Bycie chudzielcem to niesamowita sprawa, posłuchajcie: Przez całe dzieciństwo wyglądałem jak wygłodzony więzień obozu pracy, żebra mi wystawały a moje nóżki wyglądały jak wykałaczki i dokładnie pamiętam, jak w wieku 3 lat szedłem sobie po plaży nad jeziorem i wysłuchiwałem tekstów w stylu: „O, SZKIELECIK IDZIE”, albo „ojej, czemu ty chłopczyku nic nie jesz?”. Dobry początek. Prawda, miałem okresy bycia niejadkiem i pamiętam dobrze sceny kiedy pół rodziny siedziało nade mną przez godzinę i próbowali zrobić wszystko, żebym zjadł jeszcze kawałek obleśnego, zimnego kotleta, bo „ojej, czemu on taki chudy jest?”. Ostatnio oglądałem zdjęcia rodziców sprzed 30 lat. Matka wyglądała jak anorektyczka bez piersi w stanie agonalnym a mój ojciec ważył na studiach 52 kg i nakładał 5 warstw swetrów żeby siary nie było. I co? Dobrali się tacy i zrobili dzieciaka. No, ciekawe dlaczego jestem chudy. Dziadkowie i wujkowie to samo- za młodu między kratami z więzienia by uciekli. Całe gimnazjum i początek liceum musiałem słuchać różnych zajebistych porad w stylu „musisz jeść więcej!”, „zacznij jeść czipsy i w makdonaldzie”, „ale on jest chudy w 3 dupy” (szczególnie miło było słyszeć to od dziewczyn) i innych błyskotliwych uwag. Jadłem tyle samo co rówieśnicy ważący po 80 kg, albo i więcej, oczywiście gówno to dawało. Kiedyś zrobiłem eksperyment- po tygodniu jedzenia bez przerwy a McDonaldzie przytyłem 1 kg (oczywiście nie było tego widać), które zrzuciłem tydzień później. Uznałem, że zacznę chodzić na siłownię i trzymać dietę. Próbowałem kilka razy, ale zawsze coś mi wypadało, bo ktoś kto w pierwszej liceum waży czterdzieści parę kilo choruje raczej często, niż rzadko (mimo witamin). Tak więc zawsze coś – sesja, choroba, egzaminy, siłownie zamknęli, raz dostałem wpierdol od dresiarzy w biały dzień, pogubiłem zęby i zerwali mi siatkówkę w oku (a na drugie prawie nic nie widzę od urodzenia) i wiele innych przeszkód. Niemniej jednak ciągle próbowałem i ciągle wracałem na siłownię. Z poziomu zagłodzonego stracha na wróble wszedłem na poziom zwykłego chudego gościa, a później zwykłego szczupłego faceta. Niestety nie trzymałem dobrze diety i wszystko było nieregularne. Miesiąc chodziłem, przerwa, później kilka treningów, przerwa. Obecnie mam 23 lata. Zdrowa tarczyca, brak tasiemca, jelita przebadane itd. Zważyłem się dwa miesiące temu po powrocie z długiej podróży i gdy waga pokazała 54 kg uznałem, że mam dość. Dość tego, że nie mogę ubrać się jak facet, bo nawet pedalskie rurki w rozmiarze S ze mnie spadają. Że nie mogę kupić marynarki, bo nawet na najmniejszą mam za wąskie barki. Że większość dziewczyn ma więcej w bicepsie ode mnie. Że co drugi gimnazjalista może mi spuścić wpierdol. Że kiedyś nie będę mógł obronić swojego syna albo swojej dziewczyny. Że wstydzę się wyjść na ulicę w krótkim rękawku i przeglądam się w każdej szybie, bo może w którymś odbiciu będę wyglądał trochę szerzej, co poprawi mi humor. Że nie jestem zadowolony ze swojego ciała. Że po raz tysięczny usłyszę „ale chudzinka z ciebie” albo inne żałosne gówno w tym stylu. Że jestem słaby i krzywy, jak niedożywiony chłop z Łotwy albo wybitny narkoman, chociaż w domu niczego nie brakuje i dobrze się odżywiam. Że wielu dziewczynom się podobam, ale nie podobam się sobie, a przy wielu pięknych kobietach czułem się po prostu źle, bo wiedziałem, że ważyły