Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Liceum…
Mówią, ze to najlepszy okres w życiu.Całkowicie chce obalić ten mit. Ludzie tu z jakimi ja żyłem to było pełno snobow, nawiedzonych artystów, rozwszeszczonych dziewczyn żyjących tylko życiem lokalnym(plotki,festyny itd.). Najbardziej draznili mnie te tak zwane metale, a raczej plastik którzy niby mieli się odnosić jak bardzo kochają tą muzykę. Ja widziałem co innego, Widziałem w tym pretekst do chlania, cpania i udawanie wielkich kurwa gwiazd rocka (żeby nie było do samej muzyki nic nie mam, ale do tych plastików tylko ). Teraz jak skończyłem liceum to jestem zadowolony i nie czuje żadnego sentymentu i również nie rozumiem tego rozgłosu na tą całą jebaną studniówkę, impreza która jak ktoś chce może przygotować w dwa dni, a robią to przez chuj wie ile dni, zwyczajna szkolna potancowka z której uczynić chcą coś nie wiadomo co.

Mnie wkurwia sposób przyznawania dotacji unijnych w naszym kraju. Wszędzie się mówi, ze unia daje w Polsce w chuj pieniędzy. A najwięcej na odnawialne źródła energii. Na przykład w woj. podlaskim jest konkurs na dotacje np. na farmy fotowoltaiczne. Wszystko pięknie ładnie jak czytasz ogłoszenie o naborze – można dostać nawet 80% dofinansowania na farmę fotowoltaiczną do 2 MW. No zajebiście! Ale jak przeczytasz całą dokumentację to się okazuje, ze nie 80% tylko góra 50%, a na farmę tak naprawdę nie dostaniesz. Bo jakiś kurwa gniot jebany tak zrobił kryteria oceny, ze najwięcej punktów na ocenie dostaną projekty, które polegają na zakładaniu spółdzielni energetycznych. Problem w tym, ze jak się policzy koszty funkcjonowania spółdzielni energetycznej i porówna z wysokością przychodów to kurwa nie chuja się to nie opłaca. Poza tym przepisy o odnawialnych źródłach energii w Polsce są tak ustawione, ze obecnie fotowoltaika przy 50% dofinansowaniu zwraca się po 10 latach. A energia w skupie ciągle tanieje, więc będzie się to opłacało coraz mniej. Kurwa i sytuacja jest taka, ze dają pieniądze unijne na coś co w ogóle nie powinno powstać. Albo na przykład dają kasę na projekty badawczo – rozwojowe – opracowanie nowych produktów przez firmy. Pierdolą że dofinansowanie mogą dostać duże firmy. Ale jak duża firma dostanie dofinansowanie, zrobi nowy produkt za kasę unijną i go sprzeda, to dochód będzie musiała zwrócić jako nadwyżkę dofinansowania. Kurwa chce się krzyknąć – to dajecie te dofinansowanie czy nie dajecie. Chujnia do kwadratu z tymi dofinansowaniami. Co kurwa za pojeb wynegocjował takie warunki przyznawania dotacji? Dodatkowo nawet jak unia ma swoje pojebane przepisy to po co jeszcze kurwa w naszym kraju jebane gnioty z urzędów pogarszają sytuację i robią kryteria oceny powodujące całkowity brak opłacalności inwestycji? Czy nie można przy tworzeniu tych kryteriów porozmawiać z pierwszym lepszym przedsiębiorcą? Urząd mówi, ze kryteria były konsultowane społecznie. Kurwa z kim się pytam, bo jako przedsiębiorca ni chuja o tym nie słyszałem, ze trwają konsultacje. Powiem wam jedno – w naszym kraju chuj chuja chujem pogania, zero porządku.

