Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Od jakiegoś czasu wkurwia mnie moja nieporadność i brak smykalki do kasy. Mieszkam na wsi i tutaj bardzo dobrze widać jak sąsiedzi sobie radzą. Przykładów byłoby kilkanaście i nie będę wymieniał wszystkiego, ale ni chuja nie rozumiem skąd niektórzy biorą pieniądze. Sąsiad trzydziestolatek stawia dom, drugi od niedawna ma nową furę Skodę Superb, inny zaś kupił maszyn za minimum 300 kawałków, laska 2 lata po skonczeniu technikum też ma furę za 30k i zwiedzila w tym roku pol Europy. Jak kurwa? Od marca oszczędzałem (2700 prawie na rękę) na remont przedpokoju, 18 m kw, a wszystkie oszczednosci poszły się jebac. Jak tak dalej pójdzie to na własne wesele będę musiał wziąć kredyt. Jaki jest przepis? Dziadkowie dorzucają z emerytur? Kredyty? Jakoś nie wierzę, że z pensji z roboty na stacji BP można w 2 lata kupę kasy odłożyć (jeszcze zyć „na swoim”), bo mowie o lasce od zwiedzania Europy. Śrut!

Sytuacja wygląda tak: byłam wczoraj wieczorem w sklepie, wszystko spoko, nic się nie dzieje jak to w spożywczaku, aż tu nagle wpada pijaczyna (mieszkam w mniejszym mieście i jest tu kilku takich „daj pan 5 zł”) i co kurwa? Awanturuje się a na koniec pierdolnął się pod kasą i śpi. No ja pierdolę. My to coś utrzymujemy? Niech nie dają im takich zasiłków i niech wypierdalają do pracy.

Poszedłem dziś z dziewczyną na „Suicide squad” i szczerze żałuję zmarnowanego czasu. Największym atutem tego filmu było to, że wyświetla się go pod dachem, w ogrzewanej sali, jako że pogodę mieliśmy chujową. To tyle jeśli chodzi o pozytywy. Delikatnie mówiąc film jest chujowy. Bardzo chujowy. Miała być historia o antybochaterach, bad mutherfuckerach, słowem o zakapiorach do których balibyśmy się podejść nawet za dnia. A zamiast tego wyszła pompatyczna opowiastka o niezrozumianych i odrzuconych przez społeczeństwo płaczliwych pizdusiach. Może i aktorzy czułi film, ale nie mieli do czego grać. Obsada była niezła, ale brak fabuły wszystko spierdolił. I nielogiczności. Tyle pierdolenia o metaludziach, a biora do składu Harley, która choć niezła dupa, to jednak nie posiada żadnych nadludzkich umiejętności i pijaczka Boomeranga. I ta żenująca ostateczna walka ze złymi. Takiego bydlaka wykończyli petardą? Co za debilizm. I jeszcze Joker jako noworuski gangsta, Legdgerowi mógłby buty lizać. A ja tak bardzo chciałbym zobaczyć dobry film o złydupach, mętach społecznych i psychopatach, ale chyba muszę poczekać aż Tarantino coś nakręci, bo to jedyny reżyser mający jaja by opowiedziec ciekawą historię, a nie blockbuster dla 12-latków.

Dobrywieczór.

Mam pracę, aspiruję na studia na które chciałem się zawsze dostać i do tego się dostałem. Mam mądrą dziewczynę kochającą i dobrze gotującą, którą kocham jak nie wiem co. Ogólnie jest zajebiście. Zwłaszcza dzięki dziewczynie.

Kocham ją nie za to jak wygląda, a za to kim jest. Czysto myśląca, mądra i dobrze wychowana patriotka. Za nic jej nie zostawię.