więcej ode mnie, mimo że były szczuplutkie i zgrabne. Więc wróciłem na siłownię i chodzę bez litości. Teraz pracuję, także sesja nie będzie mi przeszkadzała. Nigdy nie trzymałem tak dobrze diety. Żadnych wymówek. Siła rośnie, masa rośnie, powoli, ale do przodu. Teraz wyglądam jak normalny szczupły koleś, robię się coraz bardziej umięśniony, ale cena jest wysoka. Do pracy wstaję o 6, zamiast o 7 rano, żeby zjeść ogromne śniadanie. W pracy cały czas jem kanapki z chleba razowego i mnóstwo mięcha. Zazwyczaj nawet nie jestem głodny, po prostu je w siebie wciskam. Po powrocie krótki odpoczynek i obiad. Później siłownia, powrót, pół godziny snu, ogromna kolacja i znowu spać. W tygodniu 3x siłownia a w dni nietreningowe też wrzucam w siebie tony jedzenia przez co na nic nie ma czasu. Gdybym urodził się jako normalny koleś, który waży, powiedzmy, te 70-75 kg, to mógłbym po pracy grać z kumplami w piłkę, pójść na basen albo na miasto podrywać dziewczyny. Zamiast tego siedzę z koksami w piwnicy i przerzucam metal. Niby dobrze, bo charakter mi się kształtuje, zmuszam się do czegoś, narzucam sobie dyscyplinę, ale kurwa, treningi to pół biedy. Gdyby rosło się od samej siłowni to wszystko byłoby pięknie. Najgorsza jest dieta. Jedzenie nigdy nie sprawiało mi szczególnej przyjemności, zazwyczaj jem bardzo powoli a teraz muszę pochłaniać naprawdę mnóstwo żarcia (jakieś 3800 kalorii). Wyobraźcie sobie w ten pieprzony upał iść na siłownię, podnosić cholernie ciężkie żelastwo obok spoconych koksiarzy (kolesie się kłują i wpieprzają metanabol a ja lecę naturalnie, tylko odżywkę piję czasami), pocić się jak świnia a po powrocie zamiast zimnego piwka i odpoczynku- dwa steki, miska ryżu, jakaś sałatka. A później od razu w kimę i ledwo 6 godzin snu, bo jem zbyt wolno. Więc chodzę wiecznie niewyspany. I tak cały tydzień. Czasami popijam każdy kęs, tak bardzo nie chce mi się jeść. Ale nie mam wyjścia. Mam dość. Mam tego po dziurki w nosie. Prędzej w stroju baletnicy wskoczę pod pociąg, niż przestanę chodzić na siłownie. Nie chcę tak już dłużej wyglądać, nie życzę sobie tego w moim życiu. Do tego mam lęki, że jak przestanę trenować i trzymać dietę to wszystko stracę. A uwielbiam podróżować, zwłaszcza z plecakiem i niskobudżetowo, uwielbiam imprezować, więc czuje się jak niewolnik. W piątek nie wychodzę zazwyczaj nigdzie, bo wolny jestem dopiero o 23- trzeba iść na trening a później się nażreć. Na wyjazdach ze znajomymi ciągle jem. Wczoraj wpadła do mnie dziewczyna na weekend, siedziała ze mną w kuchni przez godzinę i patrzyła, jak wpycham w siebie żarcie w 30 stopniowym upale. Czułem się jak jakiś debil. Kumpel z którym chodzę na siłownię od urodzenia ma zajebistą klatę, jest dobrze zbudowany i silny, co prawda jest niski i szybko zalewa się tłuszczem, ale je sobie co chce i kiedy chce a i tak robi się coraz silniejszy i większy. Także zdajcie sobie sprawę jak macie zajebiście, jeśli urodziliście się z normalnym ciałem i możecie sobie po pracy pograć w kosza albo leżeć dupą do góry, zjeść na kolację banana i popić piwem, pojechać ze znajomymi na melanż, przez tydzień żywić się krakersami i wódką, pojechać autostopem na drugi koniec europy jedząc chleb z pasztetem i ciągle ważyć te 75 kg jak facet, a nie 60 albo 55 kg jak jakaś słabowita pizda z zapadniętą klatą. Naprawdę, bądźcie wdzięczni za to, co macie. Rzekłem.
