Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Wyprowadza mnie z równowagi i męczy pewien fakt, o którym mowa w tytule. Odkąd pamiętam zawsze ludzie, którym trzeba było się w jakiś sposób podporządkować wyciskali z drugiego człowieka przysłowiowe „siódme soki”, jak to kiedyś mawiała moja polonistka z liceum. Jeszcze głupsza jest reakcja ludzi, którzy te zadania stawiają, kiedy spotykają się z dezaprobatą z tego powodu: oburzenie i pogarda. W szkole dla nikogo nie miało ani jednego złamanego chuja znaczenia, że wracasz do domu zmęczony po całym dniu użerania się z nauczycielami i słuchaniu rzeczy, które za cholere nie przydadzą się praktycznie w dorosłym życiu, gdzie trzeba przede wszystkim kombinować, tylko musisz przeczytać sto tysięcy lektur, przygotować się na następny dzień z 9 przedmiotów, bo wcześniej oczywiście nie miało się czasu przez korepetycje za które się zabuliło i inne zajęcia domowe (nie ma tu mowy o przesiadywaniu przed komputerem i leżeniu do góry dupą), tylko jaka była odpowiedź? Zapamiętane cytaty od nauczycieli z LO, których nazwisk oczywiście nie wymienię (pierwszy od matematyki): „To nie jest żadne wytłumaczenie, my kiedyś siedzieliśmy po nocach i się uczyliśmy” – aha. Siedzieliście po nocach. A czy słyszał ktoś o czymś takim jak SEN?! Bo chyba trzeba znowu rano wstać, co nie? 3 godzinki to trochę za mało, coś tam słyszałem, że 9 godzin drzemki to minimum. To chyba trzeba być idiotą, psychopatą, robotem albo jakimś innym odchyleńcem czy masochistą, bo już nawet w Auschwitz dawali ludziom pospać i coś zeżreć, żeby minimalnie uzupełnić te siły witalne i odświeżyć mózg. Tymczasem na studiach jest tak, że przesiaduje się po nocach przy hektolitrach kawy i wpierdala się te zupki chińskie za wypłatę, która rozpływa się szybciej niż pierdnięcie, po czym kiedy przychodzi już co do czego na sesji przechodzi garstka przez kaprysy pana wielce jaśnie profesora-doktora habilitowanego od czegoś tam, bo ktoś zastanawia się nad odpowiedzią dłużej niż minutkę. Czemu taki studenciak jest winien? Nie rozumiesz stary głupcze, że on tylko chce zaliczyć i to jest dla niego jak na razie jedyna planowana możliwość? Po co mu podcinać skrzydła? Drugi cytat nauczycielki od geografii – reakcja na wytłumaczenie ucznia, że nie miał czasu się przygotować, bo kuł do matmy: „Przestań tak mówić bo to jest szczeniackie”. Tego głupiego tekstu nawet nie sposób skomentować. Pominę też upajanie się polonistki: „ciekawe, kto odpadnie następny”, jakby to było coś fajnego, wręcz rekomendowanego, mimo, że szkoła z założenia miała kogoś wykształcić – państwu polskiemu chyba zależy na posiadaniu obywateli ze zdolnością czytania i pisania – a tu się nagle okazuje, że tak naprawdę jej celem jest kogoś ujebać i utrudnić życie najlepiej jak się da. To są przykłady zachowania, które jest powtarzalne w każdym etapie i dziedzinie życia. Jak najbardziej zrozumiałe jest przeze mnie to, że bez pracy nie ma kołaczy – tylko po co w takim razie robić to kompletnie irracjonalnie i na przekór fundamentalnym potrzebom? Ok, masz pracownika, więc zależy ci, żeby jego praca generowała ci dochody. Zatrudnienie go leży w twoim interesie więc pilnuj go, żeby się nie opierdalał. Tylko jeżeli już to robisz to weź pod uwagę, że nie może się sklonować i w jednym miejscu zajmować się bachorem, w drugim zaś pracować na twój stołek. Jeżeli masz już taką możliwość, żeby ustalić z nim elastyczny grafik, masz kim go zastąpić danego dnia – skorzystaj więc łaskawie z tej sposobności, bo taka praca wcale nie przyniesie ci dochodu. Postarałem się streścić mój ból dupy najlepiej jak potrafiłem, żeby nie przynudzać – w tym miejscu pojawia się moje pytanie. To jest jakaś socjopatia? O co chodzi w tym nakładaniu podatków, których nie można spłacić bo na to nie stać i rekomendowaniu studiów jako możliwości awansu społecznego, gdzie tak naprawdę w Holandii i Niemczech przy zbieraniu truskawek i zmywaniu naczyń pieniądze są czasem nieporównywalne w przeciwieństwie do „elitarnych” kierunków jak prawo czy administracja? Dlaczego tyle pierdolenia o patriotyzmie i wyższym dobru, jakim jest rodzima ojczyzna, podczas gdy ludzie wolą nie wracać bo się nie opłaca? To chyba celowe i świadome robienie z ludzi idiotów, bo można zmienić nazwę z „demokracji” na „ustrój niewolniczy” i będzie cacy. Podczas gdy wszędzie podczepia się górnolotne hasełka i ładne reklamy – tymczasem nie wiadomo po co ktoś ma sam srać do swojego gniazda tym oszukiwaniem pracowników, uczniów, studentów, podwładnych. Przecież to nielogiczne.