Moja chujnia polega na tym że zjebałam sobie życie na własne życzenie. Miałam możliwość zrealizowania swoich marzeń o studiach, idąc na wymarzoną uczelnię o której myślałam już od gimnazjum. Uczelnia była płatna więc nie sądziłam że będzie mnie na nią stać, jednak moja sytuacja finansowa zmieniła się o tyle na lepsze, że spokojnie mogłam opłacić tam dwa kierunki które mnie interesowały. Poza tym uczelnia ta umożliwia wyjazd na stypendium do kraju który zawsze chciałam odwiedzić. Zdałam maturę na tyle dobrze że chyba nie miałabym problemu żeby dostać się na jakąkolwiek uczelnie w Polsce, więc na płatną tym bardziej. Jednak strach przed niepowodzeniem, samodzielnością i dużym miastem sprawiły że zostałam blisko rodzinnej miejscowości. Na początku było w miare ok, nowe miasto, nowi ludzie, nowe ŻYCIE. Jednak szybko dostałam z buta w twarz od rzeczywistości, już po pierwszym semestrze miałam ochotę nigdy więcej tam nie wrócić. Na uczelni można policzyć na palcach jednej ręki osoby które mnie tolerują, reszta, z wykładowcami włącznie, ucieszyłaby się gdybym zniknęła i nigdy więcej się nie pojawiła. To wszystko mnie tak przybiło, że już od 2 lat wegetuję, zaniedbałam się, przestałam rozwijać talenty, nic mnie nie cieszy, a wszelkie próby, żeby to zmienić – o ile uda mi się już do tego zebrać – kończą się niepowodzeniem. Jestem w tej chwili uosobieniem powiedzenia że pieniądze szczęścia nie dają, bo stać mnie na wszystko, a jedyne na co mam ochotę to kupić paczkę fajek i siedzieć w czterech ścianach. Mam mega doła na myśl że mogłam spełniać marzenia, a zostałam tu i najlepsze lata życia spędzam w tej dziurze dając sobie pluć na ryj. Nie przeniosę się teraz bo różnice programowe są zbyt duże, a przerywać i zaczynać od zera też nie chcę, bo za dużo lat już tutaj straciłam. Dodatkowo niedawno zmarła bliska mi osoba, teraz została już tylko jedna z którą mam tak dobry kontakt. W ogóle mam przesrane w życiu, często słyszę że ktoś inny na moim miejscu by się zabił, ale ja chciałam i chcę żyć bo miałam i nadal mam nadzieję, że to się zmieni. Śrut.

Matko, jak mnie wkurwiają wszędobylskie niedorozwoje. Jak na 100 to 1 normalny to naprawde święto !
Znam takich co to piją (tfu, przepijają wszystko co zarobią), znam takich co to pokątem śpią u kogoś w spiworze bo chcą przyoszczędzić.

Są oczywiście tacy, którzy są jebany leniwimy, grubymi świniami, którzy łapska po pomoc wyciągają i siedzą w Councilowych, Housing Association mieszkaniach, liczącząc że je mogliby wykupić. Pełno skurwysynów, którzy pracują od święta, ale te swoje grube, śmierdzące łapska zaraz wyciągną po coś co powinno być dla tych w trudnej sytuacji.

W sumie znam (znam jak znam, z imienia i troche gadki szmatki, na tyle by wiedzieć co sie dzieje, ale na pewno nie są to osoby z którymi przebywam) 2 takich jebanych looserów. Jeden przyjechał 4 lata temu tutaj, popracował może przez ten czas z 6 miesięcy, większośc czasu pozapożyczał i tak siedzi skurwiel.

Drugi to jeszcze gorszy, ma niby rodzinke (żona i synka), ale ta gruba leniwa świnia nie dośc że kase wisi od chuj wie ilu lat, to jeszcze skurwiel siedzi w councilowym mieszkaniu licząc że mu je sprzedadzą (teraz nie sprzedają), siedzi tu ten chuj gruby ćpun z 7 lat i chuja zrobił. Z każdej roboty go wypierdalaja bo albo leniwy, albo chujowe wyniki, albo kurwa ćpa, biedny jak szczur i żeruje na żonie. Ofc kase na to żeby z kolegami poćpać to ma, ale kurwa żeby syna w przyszłości wysłać do szkoły to już chuj nie ma. Jego skurwiała żona to samo, zero myślenia o dziecku, tylko chcą skurwiele sobie poczekać kilka lat i spierdolić do Polski. Chuj że ich syn bedzie już wtedy w szkole i totalnie mu wszystko się popierdoli w szkole, ot jebane ćpuny chcą wracać i chuj.

