Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Ktoś tutaj pisał o fetyszach. Mój fetysz może nie jest aż tak odosobniony, ale z pewnością nie można go nazwać normalnością. A mianowicie niesamowicie kręcą mnie ogromne piersi u kobiety. Ale naprawdę ogromne, monstrualne. W zasadzie im większe, tym lepsze. Jeśli ktoś pokazuje mi duże piersi, ja zazwyczaj stwierdzam, że są średnie. Taki jest mój punkt odniesienia. W zeszłym tygodniu chyba po raz pierwszy w moim mieście widziałem kobietę o biuście podobnym do modelki Mileny Velby. Ciężko mi było nie zwrócić uwagi, musiałem się zatrzymać i patrzeć na ten rewelacyjny widok.

Jaram się kobietami nawet do 50-tki, które mają takie ogromne piersi. U mnie w pracy jest sprzątaczka w tym wieku o średniej urodzie, ale dużym biuście. Nie raz już w myślach wyobrażałem sobie sytuację, jak mógłbym jej te piersi wypieścić. Moją chujnią niewątpliwie jest to, że jestem raczej przeciętniakiem i ciężko będzie, żeby ktoś taki się mną zainteresował (nie uderzam w siebie, tylko mówię jak jest). Chyba już do końca życia mi to zostanie, że będę marzył o posiadaczkę ogromnego biustu przy moim boku. Może gdzieś w lepszym świecie takie stworzenia są na wyciągnięcie ręki, a raczej dłoni 🙂

Żyję na tym padole już jakiś czas. Dłuższy. I żyję sam, co jest dość sporym dla mnie problemem, bo samotne życie jest kijowe. Czemu więc żyję sam? Ano po kolei.

Raz. Tak się poukładało. Za długo by było pisać. Z różnych niezależnych ode mnie powodów nie stać mnie było na takie fanaberie jak rodzina. No niby można zdać się na los i „jakoś to będzie”, ale ja takimi kategoriami nie rozumuję, IMO jakieś podstawy do utrzymania na pewnym poziomie być muszą.

Dwa. Nikt sensowny się nie trafił. Pół biedy kiedyś, kiedy byłem młodszy. Wychodziłem z założenia, że nic na siłę, że, już choćby statystycznie rzecz biorąc, są szanse na to, że ktoś trafi się w przyszłości. No a przede wszystkim nie byłem naiwny. Część kobiet skreślałem na starcie. Nie za wygląd, bo nie o to chodzi (choć fakt, bywały i takie). Ale za charakter, osobowość, w skrócie za to, co sobą reprezentowały. No wiązać się i zakładać rodzinę to trzeba mieć z kim i tu chyba nikt się nie dziwi mojemu podejściu. Młody będąc -jakże naiwnie- sądziłem, że owszem po świecie plącze się stado kobiet, z którymi nie chcę mieć totalnie nic wspólnego, nawet kijem bym nie dotknął, ale gdzieś tam jest jakaś grupa normalnych, uczciwych, porządnych kobiet, nie będących przy tym pustakami z przypieczonego solarką plastiku. Kwestia tylko w końcu taką spotkać.