I właśnie w tym problem. Pokochałem ją za charakter mimo, że poza jej zaletami jest ładna na buzi i nie jest gruba. Problem w tym, że jestem pieprzonym fetyszystą. Nienawidzę moich fetyszy, bo przepełniają mi głowę dość często i przez nie mam wiele głupich myśli. Moja kochana dziewczyna nie jest w stanie zaspokoić mnie seksualnie, ale nie mam zamiaru przez coś takiego ją zostawiać, co sprawia, że jestem między młotkiem a kowadłem, bo to oznacza, że do końca życia będę żył z marzeniami erotycznymi, których nie spełnię do grobu. Kiedy patrzę na jakąś panią w wieku 30-40 lat o długich nogach i super pośladkach to kwiczę, a kiedy takowa jeszcze zdejmie buciki, to oczy mi świecą jak znicze. Jednocześnie się wkurwiam, bo wiem, że nigdy w życiu nie wycałuję takich nóżek, pośladków, a na takie stópki, to mogę się jedynie popatrzeć. Moja dziewczyna nie oferuje mi spełnienia marzeń seksualnych, mimo to ją kocham i nie zostawię.

I to mnie dołuje, bo jestem w pełni świadom, że do końca życia pozostanę z marzeniami erotycznymi, których nie spełnię prawdopodobnie NIGDY. I tak długo aż do końca życia będą mi ciążyły w głowie i będę się ślinił na widok pani, której wygląd opisałem wcześniej.

Kurwa jak ja nienawidzę czegoś załatwiać w urzędzie. Już same przepisy, że na np. wycięcie drzewa na swojej działce potrzeba całego postępowania i pozwolenia jest popierdolone a dochodzi do tego konieczność udania się do urzędu. To właśnie musiałem iść dziś z formularzem jednym. Zachodzę, patrzę siedzi jakiś niedorobiony młody gnojek (pewnie z partii jakiejś starzy go wcisnęli na robotę). Daję mu ten formularz, a on nawet nie patrzy, podbija pieczątkę i nic nie mówi do mnie. Ja kurwa pytam tego kutasa co teraz będzie, a on nie patrząc na mnie znowu, że nie wie, ktoś tą sprawę dostanie do prowadzenia. Oż ty chuju, to czego tam siedzisz jak podstawowej informacji nie możesz udzielić?
To jest kurwa kpina z całego państwa prawa!

Ciągle kłamię. Nie potrafię nic(!) napisać czy powiedzieć bez jakiegokolwiek kłamstwa i lub/bez ubarwiania. Nie kontroluję tego i nie wiem co z tym robić. Prawdopodobnie to jedyna notatka w mojej „karierze”, gdzie piszę prawdę i tylko prawdę. Chujnia.

Siema. Moja chujnia polega na tym, że praca ora mi baniak. Pracuję w biurze (urząd). Wiele osób mi zazdrości tej pracy. Argumenty – stabilna praca, respektowany czas pracy, trzynastki, możliwość awansu, praca siedząca, nie muszę stać na deszczu, pierdu, pierdu. OK, zgadzam się, że dla wielu praca w urzędzie to „święty graal”, jednakże ja pracuje w specyficznej komórce specyficznego wydziału (tak, w takiej komórce, gdzie się tylko pije kawę i gada z koleżankami). Nie mam za wiele do roboty, staram się odkładać sobie jak najwięcej pracy, ale z 8 godzin dziennie pracuję max 3. Resztę dnia po prostu się nudzę. Fajnie? Nie kurwa sądzę. Takie bezczynne siedzenie bez zajęcia to jest udręka. Czas wydłuża się 20krotnie. Pamiętam jak za czasów studiów jeździłem do Anglii, gdzie jebałem fizycznie po 12 godzin, ale ten czas mijał w oka mgnieniu bo ciągle miałem coś do roboty. Umysł człowieka nie może nie funkcjonować, trzeba coś robić, nawet najbardziej tępe zajęcie. W przeciwnym wypadku człowiek idzie spać, no ale właśnie w robocie nie można, choć znam człowieka, który śpi w pracy, niestety ja nie mogę, bo kierowniczka za ścianą. Książki też nie przyniosę, w internecie przez 5 godzin siedzieć też lipa, bo cóż w tym internecie można dzień w dzień przeglądać? Kurwa to naprawdę są katusze. Kiedy wybija 15.00 wypierdalam z urzędu z siłą wodospadu i czuję się jakbym odzyskał wolność po 10 lat w pace. Siedząc w robie ciągle myślę o tym co mógłbym robić gdy będzie fajrant – pójdę na rower, obejrzę film, pójdę nad jezioro, to i tamto ale wracam tak zrypany, że nic mi się już tak naprawdę nie chce – dopiero w weekend odżywam. Powiem wam, że gdyby wynagrodzenie było normalne to mógłbym nawet zapierdalać na plantacji kawy bo czas szybciej by mi mijał i nie wracałbym tak zjebany psychicznie. Niestety w Polsce małe są na to szanse i jak napisałem na wstępie – praca jest stabilna – urząd nie zniknie, a jak ktoś ma umowę na stałe to go nie wypierdolą, tzw. przyspawanie do krzesła. Z drugiej strony – w komórce czytam sobie książki albo uczę się hiszpańskiego i jeszcze mi za to płacą.

