Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Ostatnio na system działają mi pewne typy z mojej szkoły – takie typowe polaki co narzekać na wszytko i nic od siebie nie dawać. Każdego tygodnia jak tylko przyjdę to ZAWSZE muszę usłyszeć jeszcze przed pierwszym dzwonkiem że im się nie chce już nic robić, ze bezsens i nuda na lekcjach.
Już od jakiegoś czasu zauważam zgniliznę polskiej młodzieży – pytałem starsze roczniki z mego technikum jaką drogę wybierają na życie – jak je chcą ułożyć – i dostałem kurwa odpowiedź – ich metody to kolesiostwo,włażenie w dupe a motto to robić ale się nie narobić oraz jakoś to będzie – banda debili.
Sami nic nie robią, a w domu to tylko FB,Instagram,Snapchat i TVN aha i jeszcze LoL – co niektórym to z mord nie schodzi ten temat. Taki przedmiot to do takiej postaci, na taką mapę to taka strategia, najnowszy patch to … a ich język? Langłicz kurwa kosmitów i tak już koło 3 lat.
Inna rzecz co mnie wkurwia to oczywiście odzież patriotyczna „polska walczy uuu” albo „powstancy som super 111”- fajnie ze się obudzili 70 lat po wojnie – jak coś to będą spierdalać za granice i tyle z ich patriotyzmu -kiedyś ich wszystkich kurwa zadźgam widelcem i poćwiartuje nożem do masła.
A jeżeli chodzi o szkole ogólnie to wkurwia mnie to że my jako Polacy nie wymagamy – nie mówię tu o rozszczeniowości ale bardziej o takiej typowo polskiej bierności – nic nie zmienisz, co ja mogę i tym podobne slogany z reklamy proszku do srania.
Tego się słuchać nie da, najlepiej wypiąć dupę i robić każdemu loda z takim podejściem do życia bo i tak nic nie zmienisz – i taką mamy demokracje psia mać.

Niedługo w naszej firmie zmienia się szef, póki co stary szef z nowym będą pracować obaj przez kilka miesięcy. Stary to spoko gośc, w sumie jak wszyscy w firmie, a nowy to taka babeczka która współpracowała z nami od dłuższego czasu, i zupełnie przypadkiem zaproponowano jej to stanowisko. Ale jak ona wygląda… nie mogę tego przeboleć. MILF 10/10 żywcem wyjęty z wiadomych filmów. Nie jakaś hardcorowa ździra, tylko bardzo atrakcyjna (prawdopodobnie samotna) kobieta w średnim wieku (ja sam mam 24 lata, a ona pewnie z 40-50). Z moją dziewczyną mi się nie powodzi, coraz częściej się kłócimy, teraz jeszcze na odległość, czuję że ten związek się niedługo rozpadnie, staram się to tylko tak zorganizować, żeby jak najmniej ją zranić, chociaż wiem, że mnie znienawidzi. Niemniej nie zamierzam jej zdradzać, ale o tym nowym szefie nie mogę przestać myśleć. Do tego ma tak flirtujący styl bycia, ewidentnie mnie kokietuje, ale dobrze że nie jestem prawiczkiem jak kilka lat temu, bo pewnie bym codziennie walił konia po tym, jak utrzymałaby ze mną kontakt wzrokowy przez dłużej niż pół sekundy, złapała za ramię albo chuj wie co. Nie jest to żadna miłość w każdym razie, tylko zwyczajny pociąg seksualny. Chuj – poprawiam moje portfolio, uaktualniam wszystkie projekty i CV i wypierdalam z tej firmy, bo nie mogę na nią patrzeć