Odkąd się nauczyłem czytać i pisać -a będzie już kawał ponad 30 lat, masa rzeczy mnie interesuje. ścisła czołówka z tego, to ekonomia, polityka i wszystko co z tym związane, nawet jeśli wydawałoby się odległe od tych dziedzin.

Anyway, w związku z tymi zainteresowaniami, wykształciły mi się pewna swoista mentalność, sposób pojmowania różnych spraw, umiejętność wiązania tego w pęczek, dokonywania prognoz na przyszłość (całkiem trafnych zresztą… 😉 ) oraz fascynacja tym wszystkim, co związane z tymi zainteresowaniami (a tego jest dużo…), przejawiająca się chęcią spożytkowania tego wszystkiego w praktyce.

I tu dochodzimy do sedna. Wiecie co to są (a raczej były) zaibatsu?

Jeśli nie, to Google waszym przyjacielem, tekst i tak będzie długi. Tu tylko wspomnę o tym, że do końca II wojny światowej były to olbrzymie japońskie koncerny, które, z racji tego czym były, miały kolosalny wpływ gospodarczy, polityczny, społeczny i naukowy nie tylko na Japonię ale i na całą resztę świata. Dziś ich miejsce zastąpiły keiretsu, zaś ich odpowiednikami w Korei Południowej są czebole.

I od dzieciaka marzy mi się coś takiego stworzyć u nas. Problem w tym, że z różnych osobistych powodów (oraz z powodu tego, że nie do końca jestem przekonany co do tego, czy warto spędzić całe życie przy tworzeniu tego (a czasochłonnej roboty będzie w cholerę i ona się nigdy nie skończy), zamiast w kilka lat zarobić na tyle, by sobie spokojnie żyć, odcinając z tego kupony (na zasadzie rentierstwa)), nie zrobiłem tego do dziś, choć mogłem zacząć już 20 lat temu. Generalnie odwiesiłem te plany na kołku, dochodząc do wniosku, że „święty spokój nie ma ceny”.

Niestety… Po pierwsze, nie dane mi było, przez te 20 lat, zaznać tego świętego spokoju. Życie mi się pokręciło i po tych latach stanąłem w punkcie wyjścia.

Po drugie, to kusi. W dodatku jak sobie pomyślę jak potencjał w tym kraju jest marnowany, jak naród jest cebulacki i coraz bardziej się mentalnie stacza, bo nie ma kto tu zrobić porządku, dać odpowiednich wzorców i mieć wpływ na kształtowanie mentalności jednostki, to mnie szlag trafia.

Zabrzmi jak zabrzmi i wiem, że mi nie uwierzycie, oskarżając o megalomanię, 😉 ale to moja wina (no i takich jak ja, bo może paru by się znalazło…), że żyjecie w tym kraju, tak jak żyjecie i macie tą coraz bardziej cebulacką mentalność a jebany Kaczyński siedzi u koryta, niszcząc wszystko co osiągnięto i dążąc do dyktatury.