Moją największą chujnią jest fakt, że nienawidzę gadania o niczym, jebanego smalltalku, rzeki gównianej gadki wylewającej się codziennie z ust wszystkich wokół i niedającej chwili wytchnienia paplaniny. Najgorsze są kobiety, które mają chyba genetycznie zaprogramowaną potrzebę ciągłego mielenia ozorem tak jakby chwila ciszy miała sprawić, że ich mózgi eksplodują. Mój mózg eksploduje niemal codziennie od słuchania rozmów o Tomku, którego zostawiła dziewczyna, o tym nowym facecie w biurze, który niby jest przystojny, ale jednak ma w sobie coś z nieśmiałego prawiczka i trzeba go rozkręcić, analizowania tego co zdarzyło się dzisiaj w robocie, o pierwszej kupce Adasia, o remoncie w mieszkaniu Kasi, który przeciąga się przez niekompetencję robotników i w ogóle jak słabo płacą w tej Polsce i co ten PiS wyprawia z Trybunałem. Wszędzie – w tramwaju, w pracy, w sklepie, na spacerze z psem, w restauracji zawsze znajdzie się ktoś kto zacznie wyrzygiwać na Ciebie potok bezsensownych nic nie wnoszących słów. Dlaczego ludzie zachowują się jakoby milczenie i delektowanie się ciszą, sprawowane w duchu przemyślenia były dla nich największym zagrożeniem? Skąd ten społeczny przymus ciągłego pierdolenia? Osoba, która nie gada o niczym jest z gruntu traktowana z podejrzliwością. Podobno kobiety wypowiadają dziennie 20 tys. słów. Ja wypowiadam tyle tygodniowo i to w wyjątkowo towarzyskim tygodniu. Wkurwia mnie, że ludzie boją się ciszy i że zapomniano o pięknej zasadzie, że mowa jest srebrem, a milczenie złotem. Pozdrawiam wszystkich małomównych.

Jak pewnie po tytule się domyślacie, odnoszę się do jednej niedawnych chujni. Z tym, że po przeczytaniu jej, pomyślałem, że może warto pokazać też, jak to wygląda z drugiej strony, a z czym się zetknąłem, będąc właśnie po tej przeciwnej do autora strony barykady. Choć nie tak całkowicie, bo autor tamtej wspomniał o kolesiu, który jak mu było wygodnie, to nie pamiętał o kumplach, a jak potrzebował, to dupę truł, a la stalker, 24/365, co jest oczywiście dużym przegięciem pały. Tak skrajnie nie postępowałem. Mi chodzi o coś trochę innego, co po prostu przyszło mi do głowy, czytając tamtą chujnię i komentarze pod nią, bo przypomniało mi moją sytuację, gdy (w pewnym stopniu) właśnie byłem z tej drugiej strony.

Do rzeczy. Zarówno w chujni, jak i komentarzach, roiło się od tekstów typu: „to jest jakaś cholerna zaraza”. No cóż. Tak bywa i komentarz jest zrozumiały w przypadkach, jaki był w chujni opisany. Niestety bywa też nieco inaczej -tak jak było w moim przypadku. A ludzie reagują wtedy tak samo i uważają przy tym, że są OK.