Takim skurwielom to mało można co zrobić żeby zabolało. Chuj im w dupe i kurwa śmierć na droge. Niech żona dalej dupy na prawo i lewo, grubas dalej ćpa, a dziecko cierpi.

Szlag mnie już trafia to, że prześladują mnie dwie takie same liczby na zegarze. Dopadło mnie to ze dwa miesiące temu i tak się powtarza dosyć często i o różnych porach dnia. Nigdy wcześniej tego nie miałem. Najgorsza chujnia to, że nie potrafię sobię tego wytłumaczyć, dlaczego tak się dzieje i mnie to trafiło. Ogólnie zamartwiam się nad sobą codziennie i dołuję się, że nie potrafię lepiej żyć. Zastanawiam się dlaczego czas raz zapierdala, gdy tego nie chcę, a innym razem idzie powoli. Nie wiem czy mam się bać czy nie przejmować. Na przykład, gdy dojeżdżam samochodem do celu spoglądam na licznik a tam 17:17. Na początku przydarzało się to nawet kilkikrotnie w ciągu dnia: wyciągam komórę a tam 09:09, a potem 15:15, 19:19. Pomyslałem, że będę spisywał te godziny, ale szybko zrezygnowałem, żeby nie ocipieć. Też mieliście w swoim życiu taką chujnię?

Mnie wkurwiają dedykowane tablice rejestracyjne należące do zjebów. Tablica dedykowana wygląda fajnie jak ktoś napisze na przykład NO LIMIT albo NO NAME (Olsztyn) albo BO TAK (Białystok) albo GO THINK (gdańsk). Ale problem polega na tym, ze takie tablice w większości robią debile myślący, ze mają poczucie humoru – np. DO BUZI (Wrocław) albo WO LOMIN (Warszawa) albo PO SSIJ (Poznań). Przecież to kurwa nie jest ani śmieszne ani ciekawe. Jedziesz samochodem i myślisz co to kurwa za burak swoim prymitywnym poczuciem humoru próbuje mnie rozśmieszyć. Przecież to jak rozmowa z ograniczonym pojebem, który próbuje być mądrzejszy od ciebie. Kurwa zastanawiam się co kieruje takimi pojebami, że publicznie degradują swój intelekt w oczach społeczeństwa?

Mnie wkurwia temat banalny – naklejki na samochodach typu „dziecko w aucie”, albo „martynka w aucie”. Wkurwia mnie to dlatego, że nie wiem po co kurwa naklejać takie naklejki na samochód? Po chuj mi informacja, że samochód przede mną wiezie dziecko, albo martynkę, albo michałka albo chuj wie jakiego jeszcze imienia dziecko. Co mam z tym zrobić? Zwolnić? Przyspieszyć? Zatrzymać się? Przeprosić? A może pogratulować? Rozumiem, ze dzieci to najważniejsze osoby w życiu ich rodziców i rodzice chcą dla nich jak najlepiej. Ale po chuj chwalić się tym że się przewozi dziecko w samochodzie? Czy to jest jakiś uran albo pluton, który promieniuje i wszyscy maja spierdalać? Czy kurwa taki tatuś albo mamusia myśli że jak wiezie dziecko to wszyscy obok się zatrzymają i dadzą przejechać jak karetce pogotowia? Dzieci to normalny element życia. Zawsze były i zawsze będą. Czy to jest powód dla którego wszyscy mają wiedzieć że w samochodzie jedzie martynka?