Bo widzicie, ja mam pewną przemyślaną wizję tego, co można by było zrobić, a co nigdy tu nie zostało zrobione (wizję w sensie tego, że mam pomysł-koncepcję, a nie tego, że się naćpałem grzybków-halucynków, czy że mam jakąś chorobę psychiczną 😉 ). I wiem, jak ją wprowadzić w życie.

Tak czy inaczej, przez samolubstwo i wygodnictwo oraz implikacje wynikające z tego, popełniłem tzw. grzech zaniechania i przez to dziś jest u nas jak jest. Oczywiście nie wszystko byłoby inaczej, ale różnice byłyby znaczne. I jeśli mi nie wierzycie, popatrzcie na to z tej strony. Samsung, zatrudniający blisko pół miliona osób, jest wart tyle co 1/5 południowokoreańskiego PKB. A PKB tego kraju to 1,5 biliona USD.
Dla porównania skali, KGHM -jedna z największych firm w Polsce i jedna z największych w tej branży na świecie- jest warty wg obecnej wyceny giełdowej 21,3 mld zł, czyli ok. 5,7 mld USD. Wyobraźcie więc sobie skalę i to, na ile rzeczy wpływa taki koncern… Od wpływu na te 500 tys zatrudnionych i ich rodziny, przez wpływ na rozwój technologiczny i społeczny wynikający z tego rozwoju, po wpływ na politykę i zapewnienie bezpieczeństwa i dobrobytu państwa poprzez faktyczną potęgę rządzącą światem -ekonomiczną.

Gdzie w tym chujnia, zapytacie?

Ano chujnia jest potrójna.

1. Straciłem olbrzymią ilość czasu i masę okazji na zrobienie czegoś, co dziś byłoby już widać i mogło się dalej rozwijać na solidnych fundamentach. Niestety, zbudowanie takiego zaibatsu to nie jest robota na rok czy piec lat. Mam do emerytury już tylko 30 lat a nie 50, które miałbym, gdybym zaczął 20 lat temu. I choćbym na głowie stanął, to tych brakujących 20 lat nie odzyskam. Zawsze będzie mnie dobijać, że ten czas zmarnowałem, a to osłabia chęci na robienie czegokolwiek.

2. Nie zanosi się na to, że będę żył wiecznie. Tym samym nadal nie wiem, czy jest sens poświęcać na to cały czas zamiast po prostu korzystać z tzw. uroków życia. Przecież i tak będę musiał zostawić to w cholerę niedokończone, bo nigdy się nie skończy -takie firmy mają setki lat. Tym niemniej, rzecz mnie za bardzo kusi.

Tylko czy warto dla samej satysfakcji, nie mając nic innego z życia? No właśnie… To też osłabia wolę. I koło się zamykało do tej pory.

3. Trzecia chujnia jest zaś następująca.

Po pierwsze, nie mam w nikim bliskim oparcia. Z różnych powodów jestem sam. Całkowicie. Nie mam nikogo na świecie. A to jest niezbędne choćby dla potrzeb emocjonalnych, dzięki czemu człowiek ma pewnego rodzaju poczucie sensu w tym wszystkim co robi (temat długi, nie ma sensu tu go rozwijać).

Po drugie, nie będę miał -skoro żyć się wiecznie nie da (a przynajmniej póki co)- komu tego zostawić, żeby rzecz była kontynuowana. Tym samym odechciewa mi się tego, bo nie zrealizuję wytyczonych celów. To nie jest po to, żeby mieć Ferrari, pięć super-willi itd. (no, MiG-a -29 OVT bym sobie kupił i poszalał trochę…). Mi wystarcza dom z ogrodem na wsi i z dwie-trzy średnie krajowe miesięcznie, z tych odcinanych kuponów, żeby mieć utrzymanie na pewnym poziomie komfortu i święty spokój. Wszystko ponad ten poziom finansowy, to dla mnie tylko środki do powyższych celów i celów z nimi związanych. Bo przecież tego w większej ilości nie przeżrę, a kumulowanie forsy dla samej forsy to debilizm.

