyli, ale nikt do kurwy nie nauczył nas kierować bandą degeneratów, którzy najchętniej skopaliby ci dupsko! Co robic chujowicze? Zmiana firmy nic nie da, bo z tego co się zorientowałem, wszędzie jest tak samo. Zrezygnować z branży? I co dalej? Chujnia!!!

Męcze się już ok 7 miesięcy, a z czym? Nie moge jeść. Nawet nie wiecie jakie chujowe jest to uczucie. Chcesz coś zjeść a wszystko stoi Ci w gardle i rzygasz jakąś flegmą. Mam dosyć. Byłam z tym u lekarza, ale nie chciał mi zrobić gastroskopij bo jestem za młoda i powiedział, że moge mieć to na tle nerwowym i żebym udała się do psychologa. Ludzie!

Czy tylko mnie już wkurwia żenujący humor? Prostackie dowcipy, dogryzanie sobie nawzajem? Kto komu bardziej pojedzie, no ale jesteśmy przyjaciółmi, to możemy wyzywać się od chujów najgorszych.

Myślałem, że kolega koledze powinien być przyjazny, a nie rzucać jakimiś dennymi tekstami, żeby błyszczeć w towarzystwie. 28 lat i ciągle to samo. Ile razy trzeba wymyślać cięte riposty, wdawać się w jakieś przekomarzania?
Czuję jakby nic się nie zmieniło od czasów podstawówki, dalej takie samo gówno.
Nie znam nikogo z męskiej populacji, który nie wdawałby się w jakieś głupie gry na cięte riposty. To już nawet kurwa zabawne nie jest, to nawet nie dostarcza rozrywki. Czy ja muszę w tym uczestniczyć albo żyć samemu z babami?
Na tym polega męskie towarzystwo? No co stary, nie obrażaj się to tylko takie „żarty”, podejdź do tego „z dystansem”. Ile razy to słyszeliście w życiu? Mnie już to nuży, jestem tym zmęczony, ile jeszcze razy będę musiał wymyślać jakieś riposty, bo przecież „mięczakiem” nie jestem. Albo powiedzieć o tych wszelkich dowcipach w stylu bekanie, pierdzenie, rzyganie czy inny tego typu wybitny humor. No stary, ja nie wybekam alfabetu? Potrzymaj mi piwo.
Śrut i chujnia.

Nie wiem w sumie od czego zacząć, ale dobrze, że istnieje taka strona, bo bliskim znajomym, a nawet dziewczynie wstyd mówić jaką ma się patologię w domu. Bo co mam powiedzieć? „No mój znajomy znalazł dziś mojego ojca jak spał na ulicy”?

Nie zapomnę ci tato, jaki koszmar przez ciebie przechodziłem w dzieciństwie. Jak bałem się zostać pod twoją opieką. Jak płakałem całe noce, ja, zwykły 7 latek.
Jak zostawiłeś mojego 6 letniego braciszka na noc, a sam poszedłeś chlać. Pamiętam jak powiedziałeś mi, że nigdy już tego nie zrobisz, a już w następnym tygodniu widziałem cię jeszcze gorzej pijanego. Niezliczone ilości razy obiecywałeś nam, że już przestaniesz…

Pewnie niewiele wam to mówi, dlatego opowiem wam kilka „akcji” w tym tą dzisiejszą, która skłoniła mnie do napisania tej chujni.

Od mamy słyszałem, że zaczął pić, kiedy skończyłem 4 lata. Ale dlaczego? Nikt nie wie. Po prostu pewnego dnia się uchlał jak świnia i do dziś nie może przestać.
Pamiętam jak byłem jeszcze maleńkim gnojkiem, a ojciec tylko czekał, aż mama pójdzie do pracy i zacznie swoją libacje. Ja się w ogóle nie liczyłem, tylko kurwa koledzy, którzy przychodzili po nocy. Ja miałem siedzieć i spać u siebie w pokoju. Albo jak obudziłem się kiedyś w nocy (nadal miałem te 7 czy 8 lat), a kurwa w domu nikogo nie ma. Później dopiero zobaczyłem, że ojciec pijany w ogrodzie śpi. Albo jak miałem 17 lat i dzwoni do mnie znajoma i mówi, że mój ojciec śpi na plaży cały obszczany. Kurwa, nawet nie wiecie jaki to był wstyd, jak ludzie się na ciebie gapią, a ty pomagasz wstać prawie zezgonowanemu i zaszczanemu ojcu. Jak to dobrze, że wtedy nie było tam żadnych znajomych.
Pamiętam też jak byłem na festynie, w oddalonym o 30 km mieście. Mówię mu „może jednak zostanę dziś w domu”, na co on: „Nie. Jedź, wszystko będzie dobrze. Swojemu tacie nie ufasz? Obiecuję”. Jakoś tak to leciało. Zgadnijcie co się stało… Około 1 w nocy mój 6 letni braciszek dzwoni do mnie cały zapłakany, że siedzi sam w domu, drzwi są otwarte na oścież, boi się, nie wie co robić. Aż mnie ścisnęło, przecież jakbym nie nauczył go dzwonić, to chyba by się tam zapłakał. Ja szybko do samochodu i do domu, a ojciec znalazł się następnego u kolegi, który mieszka 5 km dalej.
O tym jak spał w krzakach i go okradli z telefonu, kasy i dokumentów to nawet nie chce wspominać.
Jeszcze ta jego pojebana rodzina, co ciągle się rzuca do mojej mamy. Ojciec się dzieckiem nie może zaopiekować, bo ciągle chleje, to jest wszystko dobrze. Mama do nich dzwoni, bo już sobie z nim nie radzi i mówi, żeby oni mu przemówili do rozsądku, to źle i za chwile gadanie jaka ona zła. No kurwa. Do niego nic nie dociera, on twierdzi, że do żadnych AA nie pójdzie, bo w każdej chwili może przestać. To kurwa przestań, a nie ciągle nas ranisz burdami, które wszczynasz, o kłamstwach już nawet nie wspominając.
Bo jak kurwa wyjaśnić to , że nie byłeś tydzień w pracy, tylko siedziałeś u kolegi ciągle chlając. Ale nie kurwa, nam mówiłeś, że w trasie jesteś(kierowca).

A chujnię piszę dlatego, bo prawie mi serce pękło jak brat zaczął mi opowiadać, że nie zawsze o wszystkich „wybrykach” taty mi mówił, bo nie chciał mnie martwić. Jak kiedyś bał się w nocy usnąć, a ojca śpiącego na podłodze nie dało się obudzić, by go przytulił, by przeczytał bajkę na dobranoc…