Z biegiem czasu, i w miarę jak się ten świat robił chyba coraz bardziej skurwysyński, bo jest coraz gorzej, okazało się, że chyba jednak takich nie ma. Rozglądałem się po ludziach i widziałem niejedno. Oliwy do ognia dolała moja własna matka, której paskudne wady charakteru przez ostatnie kilkanaście lat dopiero poznałem na własnej skórze (długa historia), bo wcześniej jako dzieciak albo byłem za mały, by to pojąć albo jakoś nie dotarło to do mnie w takim stopniu jak powinno, bo jako dzieciaka naturalnie wiele rzeczy gówno mnie obchodziło. Ale jak wspomniałem, to się zmieniło i matka (wraz z siostrą) pokazały mi wystarczająco parszywość babskiego charakteru, sporo ponad dawkę, której doświadczyłem, czy zaobserwowałem, gdzie indziej. Szczyt szczytów w tym przypadku tematu „damsko-męskiego i kwestii rodziny” nastąpił kiedyś przy okazji jednej z rozmów, gdy matka stwierdziła że „mąż to nie rodzina”. BTW, ojciec zmarł z dekadę wcześniej. I dosłownie wyszło szydło z worka i wyszło na to, że jak całe życie zapierdalał na rodzinę, to było OK. Jak zmarł, to no cóż, bywa, może i trochę szkoda, ale przecież „nie rodzina”. No niemal „easy come, easy go”. Siora też pokazała swoje, gdy, pomijając wszystko inne, kopnęła w dupę (na jego szczęście) jakiegoś łebka, bo, jak z „mamusią” stwierdziły, nie miał wystarczająco kasy. Następny już podobno ma (podobno, bo gościa w życiu na oczy nie widziałem, jako, że z wspomnianą rodziną moją nic wspólnego mieć nie chcę, to nie utrzymujemy relacji od lat). No ale nic. Wprawdzie w miarę tych wszystkich doświadczeń moja ocena kobiet systematycznie waliła w dół, nadal jednak uważałem, że wyjątki się zdarzają, a jedyne co, to niestety nie było mi dane na taki trafić. Przynajmniej jeszcze.

Aż w końcu taki „wyjątek” się znalazł. Spotkałem dziewczynę, znacznie młodszą ode mnie, która miała cechy mi odpowiadające, cechy, które szanuję. I co? I guzik. Może miała kiedyś i jakieś śladowe ilości jeszcze zostały, ale wygląda na to, że jest na dobrej drodze do tego, żeby dostosować się do dzisiejszej normy. A ze mną koniec końców nie chce się zadawać. Jestem „nudny” i rozrywka z innymi ludźmi jest lepsza. Z kasą ostatnio też było nie najlepiej, choć są perspektywy na zmianę na lepsze. Tak więc w ten sposób „wyjątek” w pewnym sensie dobił resztkę myślenia w kategoriach: „nawet jeśli 99% kobiet to mniejsze lub większe szmaty, to zawsze jest ten 1% o podobnym systemie wartości”.

Ona to dobiła. Ale to żona mojego kumpla właśnie niedawno to definitywnie pogrzebała…

Nie to, żebym miał o niej jakieś super zdanie, to trochę blacharowaty typ ta żona kumpla (ta moja znajoma to pod tym względem było jej dosłowne przeciwieństwo, co z uwagi na kontrast -dwie skrajności a jednak powtarzający się w jakimś stopniu sposób rozumowania- tym bardziej jest pesymistyczne). Była z nim przez kilkanaście lat. Dzieciaka w wieku wczesnoszkolnym mają. Gość zginął w dość paskudnych okolicznościach ze dwa miesiące temu. Jako, że zginął za granicą i związane z tym było śledztwo, to dopiero w zeszłym miesiącu ściągnęli go do Polski i był pogrzeb. No i od pogrzebu minęło może ze trzy tygodnie i wiem z pewnych źródeł, że laska już się pruje w najlepsze.

Cóż… „Mąż to nie rodzina”, nie?
I nie to, że nie ma prawa sobie ułożyć kiedyś tam życia i do usranej śmierci ma żyć jak w klasztorze (Choć tak na marginesie, choć rozumiem to, że życie toczy się dalej i nie zamierzam krytykować tego, że ktoś sobie po tym wszystkim kiedyś jeszcze życie ułoży, to to też jest chujowe na tym padole -no wyobrażacie sobie, że bliska wam osoba będzie z kimś innym? To trochę tak, jakbyście sobie wyobrazili zdradę, nie?). Ale, jasna cholera, facet jeszcze za bardzo nie wystygł, robaki dopiero na żarcie się złażą, dzieciak ojca stracił, a tu, kurwa, żadnej refleksji o uczuciach nie wspominając. Bolca znaleźć, nogi rozłożyć i raz się żyje, później się tylko straszy.

I wiecie co? Nie urodziłem się wczoraj. Nie jestem jakiś tam ostatni naiwny, nie jestem też jakiś święty… Ale, do kurwy nędzy, ręce i macki mi kompletnie opadły po tych dwóch ostatnich „doświadczeniach”.