Za to ile można za nią zrobić… Nowe technologie, rozwój medycyny… Wpływ na społeczeństwo i kształtowanie jego świadomości… Bezpieczeństwo państwa, praca dla tysięcy a w konsekwencjach działań praktycznie los milionów (Np. ostatnio przyszedł mi do głowy skuteczny sposób na zlikwidowanie globalnego ocieplenia, i zrobienia z krajów regionu Sahary państw dobrze rozwijających się -w miejsce tamtejszej biedy- i mających zyski z przekształcenia pustyni w żyzne tereny. To nie jest trudne, tylko kosztowne. I jest wykonalne, choć projekt trwałby dekady. Pomyślcie o konsekwencjach… 🙂 I zanim pomyślicie, że zwariowałem, to weźcie pod uwagę, że -w przeciwieństwie do wielu-motywacją moją nie jest zysk materialny dla mnie i że mam ponad 30 lat rozległych zainteresowań oraz praktyki i doświadczeń z nimi związanych. 😛 ). Nawet działalność charytatywna (Wspomniany wcześniej przykładowo Samsung miał 39,5 mld USD zysku za 2016 rok (EBITDA), dywidendę wynoszącą 6,17 USD na akcję… Weźcie sobie porównajcie, powiedzmy jeden procent z tego zysku czy z samej choćby dywidendy, z tym, co Owsiak zbiera na WOŚP -chłopina dostałby spazmów z radości, gdyby taka firma dorzuciła mu do zbiorki choć 1-procentowy ułamek z tego zysku. A popatrzcie na efekty tych zbiorek WOŚP-u…).

Był ktoś taki, kto by był idealny do tego bym ten problem -tę trzecią z chujni- miał z głowy. Macie to opisane w „Nie możesz bez niej żyć. Ożeń sie z nią.”. Więcej nikogo nie będzie. I to jest duży dla mnie problem, obciążający moje plany i zabierający sporo motywacji do ich wykonania. Ale nie jestem w stanie nic na to poradzić.

Tak więc, od jutra -mimo wszystko- zaczynam.
To, co miało być zaczęte 20 lat temu… Może nie od razu, ale będzie się działo.
Tylko, że chyba będę żałował. Ale tym razem nie odpuszczę. Za bardzo mnie ciśnie.

„Firma jest podmiotem społecznym. Jej misją jest wniesienie wkładu do społeczeństwa.” -Konosuke Matsushita.

PS. Jest jeszcze czwarta chujnia, która jest natury moralnej i dotyczącej bezpieczeństwa.

Jeśli chodzi o bezpieczeństwo, narażam się (i to zarówno zagranicy jak i rodzimym potencjalnym przeciwnikom rozmaitego sortu), tym samym może mi się to źle skończyć. A nie mam za sobą zaplecza w stylu putinowskiego KGB. I choć dałoby się takie coś stworzyć, to to nie byłaby usankcjonowana prawnie instytucja. Tym samym nie mam się czym bronić przed różnego rodzaju zagrożeniami.

Zaś co do „problemów moralnych”… Tu nie ma przeproś i jeśli się chce coś takiego zbudować i być skutecznym w tym budowaniu, to trzeba się liczyć z tym, że trzeba iść po trupach do celu. I to rozumianych dosłownie a nie przysłowiowo. I to też jest pewien problem (nie tylko moralny). To także miało wpływ na to, że nie zacząłem 20 lat temu choć do dziś żałuję.

A czasami żałuję, że żeśmy zleźli z drzewa… Człowiek nie miałby zmartwień i wynikłych z nich chujni..