W 1980 roku odbywałem służbę wojskową. W tej samej jednostce służył Jej brat. Tam się poznaliśmy.
Były najpierw listy, później spotkania. I tak brnąłem w ten cudowny świat miłości, największej jaką znałem. Przed wojskiem przeżyłem kilkanaście miłostek,nie miałem problemu z nawiązywaniem kontaktów z dziewczynami, a nawet szło mi to zbyt łatwo. Pierwsza, druga najpóźniej trzecia randka i ……łóżko.
Jesienią 1980 roku zakończyłem służbę i do ..cywila.
Wtedy to była niesamowita radość. Nie trzeba żebrać o przepustkę, aby spotkać się z uwielbianą osobą.
Dzieliło nas około 60 km, tyle, ile niektórzy ludzie dojeżdżają do pracy.
Ona pracowała w szpitalu na oddziale noworodków, co bardzo lubiła. Ja absolwent Technikum Górniczego.
Nie powróciłem już na Śląsk, pozostałem na Pomorzu i podjąłem pracę jako kierowca. Dobre zarobki dawały szansę na szybkie usamodzielnienie się.
Byłem blisko mojej ukochanej i to było ważne. Czułem się jak idący w drobnym deszczu, nie widziałem jak pada, ale byłem coraz bardziej mokry.
W sobotę gnałem do Niej autobusem lub pociągiem. Pamiętam jak umówiliśmy się ze pojedziemy na urodziny Jej młodszej siostry.
Później wróciłem z trasy i pociąg mi odjechał. Obiecałem że przyjadę…pozostała mi tylko taksówka.
W tamtych czasach 60 km taksówką to był nie mały koszt, ale dojechałem.
Kochałem Ją jak nikogo przed, ani nikogo po….
Każda z Nią chwila była niepowtarzalna, piękna i rozstania były dla mnie bólem. Minęło kilka miesięcy, a nas łączyły pocałunki, drobne pieszczoty…bez seksu.
Ja, który dotychczas wykorzystywałem każdą okazję, teraz żyłem w celibacie. Jak smarkaczowi wystarczało mi trzymanie się za rączki i długie rozmowy o wszystkim.
W końcu nadszedł ten moment.
Zaskoczenie ogromne, gdy wyszeptała…to mój pierwszy raz.
Ja miałem wtedy 22 lata, Ona 21. Później często zasypialiśmy w swoich ramionach, gdy słońce było już na niebie, a ptaki głośno ćwierkały za oknem. Chciała mieć pierścionek zaręczynowy i trójkę dzieci… Pierścionek..zgoda, dzieci dwoje…..Pertraktacje trwały dłuuugo, i zawsze uzyskiwaliśmy
kompromis. W czasach gdy dziewczyny wciskały się w spodnie, Ona nosiła sukienki…co mnie zwalało z nóg.
Była w nich taka śliczna i kobieca…………….
Po półtora roku sielanki nastąpił CHICHOT LOSU.
Miałem poważny wypadek, niezawiniony, ale tragiczny dla mnie, niszczący wszystko.
Uderzyłem ciężarówką w wyjeżdżający z leśnej drogi ciągnik, którego nie widziałem, aż wysunął się na drogę.
Próbowałem go ominąć, niestety nieskutecznie i uderzyłem w przednią jego część. Wtedy ciężarówka stanęła w poprzek i przekoziołkowała do rowu.Sam nie wiem co spowodowało że przeżyłem……
Połamany i nieprzytomny trafiłem do szpitala powiatowego, a później wojewódzkiego.
Przytomność odzyskałem prawie po pół roku. Ale żadna to była dla mnie wtedy pociecha, wykonywałem tylko
niezgrabne ruchy palcami rąk, i nie wiedziałem co się ze mną dzieje. Kontakt z otoczeniem odzyskałem długo później.
Ona nie wiedziała o tym.
Sądziła pewnie że Ją zostawiłem, że nie chcę z Nią być, że znudziła się mi, albo coś podobnego.
Nie wiem, ale zwykle tak dziewczyny myślą gdy chłopak się nie zjawia i nie odzywa.
Byłem w psychicznym dole, 23 lata i żadnych perspektyw przed sobą.
Mijały dni, tygodnie a ja tylko leżałem i patrzyłem w sufit.
Ani jedna, ani druga noga nie chciały się poruszać. Ręce wykonywały ruchy, tylko że nie tak, jakbym tego chciał.
Zbierałem się do napisania listu. Gdy przyjechała siostra, poprosiłem by to zrobiła. Poszła po papeterię, wróciła i poprosiła
abym dyktował. I wtedy pustka w głowie. Bo cóż miałem Jej napisać ?
Po co Jej, ładnej, zgrabnej i radosnej dziewczynie chłopak, którego trzeba wozić na wózku inwalidzkim ?
Ostatecznie listu nie było, zakończyło się na chęciach…
Z czasem los zaczął być łaskawy. Rehabilitacja przynosiła dobre skutki, i w 1983 roku zaciskając zęby, zacząłem się sam poruszać.
Zaświeciła nadzieja, nadzieja tylko dotycząca mnie osobiście, już nie Nas. Powtarzaliśmy sobie że nasz związek to nie trąbka którą odstawia się, gdy nie ma się ochoty grać.
Teraz ta trąbka stała na półce, a ja chociaż miałem ochotę grać, nie pamiętałem nut………..
Kontakt się zerwał, minęło sporo czasu.
Pewnie już ułożyła sobie życie po nowemu, nie mogłem pchać się w nie ze swoimi butami. To chyba był błąd, ale w tym czasie sam
mogłem dojść jedynie do łazienki. Ćwiczyłem więcej niż powinienem, i to dawało efekty. Poruszałem się sam coraz dalej, coraz pewniej.
Koledzy namawiali mnie był pojechał do Niej, chcieli mnie zawieść…
Ale po co, cóż mógłbym powiedzieć, gdyby akurat wracała do miejsca
zamieszkania pod rękę z innym chłopakiem. Mnie już nic by nie pomogło, Jej skomplikowałbym życie.
Wycofałem się, wracałem do punktu wyjścia zdając sobie sprawę, że dla mnie nie ma już tej drogi, muszę szukać innej, zapomnieć.
Ale popełniłem wtedy kolejny błąd.
Zacząłem poszukiwać kobiety która byłaby podobna do Halinki.
Znalazłem i pobraliśmy się w 1988 roku jesienią. Z początku było dobrze, urodził się nam syn.
Ale to trwało krótko. To był ktoś inny, serca nie dało się oszukać jak oczu.
Zakończyło się rozwodem i zamieszkałem sam w kawalerce….
Ileż ja tam czasu poświęciłem na wspomnienia, tylko Ten w niebie wie.
Gdyby nie przypadek, pewnie oszalałbym.
Była żona ułożyła sobie życie po swojemu. Po rozwodzie, jako że miała korzenie niemieckie, wyjechała do Kolonii. Bez urazy, mam z Nią kontakt do dziś. Jest szczęśliwa jako obywatelka Niemiec. Z synem mam bardzo dobry kontakt, pozostał w Polsce,założył już rodzinę.
Nastała era Naszej Klasy, i zacząłem poszukiwać Jej. Chciałem tylko wiedzieć, jak Jej potoczył się los, nic więcej.
Dotarłem do Jej najlepszej koleżanki i trochę informacji otrzymałem, ale powiedziała że nie powie mi wszystkiego. Jak chcę, to mam podać numer telefonu, Ona przekaże go Halince, i gdy będzie miała ochotę to
zadzwoni. Zrobiłem tak.
Minął tydzień i nic…..
Ale w drugim tygodniu zadzwoniła.
Nie wiedziałem co mam powiedzieć, zaniemówiłem. W końcu zapytałem czy istnieje możliwość spotkania się. Długo milczała, zanim powiedziała…tak.
300 km jazdy by Ją zobaczyć i
porozmawiać, było pestką dla mnie. Mieliśmy już wtedy po czterdziestce, a Ona była tak śliczna, jak w dniu gdy ostatni raz Ją widziałem. Opowiedziałem Jej całą historię, a Ona odparła że cały czas czekała na mnie, wierzyła że któregoś dnia się pojawię. Nie miało to dla Niej znaczenia w jakim stanie, bo związek dwojga ludzi to nie trąbka….podkreśliła.
Nie wyszła za mąż, kilka lat żyła w konkubinacie i nie było to życie usłane różami,więc została sama.
Rok od tego spotkania wzięliśmy ślub
i zamieszkaliśmy razem. Ale chichot losu przypomniał sobie o nas.
W 2006 roku Halinka zachorowała na raka, a w rok później już Jej nie było. Tylko pięć lat los nam darował, ale to było najpiękniejszych
pięć lat w moim życiu, i w Jej też…
bo powiedziała mi o tym gdy już czuła że koniec jest bliski.
Teraz żałuję bardzo że wtedy byłem taki uparty i nie pojechałem do Niej, że nie wierzyłem w to że zaakceptuje mój stan w jakim byłem.
Być może bylibyśmy ze sobą więcej niż pięć lat.