Nie ma szans na normalność, w sensie: rodzina i ktoś tak bliski, płci przeciwnej, jakim powinna być w tym przypadku żona. Bo to moja siora, matka, znajoma, inni znajomi, różnie ze sobą żyjący, no i ta żona kumpla na dokładkę, to jest właśnie normalność na tym pierdolonym świecie. Ergo: wszystkie to w sumie kurwy. Kwestia tylko taka, kiedy i w jakim stopniu to z danej lochy wyjdzie. A różnica od prostytutki jest tylko taka, że ta przy autostradzie tego nie kryje i każdy może ją zobaczyć i wytknąć palcem, stąd dobrze mówi powiedzenie, że „prostytutka to zawód, kurwa to charakter”.

Fajnie byłoby mieć rodzinę, no bo człowiek już taką ma naturę, że potrzebuje drugiego, ale, chyba zawsze będę sam. Z prostego jak konstrukcja cepa powodu: nie ma z kim jej tworzyć. Wybór jest jak między dżumą a cholerą. Świadomość tego odbiera mi kompletnie ochotę na jakiekolwiek relacje z kobietami. Bo po chuj? Żeby się z jakąś szmatą ciosającą kołki na głowie użerać? Zapierdalać na nią i dowiedzieć się (lub nie, jeśli będę miał „szczęście” przekręcić się, zanim poleci do innego), że „mąż to nie rodzina”? Dawać sobie przyprawiać rogi? „Kupić” ją za szpan i kasę jak dziwkę (pokażcie mi faceta, który chciałby mieć prostytutkę za żonę)? Może za czasów naszych babek trafiały się jakieś wartościowe, ale dzisiaj nie ma na co liczyć.

I chujowe to jest. Bo bez tego to siedzę sam i nie ma do kogo gęby otworzyć. Nie ma z kim, w ten czy inny sposób, spędzać czasu. O ewentualnych dzieciakach nawet mowy nie ma, bo przecież nie rozmnożę się przez pączkowanie. Życie nie cieszy, bo nie ma z kim go dzielić. No ale przecież jak mam żyć z kimś o mentalności kurwy, to już wolę sam. I dosłownie zebrawszy to (po raz n-ty do kupy) aż pożałowałem przez chwilę, że nie jestem homo. Bo może byłyby choć jakiekolwiek szanse na „ułożenie sobie życia” z facetem -było nie było, inna konstrukcja psychiczna i mentalna niż u baby, więc przynajmniej co który ma podobny system wartości. I przynajmniej człowiek nie byłby sam i to życie bardziej by cieszyło.

Chujnia… Chujnia i śrut z gównem wymieszany.

Pojechałam sobie do innego miasta w ciemno i trafił mi się hostel. Poprzednia noc spoko, ale teraz zeszło się jakieś bydło i ma w dupie ciszę nocną. Noż ja pierdole, jaką pałą trzeba być, żeby tak się zachowywać? Nawet kurwa drzwi normalnie nie zamkną tylko trzaskają. A już prawie 23. Brak słów.

Od jakiegoś czasu wkurwia mnie moja nieporadność i brak smykalki do kasy. Mieszkam na wsi i tutaj bardzo dobrze widać jak sąsiedzi sobie radzą. Przykładów byłoby kilkanaście i nie będę wymieniał wszystkiego, ale ni chuja nie rozumiem skąd niektórzy biorą pieniądze. Sąsiad trzydziestolatek stawia dom, drugi od niedawna ma nową furę Skodę Superb, inny zaś kupił maszyn za minimum 300 kawałków, laska 2 lata po skonczeniu technikum też ma furę za 30k i zwiedzila w tym roku pol Europy. Jak kurwa? Od marca oszczędzałem (2700 prawie na rękę) na remont przedpokoju, 18 m kw, a wszystkie oszczednosci poszły się jebac. Jak tak dalej pójdzie to na własne wesele będę musiał wziąć kredyt. Jaki jest przepis? Dziadkowie dorzucają z emerytur? Kredyty? Jakoś nie wierzę, że z pensji z roboty na stacji BP można w 2 lata kupę kasy odłożyć (jeszcze zyć „na swoim”), bo mowie o lasce od zwiedzania Europy. Śrut!

