Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Było tak: umówiłem się na necie z dziewczyną, miałem jej fotki – ładna bardzo na nich była. Ja jakieś tam stare jej wysłałem, bo nowych bardzo nie mam nawet i to mnie uratowało. Ustawiłem się na 18 pod fontanną na rynku, ona napisała, że będzie ubrana na żółto w razie czego, żeby na 100 % poznać. Przyszedłem wcześniej chwilę i obserwacja – kto tam czeka. Po paru minutach po 18 idzie, kurwa hipopotam-nosorożec w żółtym namiocie! Spierdoliłem od razu stamtąd, to nie były jej fotki, co mi przysłała. Teraz pisze mi, czemu nie przyszedłem. Jebać internetowe randki !

Od dłuższego czasu wkurwia mnie niemiłosiernie lekkość z jaką marnuję te cenne surowce: czas i pieniądze. Cierpię na nadpobudliwość portfela i w ogóle nie liczę się z wydatkami, lubię gadżety i przyjemnie spędzać czas. Parę złotych tu, parę tam, przecież stać mnie, żeby się napić, kupić, wydać. Jest fajnie, do czasu gdy orientuję się, że w tym miesiącu już grosza nie odłożę, a może nawet braknie mi na chleb i kawior. I że ni chuja nie jestem gotowy na jakiś niespodziewany losowy wydatek. Jeśli coś się stanie, to jestem w czarnej dupie. Ale to jeszcze jest do zniesienia, bez forsy jakoś sobie poradzę, z czasem jest gorzej. Jestem niespełnionym pisarzem, to znaczy byłbym, gdybym w koncu zaczął pisać. Mam miliony pomysłów, ale zamiast przelewać je na papier zajmuję się pierdołami, po czym stwierdzam, że dziś już za późno na pisanie. Potrafię cały jebany dzień spędzić w necie, niby szukając natchnienia, albo zacząć od sprawdzenia jakiejś informacji do opowiadania i sskończyć o drugiej w nocy czytając o chuj wie czym. Jeśli nie opanuję swojego czasu i portfela do konca życia będę zajmował się czymś, co jest mi obojętne, bo każdą pracę traktuję jako zło konieczne do przeżycia i tylko bycie pisarzem da mi jakąś satyssfakcję, ale się na to kurwa nie zanosi.

Jestem uzależniony od guru, wszelakiej internetowej maści kołczów, ludzi internetu, którzy radzą jak żyć, jak się nie załamać, jak być wielkim, jak poderwać dziewczynę, jak zarobić wielki hajs. Słucham nagrań ze ślepą fascynacją. Nie widzę żadnych zagrożeń. Nakręcam się jaki to ja będę i co osiągnę oraz kogo przelecę. Jednak do pewnego czasu, gdy nie widzę efektów, jakaś myśl głęboko we mnie uświadamia mi, że to jest złe i nie powinienem tak robić. Przebudzam się, usuwam wszystkie materiały i czekam co się stanie. I nic się nie dzieje. Popadam powtórnie w to samo uzależnienie. Inny kanał, inny kołcz. I tak w kółko Macieju (nie obrażając Maćków). Wykończyć się można. Za każdym okrążeniem odczuwam, że tracę cząstkę siebie, sam się frajeruję, wyniszczam. Nie wiele mnie już zostało. Co za śrut! Jak się pozbyć tego nałogu, bo już mam dość? /P.S. Liczę na ostro ciętą ripostę. Inaczej czeka mnie ŁWF albo coś gorszego.