Jesteś po prostu nerdem.
To jest na tyle chujowy kraj, że jedyną rozrywką ludzi i ich pociech są alkohol i fajki, bo to jest łatwo dostępne i jakby nie patrzeć tanie.
Gdyby każdego było stać na realizowanie swoich pasji, to każdy chodziłby szczęśliwy. ALE KURWA TAK NIE JEST, bo żyjemy w tej zasranej Polsce.
Ten kraj niszczy ludzi, to jak nowotwór, tylko, że nowotwór w miarę szybko cię wykończy, a ten jebany kraj bardzo powoli i bardzo będziesz cierpieć psychicznie.
A ja napierdalam całe dnie, na tyle ile pozwalają mi obowiązki i praca. Mam wyjebane na większość ludzi. Większość myśli organem płciowym albo kieruje się owczym pędem społeczeństwa, a nie rozumem. Wolę ponaparzać w gry komputerowe, poczytać książki,oglądać filmy,pisać własne gry i książki, niż żyć w obsranym świecie. Lepiej kreować swoją rzeczywistość lub grać w ciekawą stworzoną przez kogoś innego. Znajomi wyruchali mnie wszyscy, pewnie dlatego, że myślałem o przyjaźni, a nie zwykłym konsumpcyjnym układzie. Dziewczyny też, bo wolały jakąś patologię umysłową. Kogoś, kogo wszyscy lubią, bo nie ma własnego zdania i kieruje się pędem społeczeństwa, a do tego jest głupi jak but albo typowego dresa. Olałem większość świata, bo on olał mnie. I wiecie co? Żyje mi się sto razy lepiej, wiem że liczę tylko na siebie i nikt mnie nie oszuka. Wchodzę czasem tylko na chujnię, aby zobaczyć kogo, co denerwuje i dla żartów. Czasem piszę posty jako Jan Byczywąs, sprawia mi to dużo frajdy i śmieję się z komentarzy pisanych pod moimi postami. Tak,to ja jestem tym człowiekiem, który pisze często posty w stylu : Gdybyś zarabiał 220 tysi (ostatnio napisałem 1 milion) miesięcznie euro netto i jeździł Lamborghini Aventador (ostatnio napisałem Bugatti Veyron). Piszę o waleniu konia i spermy do głównego zbiornika (ostatnio napisałem, że teraz walimy z Japońcami). Prawdę mówiąc przestało mnie to już, aż tak śmieszyć, jak kiedyś. Pozdrawiam, Jan Byczywąs, kierownik fabryki Coca-Coli w Tyliczu. Nie będę pisał więcej postów, przynajmniej przez ten miesiąc.
Mam to samo, nawet na studiach informatycznych wiekszosc znajomych nabijala sie: „po co ci gry? jestes dzieckiem? poszedlbys napic sie piwa, poszedlbys poruchac na miasto”, najlepsze jednak bylo wyzywanie mnie od pedalow, a ze nie jestem osoba, ktora da sobie wejsc na glowe to odpowiadalem im tak samo jak sie do mnie zwracali i szybko zostalem sam, bo towarzystwo nie moglo zniesc traktowania takiego samego jak oni traktowali mnie, najlepsze z tego jest to, ze mialem z tego satysfakcje :), chyba jestem pojebany, ale dobrze mi z tym :D, wole rzeczywistosc wirtualna niz pojebanych ludzi
Kup sobie rower do dirtu i zacznij jeździć. Czy to kurwa takie trudne, jeśli ma się pieniądze? Mi komputera nikt nie kupił, sam zbierałem przez 3 lata.( po drodze kupując różne rzeczy) I dopiero teraz widzę, że się nie opłacało.
ad @1
Bez przesady. Jak lubi gry i ta forma rozrywki mu wystarcza do szczęścia, raczej cierpieć nie będzie 😉
zmien kurwa znajomych i nie pierdol farmazonow.
