Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Wkurwiają mnie moi znajomi ze szkoły. Chodzę do liceum, aktualnie 2 klasa. To znaczy, że mamy około 17 – 18 lat. I jest to taki wiek właśnie nie wiadomo jaki. Niby odpowiadamy przed sądem jak dorośli, powyżej 18 lat możemy sobie kupować alkohol czy papierosy, ale przepraszam bardzo, co nam z tego, skoro jesteśmy cały czas pod kloszem rodziców. To znaczy na utrzymaniu. Logiczne, bo ile może zarobić osoba w wieku nastu lat? Coś w wakacje i może coś od dziadka dostanie. Ale w sumie nie w tym rzecz. Chodzi mi o to, że jesteśmy niesamodzielni, a już tacy DOROŚLI. Wychodzimy na fajki na przerwach i szydzimy z naszych kolegów, jak nie umieją się zaciągnąć, ale gdy przejdzie obok znajoma mamusi lub nauczyciel zaraz fajeczka idzie za plecki i jest zdziwienie w domu mamusi, czemu plecaczek ma charakterystyczne zniszczenia. Koleś, skoro jesteś na tyle dorosły, żeby sobie samemu kupić fajki to dlaczego się z tym kryjesz?! Idź poczęstuj ojca fajką! Ale nie, ty to skrupulatnie schowasz gdzieś za doniczką. W dupę sobie to wsadź i całą tą swoją pierdoloną dorosłość. Prawda jest taka, drodzy ludzie, że dorośli nie stajemy się w wieku 18 lat, a wtedy kiedy zaczynamy samodzielnie żyć. Zarabiać na siebie. Wtedy kiedy my pomagamy rodzicom, a nie oni nam. Dorosłości nie liczy się w wypalonych papierosach czy kieliszkach wódki! Taaaacy dorośli, a nie umieją nawet zrozumieć drugiego człowieka, uszanować czyjejś decyzji. Ja nie palę. Raz w życiu, wcale nie tak dawno, bo 2 lata temu poczęstowano mnie pierwszy raz. Nie, nie smakowało. To i nigdy więcej po to nie sięgam. Ale moi znajomi nie potrafią takiej decyzji uszanować, nie rozumieją, że ja NIE CHCĘ. oni na każdej przerwie muszą się mnie zapytać, czy chcę fajkę, czy idę z nimi. NIE KURWA NIE IDĘ! O Śrucie Przechuju, pozwól mi szybko skończyć tę szkołę, mam nadzieję, że na studiach ludzie będą inteligentniejsi. Pozdrawiam moich normalnych rówieśników

Coraz bardziej przygnębia mnie wszystko, co mnie otacza. Doszło do tego, że dobre dni, przeplatane tymi złymi, zamieniły się w jakąś beznadziejną egzystencję nie dającą mi żadnej satysfakcji z włożonych w nią sił. Nic mnie nie cieszy, na niczym nie mogę się skupić, nic mnie nie pociąga – a zawsze byłam kreatywną osobą mającą za mało czasu na realizację wszystkiego co bym chciała robić. Ostatnio jedyne co chcę, to napierdolić się i spać – inaczej napady płaczu i poczucia krytycznej beznadziei zdarzają mi się nawet kilkadziesiąt razy dziennie. Jestem tym zmęczona do granic. Życie dawało mi sporo kopniaków, miałam nawroty depresji na którą się leczyłam, ale zawsze udawało mi się jakoś powrócić na tory – ostatnio myślę, że już mi się nie uda. Stałam się skrajnie cyniczna i paskudnie zimna wewnętrznie. Straciłam większość znajomych przez fakt że w ostatnich miesiącach spędzałam czas w domu i leżąc, gapiłam się całymi dniami w sufit, nie będąc zdolna do wyjścia i pogadania z ludźmi. Teraz nawet chcąc, raczej nie mam do kogo zadzwonić. Nie zdałam na studia. Pomyślałam więc, że znajdę pracę i się czymś zajmę – to na pewno postawi mnie na nogi. Było jeszcze gorzej. Rzuciłam tę robotę, bo dzień w dzień musiałam się najebać, żeby móc zasnąć. Teraz siedzę w domu z przeczuciem, że jeżeli nie poznam kogoś, kto za rękę wyprowadziłby mnie ze ścieku, w którym jestem, to źle się to skończy. Tylko jak poznać kogokolwiek, siedząc w domu i pogrążając się jeszcze bardziej w swoim własnym, smutnym sosie? W ogóle sam fakt, że cokolwiek tu napisałam – co to za strona? dziesięć minut temu nigdy o niej nie słyszałam, a teraz pod wpływem impulsu wylewam tu swoje żale – utwierdza mnie w przekonaniu, że dzieje się w mojej głowie coś porąbanego. Tylko jak to zmienić?