Zajrzałam kilka dni temu na moją skrzynkę e-mailową, a tam wiadomość od bliskiej koleżanki, z którą znam się od liceum. Przesłała mi e-maila o treści „minęły właśnie równe dwa lata, myślę, że warto powspominać!” i pod spodem plik zdjęć ze wspólnych wakacji na Majorce. Było ich 369, więc zrobiłam sobie herbatę, którą posłodziłam trzema czubatymi łyżeczkami cukru i siadłam z powrotem do laptopa. Podczas przeglądania fotek doznałam takiego szoku, że aż przestał mi smakować ten ulepek w kubku i wylałam go do zlewu.
„BYŁAM TAKA SZCZUPŁA?!”…
Od razu wyszperałam z szuflady komody mój notes w którym zapisywałam kiedyś wymiary swojego ciała, położyłam na biurku, obok długopis oraz metr i czekałam na poranek.
Z emocji nie mogłam spać, obudziłam się o godzinie 4:34, wstałam z łóżka i naczczo oraz nago (tak, śpię nago) stanęłam na wagę.
„Zepsuta” – pomyślałam. Poszłam do łazienki, bo mam tam drugą, taką ze wskazówkami. Kurwa.
Jedyne co tu się zepsuło, to ja. Wróciłam na elektroniczną do sypialni i stwierdziłam, że nie ma się co oszukiwać i wchodzić po kilka razy, ponieważ wynik, który mi się ukazuje, to po prostu okrutna prawda.
Przy wzroście 161 centymetrów ważę… uwaga… 61 kilogramów.
Wiem, wiem, pewnie nie ma aż takiej tragedii, ale dla osoby, która na owej Majorce ważyła 46 kilogramów i uważała, że powinna schudnąć do 42, to gorzej niż „załamka”. Sprawdziłam metrem tu i tam i napiszę tylko tyle: dramat. Kiedyś w najgrubszym miejscu w udzie miałam 46 centymetrów, a teraz? 58. JAK JA SIĘ TAK SPASŁAM? OK, pracuję przy komputerze i to w domu. Jem słodycze, a średnio raz w miesiącu tak zwane fast-foody (jadłabym częściej, ale mam wrzody na dwunastnicy i smażone oraz tłuste jedzenie sprawa mi ból). Jednak jadłam tak też już wcześniej, a nic nie ćwiczyłam (teraz chodzę na basen dwa razy w tygodniu, pływam po godzinie czasu, pół relaksuję się w jacuzzi). O co chodzi? 🙁 Mam dopiero 24 lata… Nie chcę być gruba, a jestem. Nie mieszczę się w prawie żadne moje spodnie, ale jakoś tego nie zauważyłam, bo od półtora roku paraduję w spódnicach jak i sukienkach. Zaczęłam obwiniać tabletki antykoncepcyjne, która brałam w latach 2013-2015 (równiutkie dwa lata)…
Co robić? Doskonale znam odpowiedź, ale i tak potrzebuję opieprzu od was.
Pozdrawiam… 🙁

Rozumiem, że rewolucja piwna, że krafty… ale kurwa, nie rozumiem jak można zabrnąć bezmyślnie w tą jebaną farsę, która teraz się odpierdala. Byle kupić piwo za 7 zł+ i udawać someliera, robić z siebie drugiego Kopyrę. I ochy achy, jakie tu chmiele nie czuć, jakie to lepsze. Mimo, że piwo po prostu paskudne! Bo konsument łyknął haczyk, więc teraz browar odcina kupony i robi piwa, które może na początku były dobre, ale z każdą kolejną warką robią się coraz chujowsze. Hipsteroza i tak nie zauważy, bo choćby gówno w proszku rozcieńczone szczynami pili, to i tak powiedzą, że wyborne. Ja tez lubię czasem dobre i inne piwo wypić, ale skoro płacę 3x drożej niż tyskacz, to liczę na adekwatną jakość. I co? Chuja! Otwieram flagowy atak chmielu, a tu kurwa śmierdzi z butli zupą warzywną, smak z dupy. Otwieram inne kraftpiwo – no jebie pomidorówką. Co to kurwa ma być?! Założę się, że stare i przeterminowane piwo kurwiące skarpetą na kilometr też się sprzeda, jeśli się odpowiednio oetykietuje. Biznes po polsku, kurwa jego mać.