Była kiedyś para. Nierozłączni, dwie połówki tej samej duszy. Tak na zawsze… Ona miała tatusia na świeczniku (w skali małomiasteczkowej), on był synem murarza-alkoholika. Tatuś panny szybko dał do zrozumienia amantowi, że za wysokie progi… Ona kochała, ale bardzo nie walczyła o nich. On urażony w swojej dumie dmuchnął chętną panienkę, oddał złoty strzał, naciski rodziny, ślub etc. Gdy urodziła się jego córka, ona zrozumiała, że go kocha, że to mogło być jej dziecko. Cierpiała, szalała. W końcu rodzice wysłali ja na studia do innego miasta. Miała zapomnieć. Tam poznała innego. Też po przejściach, też zamienionego na lepszy model. Rozumiał jej sytuację, zaakceptował, że nie potrafi zapomnieć. Wzięli ślub. Gdy tamten dowiedział się o tym fakcie wpadł w depresję, próbował ją odzyskać. Nadaremno. Gdy dowiedział się, że urodziła syna, którego on tak pragnął porzucił żonę. Zmieniał partnerki jak rękawiczki, wpadł w alkoholizm. Jej małżeństwo też nie było usłane różami. Urodziła drugie dziecko, ale czuła, że życie przecieka jej przez palce. Nie, że mąż był zły. Po prostu nie był tamtym. A on z każdym rokiem był coraz bardziej idealizowany. Nie przyjmowała do wiadomości, że pije, a w miasteczku ma opinie skurwysyna (już była żona się o to postarała). W końcu wprost dała mu do zrozumienia, że on i tylko on. Inny na jego miejscu pewnie wdałby się w romans, obiecywał ile się da, ale nie tamten. Nie chciał pewnie wychowywać nieswoich bachorów, ale oficjalnie powiedział, że nie ma prawa rozbijać cudzej rodziny. Wystarczy, że zrobił to swojej córce, która nie może mu tego darować. Ona życzyła mu najlepszego i pozostała z mężem. Dalej kochała tamtego, ale czuła się odrzucona i upokorzona. Kilka lat później, w jego życiu pojawiła się kolejna kobieta. Zaopiekowała się nim, wyciągnęła z nałogu. Uwierzył w siebie, zaczął odnosić zawodowe sukcesy, urodził mu się upragniony syn. Był na szczycie, został figurą w znanej lokalnej firmie. A mimo to zamiast radości, miał w sobie niedosyt i dziwny smutek. Niby miał wszystko, tylko nie tą, którą naprawdę kochał. Kochał, pragnął i marzył. Idealizował, wiedząc że w zaistniałej sytuacji nieprędko będą mogli być razem. A co ciekawe oboje nie mieli ze sobą od lat kontaktu. Mimo to mieli i mają jakieś telepatyczne połączenie, wciąż ściągają się myślami. U niego to tylko żal i tęsknota, u niej przybiera to postać obłędu. Budzi się w nocy, bo On dotknął jej policzka, przychodzi do niej muzyka, którą On pewno przesłał. Sytuacja tak naprawdę bez wyjścia, bo on nie porzuci żony, bo straciłby cały autorytet w społeczności, na który musiał od nowa pracować. Udaje, że jest szczęśliwy, jest rozdarty… Kto ma zatem chujnię zapytacie? Ja, mąż tej dziewczyny, który od lat obserwuje to cierpienie i nie może jej wybić z głowy tamtego toksycznego uczucia, które niszczy wszystkich. Ta chujnia to także przestroga dla wszystkich, którzy wiążą się z osobami po przejściach. Ten poprzedni (nia) na początku to zło wcielone, które trzeba zapomnieć. Jednak w każdym związku dalej będzie raczej gorzej, niż lepiej i wtedy zacznie się wracać do przeszłości i idealizować poprzednich partnerów. A ścigając się z cieniem, ten aktualny, choćby najbardziej się starał, zawsze będzie bez szans

Wkurwia mnie do bólu, że nie mam faktycznego prawa do posiadania broni. W kraju, który był przez 123 lata pod zaborami, zaś w czasie II WŚ byliśmy narodem przeznaczonym do eksterminacji odbiera mi się naturalne prawo do posiadania broni. W Niemczech jest 33 szt. broni na obywatela! W Niemczech kurwa! A u nas 1,3! Teraz nawet straszaki na amunicję PAK zostały zakazane, a niedługo również dostęp do zwykłej wiatrówki będzie reglamentowany. Straszna chujnia.

Lenistwo, marnowanie czasu, leżenie do góry brzuchem-oto moje motto i dotychczasowe życie. W momencie kiedy trzeba coś zrobić i nie mogę się z tego wykręcić to robię to, ale z wielkimi oporami i wielką niechęcią. Oczywiście nie okazuję tego, tylko pomagam jak np mama mnie o coś prosi, bo nie chcę być dla kogoś wrzodem na dupie, ale to chyba nie wystarcza. Jestem w pełni świadom konsekwencji jakie mnie czekają jeżeli będę prowadził taki styl życia, ale jak zwykle przekładam wszystko „na jutro”. A najgorsze, że jak już się czegoś chwycę i staram się przy tym i staram się czegoś to i tak robię to chujowo. Pracowałem przez jakiś czas przez wakacje i czegokolwiek się nie chwyciłem to słyszałem bluzgi, ktoś musiał mnie poprawiać, przez takie akcje jeszcze bardziej tylko się zniechęcam, a zdarzają się za każdym razem jak czegoś się chwytam. Jestem facetem, mam 18 lat i dwie lewe ręce, dobija mnie to. Jak tak dalej pójdzie to w końcu przepadnę, bo chuja się uczę i nie wiem chyba skończę jako menel czy coś? Zapisałem się do psychologa, ale mam takie terminy, że w najbliższym czasie chyba nic się nie zmieni, a i tak pewnie chuja to da, bo nikt mnie nie zmieni, tylko jak muszę sam wziąć się w garść.. Ale jak to zrobić jeżeli nie zrobiłem tego od lat? Siedzę przed monitorem i się opierdalam kolejną godzinę, podczas gdy powinienem zapierdalać.. Życie pewnie za jakiś czas spuści mi wpierdol, ciekawe jak wtedy będzie. Jakieś rady?