Poznałem kiedyś pewną osobę. Dość szybko ją polubiłem z różnych powodów. Stąd chyba nic dziwnego, że chciałem utrzymywać tę znajomość, w miarę możliwości rozwijać ją itd. I wydawało się, że druga strona nie ma nic przeciwko, bo takie sprawiała wrażenie. Aczkolwiek bardzo szybko zaczęła się zachowywać dwuznacznie. Raz sprawiała wrażenie, że żyjemy w jakiejś tam komitywie i dobrych relacjach, za chwilę traktowany byłem jak „zło konieczne”. Przykłady to opisujące sobie daruję, orientujecie się mniej więcej jak to wyglądało, co powinno wystarczyć.

W wyniku takiego zachowania tej osoby z początku myślałem, że po prostu potrzeba czasu na to, żeby ta znajomość jakoś okrzepła. Trzeba się poznać lepiej, dowiedzieć czegoś o sobie, spędzić trochę czasu itd. No standard. Więc nie robiłem z tego dwubiegunowego zachowania jakiegoś problemu. Starałem się podchodzić do sprawy normalnie, zwłaszcza, że darzyłem tę osobę jakąś sympatią i to z czasem coraz większą. Tak więc czasami mieliśmy ten kontakt w różnej formie nawiązywany, ale całość inicjatywy wychodziła ode mnie. To też z początku mi nie przeszkadzało z powodów, o których powyżej wspomniałem -uważałem, że potrzeba czasu na rozwój wzajemnych relacji. Tak więc choć lampka z tyłu głowy paliła się, że coś jest nie tak, zignorowałem to, bo uważałem, że warto.