Pierdolone kleszcze. W ciągu trzech ostatnich tygodni wyciągnąłem psu cztery, jednego sobie i jednego zdążyłem złapać, jak zapierdalał mi po nogawce spodni, gdy tylko na spacerze usiadłem na pierwszym z brzegu kamieniu. Tyle jest tego dziadostwa, że nie idzie pójść gdzieś na porządny spacer z psem, bo zaraz się france na żer zlecą. Człowiek już nic, kurwa, nie ma z tego życia… Pół roku czekałem na wiosnę, lato i pogodę. A teraz, jak to w końcu jest, to siedzę na dupie w domu, latając z psem na 10-minutówki wokół bloku, zamiast pójść te kilkaset metrów dalej i odetchnąć, jak człowiek, świeżym powietrzem i ciszą na łonie przyrody, bo co się wybiorę gdzieś dalej, to zaraz oblezą małe skurwysyny, na które rady nie ma. Obroże przeciwko kleszczom nie skutkują. Pryskanie psa jakimiś środkami odstraszającymi też nie, bo pies tylko pobliską wodę zobaczy, to pierdolca dostaje, a wtedy po tym środku zostaje wspomnienie. I chuj. Zanosi się na to, że wyjść spokojnie będzie można dopiero na jesień… jak już nie bardzo będzie jak. Skąd się tego syfu tyle nazbierało, to nie wiem. Dawniej też były, ale aż nie tyle, dało się żyć.