Mam kumpla i ciągle gra na kompie. Nie czepiałbym się go, gdyby chociaż kilka razy wyszedł na dwór, bo on nie wie co to jest życie…
Bardzo dobrze że robisz to co lubisz nie przejmuj się wyzywaniem od no-life’ów. Jeżeli zamiast tego miałbyś nadmiernie pić alkohol to musisz się cieszyć że wybrałeś inną drogę. No-life’em nie jesteś skoro mówisz że z higieną i dobrą sprawnością fizyczną nie masz problemów. Sama jestem grającą dziewczyną i spotykam wiele ludzi którzy próbują mi wmówić że to co robie jest głupie i powinnam przejść na alkohol. Niech spierdalają! Spodobało mi się twoje zdanie „Jestem graczem i jestem z tego dumny a nie gram dlatego że nie mam życia tylko dlatego że chcę mieć ich wiele *_*” Rób dalej to co lubisz i to co uważasz za słuszne a nie skończysz jak większość Polaczków z piątakiem w kieszeni. Pozdro ;*
Jesteś ignorantem.
Zmień znajomych.Ja też gram i mam w dupie co o mnie mówią!
Zwiększ masę.
Co za pizduś no nie mogę :/
Wpadnij do mnie na impreze będzie 2 GB panienek.
Do komentującego 1.
Kolego, obejrzyj „Życie wewnętrzne” Koterskiego. To o tobie, sfrustrowanym Adasiu Miauczyńskim, nienawidzącym wszystkiego i wszystkich.
Jakbym miał czas, to też bym sobie popykał. Lubie zwłaszcza takie oldskoole z czasów DOS-owych… Ale nie, bo kurwa właśnie gram w życie. I nie cheatuje, bo za głupi i za uczciwy jestem. Pozdro.
Jakbyś zarabiał 17 tysi i jeździł mesiem tak, jak ja, to korzystałbyś z życia, imprezował i posuwał najlepsze towary. A tak, za tysia miesięcznie, pozostaje patałasze życie, klita w bloku, tyra na taśmie od rana do wieczora, piwo 'tesco’, klubasy i fikcyjny świat, masturbacja do jpg. Możesz postawić wielką chatę i jeździć super furą – w tym swoim świecie.
Po części Cię rozumiem, ale nie w każdym aspekcie. Z jednej strony masz swoje hobby i spoko. Wydajesz kasę na hardware, ja wydaję na wędki, ktoś inny na felgi czy kursy tańca. Spoko! Lepsze to od chlania czy ćpania, ale… Polska to kraj stereotypów. Ludzie nie potrafią przyjąć prostego schematu – mam swoje hobby, Ty masz swoje hobby, ja Twojego nie rozumiem, ale to nie daje mi prawa do wyśmiewania Twojej osoby. Lubię se zagrać, kiedyś namiętnie grałem w CSa 1.6, jeździłem po lanach, kupowałem myszki po 300zł, podkładki po 200zł… Teraz wolę jechać na ryby czy pograć w squasha.
Jeszcze jedna rzecz. Ludzie nie uznają „multitaskingu”. Co z tego, że po godzinie grania idziesz na siłkę czy pograć w nogę, oni kojarzą Cię z joystickiem i tyle. Nie uradzisz. Trzymaj swój kurs, bo inni za Ciebie życia nie przeżyją, a i umrzeć za Ciebie nie umrą… Pjona!
co to są „mięśnie rąk”?
@8 Gdzie jesteś ? Od tak dawna Cie szukam. Umówisz się ze mną ? Niestety, nie pójdziemy na drinka bo nie piję, ale możemy pyknąć w Skyrima