Witam, co jakiś czas zaglądam na chujnie w poszukiwaniu wiedzy, czasem wiary itd. Sam z Wami podzielę się moimi doświadczeniami i opinią
Ogólnie na wstępie to powiem że żyje mi się dość dobrze, ale wiele mniejszych lub większych rzeczy wyprowadza mnie z równowagi
1. Kompletna ignorancja ze strony ludzi – wkurwia mnie nie miłosiernie fakt, że zawsze byłem uczony kultury, a nikt tego nie ukazuje w stosunku do mnie. Zawsze „dzień dobry”, „do widzenia”, ładne slownictwo, patrzenie prosto w oczy. A człowiek albo zrobi to od niechcenia, z grymasem albo i w ogóle. I to w każdym przedziale wiekowym. Nie ważne czy kolega, wykładowca czy dziadek. A jak delikwent jest zapatrzony w telefon to już w ogóle najchętniej bym go zabił
2. Polski system edukacji – jestem osobą młodą ale widzę co się tu odkurwia. Zapierdalałem całą podstawówkę i gimnazjum, korki itd żeby dostać się do renomowanego liceum. I na chuj skoro dalej mnie uczą ludzie którzy sami są ograniczeni umysłowo i chuja wiedza, tylko po prostu nauczyli się na pamięć tego co mają wpajać do młodych głów. Ogólnie większość rzeczy całkowicie jest nie przydatna. Czy wzory skróconego mnożenia albo umiejętność odróżnienia wierszu białego od wierszu czarnego pozwolą mi wypełnić PIT albo kupić bułki w sklepie?
3. Głupia młodzież – choć sam nią jestem i z nią się zadaje to wkurwiam się holendarnie. Bo rozumiem buntowniczy okres itd, ale szpanowanie i udawanie kogoś kim się nie jest? Kurwa to jest chore. A najsmutniejsze jest to, że człowiek z prawdziwą, realną pasją jest mniej znaczący od osoby walącej codziennie piwko albo grzmocącej szesnastke w botkach
Chłopacy to i tak jeszcze jak cie mogę, ale dziewczyny to w ogóle tępe kurwy. Najgorsze są pseudo intelektuaslistki które mają się za niewiadomo kogo, albo po drugiej stronie barykady divy które mają bogatych rodziców i jeżdżą do Warszawki na shopping, i oczywiście trzeba się pochwalić wszystkim na snapchacie co robiła i gdzie była. Nosz ja pierdole
4. Brak pasji i zainteresowań – poniekąd odnosi się do punktu 3. Serio, ja na przykład bardzo uwielbiam motoryzacyje i samochody, jeżdżę na zloty, dłubie w silnikach i mimo młodego wieku kupię już wkrótce swój drugi samochód za zaoszczędzone pieniądze. A inni? Albo nałogowo siedzą przy kompie, albo facebook 24/7. To jak najbardziej też jest potrzebne w dzisiejszym szybko rozwijającym się świecie, ale gdzie coś innego? Jakaś pasja, choćby nawet sport czy książki. Społeczeństwo jest na maxa ogłupione, szczególnie w tej zasranej Polsce którą chciałbym kochać ale nie mogę przez to zjebane społeczeństwo
5. Brak dziewczyny – może za wcześnie z tym wylatuje bo mam dopiero 17 lat, ale czuję się z tym źle że ktoś ma się do kogo przytulić a ja nie. I żeby nie było, jestem osobą dobrze wyglądającą, normalna masa, zadbany, chodzę regularnie na siłownię. Wiadomo, nie jestem idealny ale mieszcze się raczej w te pozytywnej sferze. Tak samo z charakteru, potrafię być poważnym kiedy trzeba, a tak to przeważnie jestem szczerym, uśmiechniętym gościem. A mimo to wciąż nie znalazłem swojej luby
No i w tej chujni chyba na tyle. Wiem że te problemy są niczym przy braku finansów czy różnych patologicznych sytuacjach. Ale jesteśmy tylko ludzi i każdy potrzebuję z siebie wyrzucić nawet takie drobnostki co są na sercu
I mówię to wszystko jako młoda osoba, boli mnie fakt że wkrótce (a w sumie już teraz) jestem częścią tego ślepo zapatrzonego na siebie społeczeństwa, które gna do grobu. Ten świat naprawdę uczy bycia skurwysynem, kiedyś byłem inny a z każdym dniem przez tą szarą rzeczywistość którą sami zbudowaliśmy sam robię się coraz bardziej obojętny na wszystko