Ciekawi mnie ilu z Was ma znajomych, którzy udawali dobrych znajomych tylko dla Waszej kasy ?
Ilu z nich okazało się skurwysyńskimi złodziejami, którzy nie oddają latami x tysięcy, ale na jaranie marihuany to mają.
Ja w sumie spotkałem jednego takiego śmiecia (zapewne co wieczór bezdomni obijają mu maskę, po to żeby dostał te kilka złotych na maryche, a żona daje dupy na prawo i lewo żeby było za co kupić stary chleb).
Śmieć udawał wielkiego kolege przez dłuższy czas (grubo ponad 2 lata) po to żeby pożyczyć kaskę, a następnie płakać i przepraszać że nie ma jak oddać (ale na maryche miał). Skończyłem znajomość, ale kasy już nie odzyskam.
W sumie mam to w dupie bo może dla niego to więcej niż zarobi ze swoimi “umiejętnościami” przez miesiąc (śmieć tylko sprzątać potrafi), a w sumie dla mnie to tyle co nasrać. Jednakże miałem jakis okres pomiędzy biznesami, gdzie ta kasa by mi się bardzo przydała, ale ten złamany śmieć jakoś nie pomyślał żeby oddać co nie jego.
Skąd takie barachła pierdolone wyskakują? Co ciekawe to pierwszy tego typu “znajomy”, nie miałem sytuacji żeby ktoś pożyczył i nie oddał. W sumie więc na kilkadziesiąt znajomych, z czego kilku pewnie pożyczyło kase, to znalazł się jeden ćpun w dupe jebany przez bezdomnych na dworcu.
Właśnie dlatego brzydze się ćpunków, nic nie potrafi jeden z drugim (zbyt leniwy żeby się czegoś uczył, nawet jak wepchnies mu tą grubą morde w książke to i tak słowa nie przeczyta), ale ćpać to potrafią pierwsi.

Saluto kurwującej społeczności!

Jakże permanentnie wkurwiają mnie m.in. poniżej wymienieni ludzie. Czy to ulica nie zależnie od jej nazwy czy internet nie zależnie od adresu wszędzie te skurwysyny prowadzą „zbiórki” „wolontariaty” „loterie” kurwa i inne imprezy z serii „przepierdol na nas siano”. Wszędzie pełno żuli, sępów, nierobów i pierdolonych uchodźców, którzy nigdy w życiu nie zrobili NIC i nie skalali swoich dłoni pracą, uczciwą czy też nie. Wynik jebanej tolerancji i braku nacjonalizmu z prawdziwego zdarzenia, jebać obecny ustrój!

Kiedyś na pewnym forum poznałem laskę, gdzie dałem swojego posta, ona napisała w komentarzu „priv”, więc pomyślałem, że do niej napiszę. Zaczęliśmy ze sobą pisać, zaiskrzyło między nami bardzo szybko, była chemia, rozmawialiśmy przez skype’a godzinami, z czasem nawet zaczęliśmy pokazywać sobie różne części ciała na kamerce… Po jakimś czasie ona mi mówi, że ma zaburzenia osobowości, mówię pogodzę się z tym jakoś, zwłaszcza że z żadną kobietą nigdy nie miałem takiego porozumienia i super nam się rozmawiało. No może właśnie nie zawsze było tak super… Raz miała wyrzuty sumienia ze to się dzieje za szybko, bo zostawiła dla mnie chłopaka i że ma rozdwojenie bo chce jego i mnie… Mimo że jej mówiłem że nie chcę się mieszać między nich, ale ona i tak zakochała się we mnie po 2 dniach znajomości, bo stwierdziła że ją bardzo pociągam co jednocześnie mi się bardzo spodobało i wzbudziło moje pierwsze podejrzenia… Ona mi cały czas słodziła, cały czas chciała ze mną rozmawiać, nigdy nie mogła się mną znudzić (zupełnie inaczej jak normalna laska) kiedy jej pokazywałem uczucie i zainteresowanie to nakręcała się jeszcze bardziej. I tak sielanka trwała do pewnego momentu, aż napisała tekst piosenki do swojego byłego, a ja wkurwiony powiedziałem jej na to „Chciałbym, żeby byłe pisały mi takie teksty” A ona też się wkurwiła i zerwała ze mną… To jest jakieś chore… Z jednej strony żałuję, że pozwoliłem, żeby sprawy potoczyły się tak szybko, z drugiej szkoda mi tej relacji, bo miałem z nią naprawdę super kontakt, ona nie była jakaś niedorozwinięta, jest naprawdę inteligentną dziewczyną, tylko te całe zaburzenia… Mimo, że wiem, iż nie mogę być z tą dziewczyną, niestety już zdążyła zawrócić mi w głowie… Teraz mam wrażenie, że straciłem nadzieję na to, że poznam kogoś wartościowego. Zresztą z tą laską wszystko działo się za szybko i zbyt dobrze. I z mojej strony przestroga, uważajcie na to w kim się zakochujecie i na wszelkie internetowe znajomości, bo można naprawdę chujowo trafić…