Koniec końców jakieś status quo było zachowane przez dłuższy czas, ale zachowanie strony przeciwnej było coraz bardziej niechętne i lekceważące, choć jednocześnie przy zachowanych pozorach, że jest wszystko w porządku. Np. pytam o to, czy się zobaczymy, spotkamy, dostaję w odpowiedzi: dziś/teraz nie mogę, ale jak wrócę za dwa tygodnie skądś tam to owszem”. No to w dobrej wierze i rozumiejąc to, że ktoś ma coś do roboty, za te +/- dwa tygodnie odzywam się znów. Znów jest brak konkretu, bo coś tam, ale znów jest to wiarygodne i nawet wiem z niezależnych źródeł, że „usprawiedliwienie” jest zgodne z prawdą. Zabawa trwa przez jakiś czas co jakiś czas, w końcu jest – jak się potem okazuje kaprys- spotkanie. Ale nie należy do najlepszych z powodu wyraźnego dystansu i niechęci tej osoby. Ale nadal jest wrażenie, że „jest przecież wszystko między nami OK”. Cóż, bywa, że ktoś ma akurat słabszy dzień a początki zawsze są trudne, zobaczymy co dalej. Ale dalej niechęć jest nadal i do tego zaczyna się olewanie. Brak odpowiedzi, nieodebranie telefonu po raz któryś z rzędu (nie, nie wisiałem non stop na słuchawce) itp. Aż w końcu pojawiła wręcz otwarta niechęć, zwłaszcza, gdy ta osoba była w gronie swoich znajomych. No więc już nie da się powiedzieć, że jest wszystko w porządku, prawda? Więc odzywam się do niej i stawiam sprawę jasno: albo się znamy albo mamy się w dupie. Po co się oszukiwać? W odpowiedzi (łaskawej, bo jak zwykle nie od razu się doczekałem) dostaję wielkie zdziwienie pod tytułem: „ale o co chodzi?”, stek pretensji, że rzekomo nie mam swojego życia, że nie jesteśmy przyjaciółmi itd. No generalnie konkretna zjeba z kategorycznym żądaniem odpierdolenia się na wieki wieków. Ale wiecie co na dokładkę do tego dostałem? Tekst o tym, żebyśmy utrzymali naszą „daleką znajomość” i nie palili za sobą mostów, bo przecież w sumie jest tak bardzo OK. Najwyraźniej jedynie po to, że a nuż może się on kiedyś na coś przyda, a poza tym z uwagi na wspólne grono znajomych, jest to trochę niewygodne i niezręczne, gdy się komuś każe spadać a potem jednak się gdzieś widzimy. I ta osoba jednocześnie nie widzi (czy też inaczej: wygodnie jej nie widzieć) niczego nienormalnego w takim „podwójnym” zachowaniu. I co więcej zauważam, że dziś wiele osób -coraz zresztą więcej w tych pierdolonych czasach- podchodzi do innych właśnie z takim wyrachowaniem i zakłamaniem: mam cię w dupie, odpierdol się, ale jednocześnie wszystko między nami jest takie super, oczywiście dopóki mam kaprys, potem spierdalaj, nie mający własnego życia stalkerze do którego, jak to ktoś w komentarzu pod tamtą chujną napisał, „choćby skały srały to nigdy nie dotrze (…), że można sobie (…) nie życzyć jego towarzystwa” i „najlepiej jak najszybciej wykluczyć go z kręgu znajomych”, a w domyśle najlepiej tak, by zostawić sobie furtkę, gdyby jednak kiedyś na coś się przydał. Jedyny komentarz, jaki był pod tamtą chujnią odmienny, i bardzo zresztą trafny, to ten, w którym ktoś napisał: „To powiedz mu prosto z mostu dlaczego go unikasz! miej jaja!!”. I rzeczywiście. Bo może gość opisywany w tamtej chujni przegina pałę i jest rzeczywiście tym stalkerem, ale ile osób ma sytuację taką, jak moja, opisana powyżej, i za taką „nachalną mendę” jest uważana tylko dlatego, że kogoś lubił i ten ktoś dawał do zrozumienia, że chce utrzymywać znajomość, nie ma nic przeciwko jej rozwijaniu, podczas gdy tak naprawdę liczyło się tylko to, że był akurat taki kaprys, lub np. potrzeba czegoś od drugiej osoby, a potem „murzyn swoje zrobił, murzyn może odejść”, ale „nie palmy mostów, wszystko jest OK, tylko spierdalaj aż będę cię potrzebować”. Uważacie, że to jest w porządku zachowanie? Ręka do góry: kto chciałby się w takiej sytuacji znaleźć i czy uważałby się za „cholerną zarazę” i „upośledzonego durnia kolegę”? Bo może to ja jestem rzeczywiście porąbany, bo uważałem kogoś za przynajmniej bliskiego znajomego.

Mam 28lat i czytam chujnie regularnie. Powód? Aby doceniać to co mam. Dzisiaj sam muszę wylać żale, a być może ktoś inny doceni to co ma. Moja mama ma raka niedaleko piersi obok węzłów chłonnych. Owe węzły rozsiane są po całym organizmie. Lekarz usunął guza i niby powinno być ok. Niby, bo to gówno pleni się i trzeba robić badania i biopsje. Okazało się że ma przerzuty. Pierwsza chemia, druga chemia, trzecia chemia, radioterapie, medycyna niekonwencjonalna. Nic na tego złośliwego chuja nie działa. Mama zmarła 2 miesiące temu. Bardzo ją kochałem. Była silną, wesołą matką i babcią, która chciała mieć rodzinę i ją kochać. Niestety nie miałem okazji się z nią pożegnać i powiedzieć kim dla mnie była. Śmierć przyszła nagle. Nikt się nie spodziewal. Takie doświadczenie bardzo zmienia światopogląd i zabiera radość życia. Duża część chujni to sytuację w których można coś zrobić i zmienić. Niestety okazuje się że są takie w których nic nie zmienisz. Jeżeli masz dobre relacje z rodziną to proponuję powiedzieć swoim bliskim co się do nich czuje. Zróbcie to nie tyle dla nich co dla siebie.