Sytuacja wygląda tak: byłam wczoraj wieczorem w sklepie, wszystko spoko, nic się nie dzieje jak to w spożywczaku, aż tu nagle wpada pijaczyna (mieszkam w mniejszym mieście i jest tu kilku takich „daj pan 5 zł”) i co kurwa? Awanturuje się a na koniec pierdolnął się pod kasą i śpi. No ja pierdolę. My to coś utrzymujemy? Niech nie dają im takich zasiłków i niech wypierdalają do pracy.

Poszedłem dziś z dziewczyną na „Suicide squad” i szczerze żałuję zmarnowanego czasu. Największym atutem tego filmu było to, że wyświetla się go pod dachem, w ogrzewanej sali, jako że pogodę mieliśmy chujową. To tyle jeśli chodzi o pozytywy. Delikatnie mówiąc film jest chujowy. Bardzo chujowy. Miała być historia o antybochaterach, bad mutherfuckerach, słowem o zakapiorach do których balibyśmy się podejść nawet za dnia. A zamiast tego wyszła pompatyczna opowiastka o niezrozumianych i odrzuconych przez społeczeństwo płaczliwych pizdusiach. Może i aktorzy czułi film, ale nie mieli do czego grać. Obsada była niezła, ale brak fabuły wszystko spierdolił. I nielogiczności. Tyle pierdolenia o metaludziach, a biora do składu Harley, która choć niezła dupa, to jednak nie posiada żadnych nadludzkich umiejętności i pijaczka Boomeranga. I ta żenująca ostateczna walka ze złymi. Takiego bydlaka wykończyli petardą? Co za debilizm. I jeszcze Joker jako noworuski gangsta, Legdgerowi mógłby buty lizać. A ja tak bardzo chciałbym zobaczyć dobry film o złydupach, mętach społecznych i psychopatach, ale chyba muszę poczekać aż Tarantino coś nakręci, bo to jedyny reżyser mający jaja by opowiedziec ciekawą historię, a nie blockbuster dla 12-latków.

Dobrywieczór.

Mam pracę, aspiruję na studia na które chciałem się zawsze dostać i do tego się dostałem. Mam mądrą dziewczynę kochającą i dobrze gotującą, którą kocham jak nie wiem co. Ogólnie jest zajebiście. Zwłaszcza dzięki dziewczynie.

Kocham ją nie za to jak wygląda, a za to kim jest. Czysto myśląca, mądra i dobrze wychowana patriotka. Za nic jej nie zostawię.

I właśnie w tym problem. Pokochałem ją za charakter mimo, że poza jej zaletami jest ładna na buzi i nie jest gruba. Problem w tym, że jestem pieprzonym fetyszystą. Nienawidzę moich fetyszy, bo przepełniają mi głowę dość często i przez nie mam wiele głupich myśli. Moja kochana dziewczyna nie jest w stanie zaspokoić mnie seksualnie, ale nie mam zamiaru przez coś takiego ją zostawiać, co sprawia, że jestem między młotkiem a kowadłem, bo to oznacza, że do końca życia będę żył z marzeniami erotycznymi, których nie spełnię do grobu. Kiedy patrzę na jakąś panią w wieku 30-40 lat o długich nogach i super pośladkach to kwiczę, a kiedy takowa jeszcze zdejmie buciki, to oczy mi świecą jak znicze. Jednocześnie się wkurwiam, bo wiem, że nigdy w życiu nie wycałuję takich nóżek, pośladków, a na takie stópki, to mogę się jedynie popatrzeć. Moja dziewczyna nie oferuje mi spełnienia marzeń seksualnych, mimo to ją kocham i nie zostawię.