Byłem w ten weekend nad polskim morzem. Jeden dzień, żeby odetchnąć od tygodniowego zapierdolu. Wszystko fajnie, czysta plaża, świeże powietrze, ładna pogoda, molo, promenada, alejki, chodniczki. W tym wszystkim oczywiście musiało się znaleźć jedno „ale”, a były nim całe stada żuli snujących się po okolicy. Domyślam się, że bezdomni, żule, narkomani, podstarzali hipisi i inni degeneraci świadomie wybierają nadmorskie miejscowości, bo można się przekimać na plaży, dostać resztki szamki ze smażalni w zamian za jakieś drobne przysługi. Przede wszystkim jednak można cały dzień sępić od turystów, którzy zwykle przyjeżdżają nad morze z pełnymi portfelami. Ogólnie nie mam nic przeciwko nikomu, żulom również, niech sobie siedzą i śmierdzą, niech udają między sobą, że jest fajnie i że życie to żart. Problem zaczyna się wtedy kiedy te żule zaczynają być wrzodem na dupie normalnych obywateli i kiedy człowiek nie może się opędzić od bezdomnych degeneratów chcących wyżebrać zeta czy dwa. Rzygać mi się chce kiedy widzę dorosłego faceta, który z udawanym luzem mającym zamaskować permanentną delirę i nieumiejętność wzięcia się w garść próbuje mi wmówić, że jestem jego „bratem”, „ziomkiem”, „kumplem” i że to będzie tak fajnie kiedy ja mu dam 2 zł, a wtedy on wypije moje zdrowie, bo wszyscy jesteśmy jedną jebaną rodziną. I że niby on mnie rozumie, a ja jego i że mamy ze sobą coś wspólnego. Że kurwa „piwo to moje paliwo” albo „człowiek nie wielbłąd, pić musi, hehe”. I że niby to takie śmieszne, że nie bądź sztywniak, poratuj. I cała ta otoczka, to zaczynanie rozmowy zawsze naokoło, od dupy strony, że co tam u mnie, „jak tam leci kierowniku?”, to udawanie, że to wcale nie chodzi o hajs na alko, tylko tak o sobie tu gawędzimy przy ławeczce, bo ja przecież kurwa nie mam nic innego do roboty na jednodniowych wczasach nad morzem. Ta próba odwrócenia mojej uwagi od faktu, że to co się tu właśnie odpierdala, to fakt, że obcy mi człowiek, dorosły mężczyzna chce najzwyczajniej w świecie, żebym dał mu swoje pieniądze, za które on kupi sobie browara, a to dlatego tylko, że ja mam, a on nie. I ta chujnia nie jest wcale o niedołężnych starcach przetrzepanych przez życie, tylko o w miarę zdrowych chłopach, którzy wyglądają tak, jakby bycie żulem i śmierdzielem było związaną z jakąś wyznawaną przez nich ideologią.
Prym w tym całym tałatajstwie wiodą tradycyjnie hipisi i pancury, którzy wmawiają sobie, że chodzenie w obsranych gaciach i żarcie resztek ze śmietnika to część ich wyzwolonego od opresyjnego społeczeństwa ja. Są też oczywiście zwykłe lenie i skurwiałe obiboki, którzy nie potrafią ogarnąć swojego życia i którzy wmawiają sobie, że przesiadywanie całych dni na ławce w parku sępiąc faje i waląc jabole to wielka życiowa przygoda. Uważam, że żebractwo powinno być prawnie zakazane i tacy delikwenci powinni być z miejsca zawijani. Pozdrawiam porządnych obywateli.

Kurwa mać, gryzie mnie to i wkurwia od lat. Wytłumaczę sytuację szybko, nie chcę się z tym pierdolić za długo i zagłębiać w szczegóły.