Zawsze jestem szczera i mówię to co myślę, przez co wszyscy uważają mnie za wredną, złośliwą sukę. Oto moja chujnia.

Wkurwia mnie to jak fatalnie postrzegają mnie inni ludzie. Większość mnie nie zna ale i tak słyszeli o mojej opinii, która wlecze się za mną jak kula na łańcuchu. Chodzę do technikum (jedynego zresztą w zadupiu, na którym mieszkam) i niestety w szkole mają mnie za: A) Zboczeńca, który jest uzależniony od masturbacji B) Kleptomana, złodzieja i oszusta C) (chyba najgorsze) Wieśniaka, który nigdy nie wie jak się zachowywać D) Łamagę, której nic nie wychodzi. Dlaczego? Właśnie jego mać NIE WIEM. Jakim cudem taka opinia do mnie przylgnęła. Ok, może nie jestem do końca Normalny, nie umiem się dostosować do żadnej grupy ludzi normalnych (mam kumpli ale raczej maja podobną opinię do mojej niektórzy gorszą), ale mi się podoba tak jak jest. Zresztą nie potrafię się zmienić na normalnego wg. obiegowej opinii człowieka. Nie z takimi etykietkami przyklejonymi do czoła tudzież innego widocznego miejsca skoro każdy z daleka już patrzy na mnie pierdolenie podejrzliwie. Nowa szkoła nic nie dała, bo te opinie krążą po mieście od lat i wystarczyło, że w klasie była jedna jedyna osoba, która chodziła ze mną do gimnazjum żeby te etykietki podążyły ze mną w procesie edukacji. A teraz coś wytłumaczę A) Nie jestem jakimś zboczeńcem, wzięło się to z plotek powtarzanych przez kilku idiotów, nie gwałcę nikogo, nie obmacuję, w ogóle jestem wstydliwą osobą i z dziewczynami zawsze pełna kultura, a nie łapy pod bluzkę B) Ukradłem rzeczy kilka razy. I co? Nie wszyscy są jebanymi w dupę bogaczami, którzy kąpią się we własnym basenie licząc pieniądze i oglądając filmy na własnym kinie domowym. Kleptomanem nie jestem, bo to ktoś kto kradnie nałogowo, ja nie odczuwam takiej potrzeby C) Właśnie potrafię się zachowywać lepiej od niektórych (nie wszystkich) ludzi z mojej szkoły. Tylko nie zawszę chcę. Tak już mam, że jak nie lubię nauczyciela to nie będę się u niego starał i szanował go chyba, że mnie do tego zmusi. Nie przeskoczę tego, taka już jest moja chora psycha. D) Nie jestem łamagą, każdemu czasem zdarzy się wywalić krzesło. Tylko, że w moim wykonaniu jest to zawsze dla ludzi bardzo śmieszne czego kompletnie nie rozumiem i co mnie bardzo wkurwia chociaż już się do tego przyzwyczaiłem. Nauczyciele traktują mnie jak śmiecia i większość mnie nienawidzi i z satysfakcją wstawiają mi gały. Pierdole ich. W ogóle popierdoleni ludzie też mają mnie za śmiecia, wielu przyznaje otwarcie takie nastawienie do mnie. Dopóki się nie wyniosę z tego miasta już tak zawsze będzie. Jebany świat.

Tak, jak w tytule. Kurwa! Ciągle mówię, że coś zrobię i kończy się na pierdoleniu i pierdzeniu w stołek. Nie mogę się wziąć do roboty, mam plany, motywacje, ale dupy za chuja nie ruszę. Mam jakąś blokadę przed robieniem czegokolwiek. A już nie wspominając o poznaniu jednej laski. Zawsze daje dupy, jak nadarza się okazja. Śrut mi w odbyt, może się ruszę.

Cóż… Chuj chujem pogania. Ci jebani parówiarze z Krakowskiego Przedmieścia nie dają mi żyć. Zdjęto krzyż i co? Siedzę w pracy i zamiast ważnych rzeczy, piszę o tych batafianach, ich wybrykach i ekscesach. Czy tak będzie już zawsze? Co za megarów! Po co to komu? Czy ludność nie ma lepszej rozrywki niż darcie japy od rana do nocy? Ci ludzie nie mają życia prywatnego, czy co? Ki chuj ich gna do Warszawy! Czy ten cały krzyż nie mógł stanąć gdzieś w Grajewie, Tczewie czy innym Annopolu? Wypierdalać z mojego miasta! Tylko czopują spacerowe plenery. Niech ich lumbago pokręci. Prykać mi się na nich chce. Sraluchy, gwałcinutrie i wory po nawozie!