I to mnie dołuje, bo jestem w pełni świadom, że do końca życia pozostanę z marzeniami erotycznymi, których nie spełnię prawdopodobnie NIGDY. I tak długo aż do końca życia będą mi ciążyły w głowie i będę się ślinił na widok pani, której wygląd opisałem wcześniej.

Kurwa jak ja nienawidzę czegoś załatwiać w urzędzie. Już same przepisy, że na np. wycięcie drzewa na swojej działce potrzeba całego postępowania i pozwolenia jest popierdolone a dochodzi do tego konieczność udania się do urzędu. To właśnie musiałem iść dziś z formularzem jednym. Zachodzę, patrzę siedzi jakiś niedorobiony młody gnojek (pewnie z partii jakiejś starzy go wcisnęli na robotę). Daję mu ten formularz, a on nawet nie patrzy, podbija pieczątkę i nic nie mówi do mnie. Ja kurwa pytam tego kutasa co teraz będzie, a on nie patrząc na mnie znowu, że nie wie, ktoś tą sprawę dostanie do prowadzenia. Oż ty chuju, to czego tam siedzisz jak podstawowej informacji nie możesz udzielić?
To jest kurwa kpina z całego państwa prawa!

Ciągle kłamię. Nie potrafię nic(!) napisać czy powiedzieć bez jakiegokolwiek kłamstwa i lub/bez ubarwiania. Nie kontroluję tego i nie wiem co z tym robić. Prawdopodobnie to jedyna notatka w mojej „karierze”, gdzie piszę prawdę i tylko prawdę. Chujnia.

Siema. Moja chujnia polega na tym, że praca ora mi baniak. Pracuję w biurze (urząd). Wiele osób mi zazdrości tej pracy. Argumenty – stabilna praca, respektowany czas pracy, trzynastki, możliwość awansu, praca siedząca, nie muszę stać na deszczu, pierdu, pierdu. OK, zgadzam się, że dla wielu praca w urzędzie to „święty graal”, jednakże ja pracuje w specyficznej komórce specyficznego wydziału (tak, w takiej komórce, gdzie się tylko pije kawę i gada z koleżankami). Nie mam za wiele do roboty, staram się odkładać sobie jak najwięcej pracy, ale z 8 godzin dziennie pracuję max 3. Resztę dnia po prostu się nudzę. Fajnie? Nie kurwa sądzę. Takie bezczynne siedzenie bez zajęcia to jest udręka. Czas wydłuża się 20krotnie. Pamiętam jak za czasów studiów jeździłem do Anglii, gdzie jebałem fizycznie po 12 godzin, ale ten czas mijał w oka mgnieniu bo ciągle miałem coś do roboty. Umysł człowieka nie może nie funkcjonować, trzeba coś robić, nawet najbardziej tępe zajęcie. W przeciwnym wypadku człowiek idzie spać, no ale właśnie w robocie nie można, choć znam człowieka, który śpi w pracy, niestety ja nie mogę, bo kierowniczka za ścianą. Książki też nie przyniosę, w internecie przez 5 godzin siedzieć też lipa, bo cóż w tym internecie można dzień w dzień przeglądać? Kurwa to naprawdę są katusze. Kiedy wybija 15.00 wypierdalam z urzędu z siłą wodospadu i czuję się jakbym odzyskał wolność po 10 lat w pace. Siedząc w robie ciągle myślę o tym co mógłbym robić gdy będzie fajrant – pójdę na rower, obejrzę film, pójdę nad jezioro, to i tamto ale wracam tak zrypany, że nic mi się już tak naprawdę nie chce – dopiero w weekend odżywam. Powiem wam, że gdyby wynagrodzenie było normalne to mógłbym nawet zapierdalać na plantacji kawy bo czas szybciej by mi mijał i nie wracałbym tak zjebany psychicznie. Niestety w Polsce małe są na to szanse i jak napisałem na wstępie – praca jest stabilna – urząd nie zniknie, a jak ktoś ma umowę na stałe to go nie wypierdolą, tzw. przyspawanie do krzesła. Z drugiej strony – w komórce czytam sobie książki albo uczę się hiszpańskiego i jeszcze mi za to płacą.