Część mojej rodziny od strony ojca mieszka razem na wsi (wujek, kuzyn, kuzynka, ciotki itd. sratatata). Od razu zaznaczam, że nie jest to żadna wiejska patologia, normalni rolnicy. No ale właśnie…

Syn jednej z ciotek jest chory psychicznie. Chuj wie co mu dokładnie jest, ale koleś ma ok. 40-50 lat i choruje odkąd pamiętam. Nie jest to nic okropnego, nie jest agresywny, tylko nieco dziwny, wiecie, jakbyście go zobaczyli, to byście pomyśleli, że jest opóźniony w rozwoju, ot taki trochę syndrom Downa. Jednak on jest naprawdę spoko, kiedy odwiedzam wujostwo, to zawsze zapyta co u mnie, pogada chwilę. O ile nie ma jakiegoś gorszego dnia albo nie łyka piguł, to jest sympatyczny. Jednak moi spierdoleni krewni traktują go jak totalnego śmiecia. Ja pierdolę, jak byłem małym gówniakiem, to nie zwracałem na to szczególnej uwagi. Dzisiaj jednak rzygać mi się chcę, jak widzę tych skurwieli, alienujących go na każdym kroku.

Wszyscy na tej jebanej „farmie” mają go w dupie (nawet jego matka). Wysyłają go do najchujowszych prac, śmieją się z niego, całkowicie izolują i gardzą nim. Mój wujek uczył mojego kuzyna, rówieśnika, od urodzenia chamskiego stosunku do chorego psychicznie wuja. Bo dziwny, bo głupi, bo śmieszny, bo inny. Teraz ten mały kutas wyrósł na kolejnego skurwysyna w tej pojebanej rodzince.

Chujowo się to opisuje, bo to trzeba zobaczyć. Kurwa, XXI w., chorych umysłowo już nie napierdala się prądem, ale tam dalej panuje taki skurwiały ciemnogród. Czasem, jak już ich odwiedzimy, tak wspólnie, rodzinnie, to np. moim rodzicom jest aż głupio, gdy widzą jak oni pomiatają tym człowiekim. Ale dla nich to jest normalne, bo tam się to robi kurwa od pokoleń.

On ma lekarza, terapię, leki, ale gówno mu to da, jeśli od urodzenia żyje w środowisku tak negatywnie do niego nastawionym. Ja jeszcze zrozumiałbym, gdyby on faktycznie zagrażał swojemu lub czyjemuś życiu itp. Ale jak już pisałem – to zwykły człowiek. Ja jebie, to tak, jakby bić dziecko z Downem.

Ta więc, wy głupie chuje, pewnie tego nie czytacie, ale życzę wam jak najgorzej. Obyście szczezli i oby pozdychały wam ten pierdolone krowy. Gnoje.

To, co w ostatnim czasie dzieje się wokół reprezentacji Polski, wymknęło się chyba spod kontroli. Sam jestem wiernym kibicem, oglądam wszystkie mecze (część nawet na żywo) i oczywiście cieszy mnie to, jaki postęp drużyna narodowa zrobiła w ostatnich kilku latach, natomiast nie jestem w stanie zrozumieć fanatycznego ubóstwiania piłkarzy, które ociera się o jakiś chory kult jednostek. Wiadomo, że piłkarz taki jak np. Lewandowski to absolutny światowy top, dlatego podziwiam jego grę i życzę powodzenia w karierze zawodniczej, ale kompletnie nie wiem, dlaczego miałoby interesować mnie, jakim samochodem jeździ, gdzie spędza wakacje albo co lubi jeść na obiad. Poza boiskiem to jest człowiek taki jak każdy z nas. Jakie znaczenie ma to, że zarabia pieniądze, których większość z nas pewnie nigdy na oczy nie zobaczy? Nie pojmę też tego szału na zbieranie gadżetów z wizerunkami piłkarzy, robienie sobie z nimi zdjęć, proszenie o autografy. Co to za wyczyn sfotografować się z kimś, kto w swoim życiu pozuje do setek tysięcy takich zdjęć, nie znając się z tą osobą prywatnie i w gruncie rzeczy nic o niej nie wiedząc? Bardzo popularny stał się ostatnio kanał „Łączy nas piłka”. Ktoś może wyjaśnić, co fascynującego jest w oglądaniu, jak kilku młodych facetów siedzi przed telewizorem i gra w FIFĘ albo jak idą na strzelnicę? Przecież to się ociera o jakieś „metażycie” – oglądanie, jak żyją inni.

W swojej chujnia zmierzam do tego, że w opisanej sprawie występuje coś na zasadzie „błędu fałszywej analogii”. Sprowadza się to do myślenia, że jeśli ktoś jest genialnym piłkarzem, to na pewno jest też bardzo błyskotliwy, ma bogate wnętrze, stanowi materiał na idealnego partnera itd. To jest groźny absurd, który może prowadzić do tego, że przestaniemy dostrzegać, jak wartościowych i ciekawych ludzi mamy wokół siebie, a wszystko tylko dlatego, że nie są na pierwszych stronach gazet.