Jak już pisano gdzieś tam poniżej faceci są niezdecydowani… potwierdzam!!! Spotykałam się z facetem parę miesięcy, potrafił minutę przed wyjazdem powiedzieć, że już nie chce jechać na planowany weekend, dzień przed wspólnym urlopem, że nie chce tych wakacji, a później pisał, że wszystkiego żałuje. Wszyscy mu tłuką do głowy, że ma już sporo lat i żadnych perspektyw, bo nie idzie do przodu. Jak mówię, że musimy popracować nad nami, to nie bierze do serca. Jak się pytam czy mnie troszkę kocha to odp., że się boi mojego mocnego charakteru (zdecydowanego). Teraz ja jestem na wakacjach na innej zupełnie półkuli niż on, mimo, że razem je planowaliśmy. Wspomina byłe przy mnie i mówi, że były inne które go lepiej nosiły na reklach. Bo problem podstawowy polega na tym, że rozkochał mnie zaledwie na miesiąc, a ostatnie miesiące ciągle obrażał, a mówi, że muszę wychodzić do niego tylko z sercem. Chętnie, tylko, że już tyle złego zrobił i tak wszystko spierdolił, że nie ma za co go kochać. A on tego nie rozumie, że należny walczyć o swoje szczęście i ubiegać się ciągle o miłość. A przegięciem pały było kiedy odkryłam, że sobie założył ostatnio konto na jebanej sympatii. Ale to jeszcze nic, bo jakoś się z tego wytłumaczył. Przed moim wylotem na wakacje chciał się zobaczyć w ostatni wieczór. Owszem zaprosiłam go, to zadzwonił o równiej północy, że dopiero teraz wpadnie, bo był wcześniej parę godzin u kumpla. A dodam, że przez dwa tygodnie wcześniej też do mnie nie przyjeżdżał. A teraz co? Wracam za niedługo z wakacji, a on, że żałuje, że mi pozwolił wyjechać, że jestem dla niego ważna i przecież coś nas łączy. Sęk w tym, że już CHUJA!!! Nie tak chyba powinna zachowywać się ukochana osoba. Gdzie Ci mężczyźni 🙁

Dzisiaj Żona zapytała mnie, czy nie widziałem centymetra krawieckiego. Odpowiedziałem żartem, że nie widziałem go, ponieważ do mierzenia członka zazwyczaj używam miarki-metrówki. Na moje słowa Żona odpowiedziała z kamienną miną; -Na Twoim miejscu do mierzenia członka używałabym krzywika…

A mnie najbardziej wkurwia, że kiedyś jak ktoś coś robił to miał efekty. A teraz jesteś dobry w tym co robisz ale tego nikt nie doceni, bo musisz się WYPROMOWAĆ czyli mówić jaki jesteś podczas albo taki nie jesteś albo jesteś ale nie masz ochoty o tym mówić. Jestem kreatywny, zdolny, umiem nawiązywać kontakty z ludźmi oraz potrafię kierować zespołem. Wszyscy kupują jebane opakowanie, pierdolonego kondoma zamiast patrzeć co w środku. A w środku chuj ciepły i gotowy do działania bez zbędnego pierdolenia. Ale na to już dziś nikt się nie pisze, bo każdy chce tylko ładnie wyglądać. Wyglancowany chuj to jak włosy na żelu – niby stoją ale jedno jebnięcie i się złamią. Śrut i tyle.

Wracam po praktykach na chatę… nie to żebym jakoś strasznie się narobił ale swój czas i energię w robocie zostawiłem. Wracam i obiad gorszy niż w caritasie, bo nikomu się nie chce gotować albo mięso 3dniowe jest niezjedzone, a szkoda wyrzucać. No ok, młody jestem żołądek da radę. Potem myślę, może coś na necie albo wyjście ze znajomymi, ostatecznie nawet pokój ogarnę, a tu wpada tata (mieszkamy na wsi) czy coś robię, bo mi znajdzie zajęcie. Pytam zatem czy teraz czy później, a on jak zranione dziecko „nie no ja wszystko zrobię” (a w domyśle słychać tupniecie nogą). Tak mnie wkurzył, a zarazem rozśmieszył, że padłem na kolana i zacząłem błagać żeby dał mi coś do roboty, żeby pozwolił sobie pomagać, bo oczywiście to ja powinienem o to poprosić, a nie że on sam mi powie. Eh, rodzinka;)