Jak w temacie. Plecak ten był ze mną od 2004 roku, kupili mi go rodzice do 1 klasy liceum. Obecnie ma więc 12 lat. Plecak ów stanowił dla mnie wielką wartość sentymentalną. Postanowiłem go wyprać i wrzuciłem przed blok na sznurki do suszenia prania. Kurwa spuściłem go z oczu na dosłownie 5 minut i ktoś go zajebał. Wkurwiłem się bo plecak był ze mną przez całe liceum, studia licencjackie i magisterskie. Był ze mną na wszystkich moich wagarach, wycieczkach i wakacjach. Był ze mną w 5 krajach, zjeździłem z nim całą Polskę – wzdłuż i wszerz. „Przeżył” ze mną wszystkie dobre i złe chwile, najlepsze ogniska i długie wypady na rower, wszystkie piesze wycieczki a także moje romanse i miłości. Nie raz służył mi jako poduszka w pociągu czy w namiocie na Woodstocku. Może ktoś pomyśli, że jestem jebnięty, plecak już był stary, obdarty i nie zapinała mu się jedna kieszonka, ale miał swoją historię i „widział więcej” niż niejedna osoba. Był niczym stare kapcie, których żal wyrzucać, bo idealnie pasują na nogi i już żaden plecak nigdy go godnie nie zastąpi. A temu idiocie co podjebał stary, dziurawy i kurwa doszczętnie mokry plecak szczerze mogę tylko współczuć, że nie stać go/jej nawet na byle jaki plecak za 30zł z carrefoura.

Witam wszystkich. Mam 25 lat i uwielbiam seks i nagość.
Zaciągnąć mnie do łóżka? Żaden problem. Na każdej domówce ląduje bez majtek w łazience. Nikogo to już nawet nie dziwi. Seks w plenerze? Pewnie, robiłam to w ogrodzie, w lesie, nad jeziorem, na ławce na placu zabaw itp. itd.
Poza tym uwielbiam chodzić nago. W domu, gdy tylko jestem sama, od razu się rozbieram. Gdy jest ciepło, zdarza mi się brać rower, jechać gdzieś w pola, rozbierać się i spacerować na golasa. Poza tym regularnie rozbieram się na kamerkach internetowych. To moje ulubione zajęcie w wolnej chwili.
Takie ot, anonimowe wyznanie.

Moja chujnia na dziś to to, że na urodzinach dostałem nową grę od żony bo jestem graczem do potęgi. A że rodzina cała w komplecie włącznie z moimi starszymi sie zebrała…. no i tak sie potoczyło że imprezka trwała godzinę bo ją moi kurwa kochani tatuś i mamusia to zagorzałe katoliki i zrobili dramę mojej żonce: „kupując tę krwawą i brutalną grę mojemu synowi to tak jakbyś mu ofiarowała ściętą głowę!” (nie, nic kurwa nie zmieniłem, to słowa matki)… A najlepsze na koniec: kazali gre wrzucić do pieca… Inkwizycja jebana gre na stosie kazała spalić bo brutalna… nie, nie jestem uzależniony od kompa, ale po robocie każdy ma prawo się wyżyć… Pozdrowienia dla Matki Inkwizytorki i Ojca Piromana (bo to spalenie to jego pomysł…)

Pracuję w sklepie internetowym w kraju, w którym płacą w euro. Grupa składa się z ok. 70 osób Polaków i miejscowych, z których 60 zawsze, ale to kurwa zawsze pracuje na minimum. Mogłoby się palić i walić, a oni nie chwycą za gaśnice bo to przecież wykracza poza zakres ich obowiązków. I tak dzień w zasrany dzień. I codziennie słyszę „wyjebane”. Wyjebane w to, w tamto, w niego, tamtego i sramtego. Ot, taka moda mieć wyjebane na wszystko i wszystkich. Nie mogę już na to patrzeć, ale trudno. Niektórzy mają ambicje, inni nie, a ostatecznie dzienny target i tak jest domykany. Ale równie regularnie te głupie chuje narzekają, że mało im płacą, a tego znieść nie mogę. Zwracam wtedy uwagę, że dają z siebie minimum, więc za co niby mieliby dostać więcej, a oni wówczas odwracają kota ogonem twierdząc, że jaka płaca taka praca. Ale już jaka praca taka płaca to nie? Jakoś ci wyżej zarabiają dużo lepiej. Wygórowane oczekiwania i zero wkładu własnego. Oto choroba (psychiczna) XXI wieku. Postawa roszczeniowa. Bo mi się należy. To już jest epidemia. Ale do kogo ja to piszę. Większość z was to życiowi nieudacznicy. A może jednak ktoś dostrzega tę chujnię? Tę bandę pajaców spowalniających ludzi z ambicjami, bo nie opłaca się szybciej, lepiej, dokładniej?

Witam. Jak w temacie. Jest tutaj ktoś lepszy ode mnie Panowie? /Pozdro Bartek. P.S. Jeżdżę Octavią.