Wkurwiają mnie osoby ciągle przeżywające tragedie które same sobie tworzą. Wypowiedź kieruję do wszystkich depresyjnych miernot które winę za swoje niepowodzenia zwalają na wszystkich poza sobą albo na swoją „zagmatwaną” psychikę.
Wiem co mówię bo sam nie miałem lekko w życiu. Wychowywałem się bez ojca, wszystkie problemy mojej mamy były przelewane bezpośrednio na mnie i brata – a ze swoimi problemami byliśmy sami. W domu przez bardzo długi czas się nie przelewało mimo to, siostrzyczka była rozpieszczana przez rodzinę za to ja byłem zwykłym pachołkiem. Uwikłałem się w uzależnienie najpierw od miękkich narkotyków, potem od dziewczynek a następnie od fajek często nadużywając alkoholu. W szkole dostawałem wpierdol, moja kobieta mnie zdradziła, a ja wpadłem w depresję i brałem leki psychotropowe do momentu w którym przestałem mieć zupełnie ochotę na seks (spadek testosteronu jako efekt uboczny). Potem dostałem się na słabe studia bez perspektyw – rzuciłem je, poprawiłem maturę, pojechałem za granicę zapracować na życie na studiach. Poszedłem na studia medyczne i co wakacje tyrałem jak wół za granicą by mieć za co żyć w trakcie roku akademickiego.
Teraz mam piękną narzeczoną, dobry zawód i perspektywy na przyszłość.
Mimo to tracę czucie w nogach i prawdopodobnie za kilka/kilkanaście lat będę niepełnosprawny.
– fart, że pracuję psychicznie.

I tutaj moje serdeczne pozdrowienie do tych wszystkich pizdeczek – założę się, że żadne z was nie przeżyło w swoim życiu chociaż 50% tego co ja musiałem przejść. Mimo, że zbłądziłem to sam z tego wyszedłem, sam zaplanowałem swoje życie, sam musiałem uwierzyć, że mi się uda.
Nikt mi nigdy niczego nie podał na tacy i nigdy nie byłem przez nikogo głaskany po główce ze słowami „ale tobie musi być ciężko”, „ale ty jesteś silny” itd.itp.
Mimo to przez wiele lat ciągle spotykam ludzi gadających o samobójstwie przez jakieś błahostki, ludzi narzekających na swoją pracę (mimo, że jest w porządku), płaczących bo zarysowali samochód, upijających się bo nie udał się kolejny związek ich życia (trwający z pół roku). A już najlepsze są koleżanki które niszczą swoje związki a potem mają pretensje do całego świata, że gość z którym są je zdradził (mimo, że one robiły to co weekend). Albo gogusie którzy po jednym nieudanym związku twierdzą, że wszystkie kobiety to szmaty. Uwielbiam też, bananowe dziewczyny które wpadają w depreche gdy okazuje się, że tatuś im wszystkiego nie zapewni.

I na koniec apel – weźcie depresyjne miernotki zawracajcie tyłki psychiatrom i psychologom bo oni to sobie przynajmniej na tym zarobią a przeciętnych normalnych ludzi zostawcie w spokoju.

Dla was to może być błahostka, ale mnie wkurwia niemiłosiernie. Chodzi o chrząkanie. Nie pamiętam nawet kiedy się to u mnie zaczęło, w pewnym momencie wszyscy w domu zaczęli mi zwracać uwagę, mówili żebym przestał. Mam takie uczucie jakby w gardle była jakaś gęsta wydzielina, która nie chce iść ani w górę, ani w dół. Teraz co chwila ktoś z rodziny mi to wypomina, próbowałem przestać, ale po krótkim czasie mam wrażenie że się uduszę. Czuję się bezsilny bo nie potrafię nic z tym zrobić. Byłem już u lekarza to babka przepisała mi jakieś chujowe tabletki i syrop. Skończyły się a ja chrząkam nadal. Jak silnik starego traktora. Mam dość. Chujnia i śrut.