Czy wiedzieliście że jak macie depresje to pogłębicie ją czytając ksiażki wystarczy że zauważysz piękno tego świata i potem sobie uświadomisz że to tylko bujanie w obłokach pisarza.
Ja miałem tak z Harrym Potterem przeczytałem kilka książek i nie potrafię kontynuować serii a to nie największe zmartwienie oglądając trylogie zacząłem kojarzyć Emma Watson jako bohaterkę tego niezwykłego świata przywiązałem się do niej (Serio kurwa przez jebana ksiazke przywiazujesz sie do bohaterów) tak bardzo że straciłem sens mojego istnienia aktorka piękna bogata i nigdy się z nią nie spotkam więc jak macie czytać książki to najpierw spójrzcie na bohaterow trylogii czy któryś z nich może ci się spodobać to źle przywiąrzesz sie do niej i potem załamiesz sie bo wiesz że takiej osoby nie spotkasz… a nawet zalecam nie czytać książek w depresji. Możecie myśleć że nie mam życia troche co mi po kumplach staram się znaleźć narazie jakaś przyjaciółkę i tak średnio większość kobiet lubi być wykorzystywana przez frajerów i robić im loda więc to jest naprawdę ciężkie to mi też sprawia ból Ale idę do przodu nie poddaje się bo poddanie się nic nie da wyszukuje sobie zainteresowania żeby się nie załamać grania na kompie programowanie mechanizacja elektronika btw mam 17lat jeżeli ktoś by chciał pozamieniać słowa dodawajcie na steamie PRO x troller