Siema.
Jestem młody, jeszcze niestety niepełnoletni, z dosyć niemajętnej rodziny i kocham motocykle.. To jest moje hobby, jak i chujnia. Wygląda to tak – zmieniam swoje moto stosunkowo często, bo coś sie psuje (mechaniki liznąłem, jeżdżąc niejednym ulepem trzeba było coś umieć żeby to sie odpychało od drogi inaczej niż nogami). Nie na zasadzie że skrzywiło sie koło, to wymieniam moto, czasem odpierdalam takie patenty że McGyver mógłby brać przykład, po prostu ciężko u mnie z pieniędzmi, rodzice ani nie kupują mi tak drogich prezentów ani nawet nie dają kasy. Nie mam o to żalu, wiem że nie mają na tyle, rozumiem sytuacje… Mogliby chociaż wspierać mnie w inny sposób, ale nie mają zbyt dużo czasu dla mnie, idź zajmij się sobą itp. Wkurwia mnie to, że podjedzie taki rówieśnik Yamahą czy inną Hondą za 8 koła i będzie sie nabijał. Nosz kurwa, ale mój powolny ulep jest lepszy od jego świecącego jak psu jajca, pięknego i stosunkowo szybkiego (jak na pojemności dostępne wiekowo) moto dlatego, że na ten powolny ulep zarobiłem JA a nie moi rodzice, żeby pokazać jak kochają synka i jacy nie są bogaci. Kurwa, patologia. Ciągle mi mało, chce coś mocniejszego (obecny rzęch popyla 60km/h więc nawet dla amatorów wolnej turystyki nie styka) ale jak, skąd? Jest sposób, kupić większe moto i jeździć bez prawka bo nie stać mnie na utrzymanie mocnego i legalnego, ale to jest jechanie dupą po nieheblowanej desce… Zarabiam jakieś 40-50zł na tydzień jak się uda.. Odliczając czasami konieczne wydatki nie zostaje wiele, szczególnie że do cierpliwych nie należe. Jak najbardziej, lubię widzieć efekt swojej pracy i motywować ją tym, ale sprawa jest taka że jeśli pracujesz, pomagasz, kombinujesz gdzie się da przez przykładowy rok, a efektem tej pracy będzie chińskie padło „do regulacji i dopieszczenia” (z jęz. sprzedawców na język ludzki: jebany ulep do totalnego remontu) to średnio to motywuje. Niby lepszy rydz niż nic, ale jak rydz jest cały kurwa pognity i zeżarty przez robale, to na co Ci taki rydz.. Znaleźć mniej kosztowne hobby, przyjaciół? A chuja w rączki, i dwa pączki! Emocjonalnie nie jestem w swoim wieku (nadal jestem młody i dużo o życiu nie wiem, pewnie i tak mi się odwidzi) i nie moge znaleźć osoby z którą mógłbym sie przyjaźnić, przysłowiowo konie kraść. Wiem że w tym wieku przydaje sie przyłożyć do nauki, bo rzucanie kamieniami w szkołe kończy sie lataniem po osiedlu w wyblakłym uniformie i zamiatanie, noszenie śmieci… Będąc takim pryszczatym skurwysynkiem jak ja z takim charakterem trzeba znaleźć coś, albo kogoś, i za chuja nie wiem co zrobić.

Gratuluje dojścia do końca, przepraszam za przekleństwa nie przystojące osobie w moim wieku, chciałem jak najlepiej oddać to, jak czuję tą sytuację. Może dla Ciebie to wygląda jak żart albo błahostka, ale cała ta sytuacja mnie męczy niesamowicie.

Zatłoczony autobus, siedzę od okna, koło mnie jedno wolne miejsce. Ktoś starszy sobie usiądzie, myślę. Zatrzymuje się, wsiadają ludzie. Jakiś cebulak z manierą Komorowskiego z kulturą musiał wjebać 4 litery na siedzenie, mówiąc do mnie głośne i nieskromne „PRZEPRASZAM!”. Kiedy usiadł buńczucznie zrobił gigantyczny rozkrok, żeby się nie zmieścić i inni dookoła niego. Kiedy zrobiło się na przeciwko nas jedno wolne miejsce on sobie usiadł, w momencie kiedy wstał spodnie miał podciągnięte do pośladków i widać było jego wyeksponowane czarne gacie. Bawił się telefonem i międlił gumę w ustach tak głośno jak krowa trawę na pastwisku. Oczywiście z otwartymi ustami. Nie wiem co w ludziach siedzi, dumni są ze swojego cebulactwa? Ja bym się wstydził.

Ludzie. No muszę opisać co mi się zdarzyło, bo mnie rozerwie. Jestem dziewczyną, samotną, z dzieckiem. Mam dużo znajomych i jestem dosyć lubiana. Wiadomo, jak to samemu wychowuje się dziecko, raz jest lepiej, raz gorzej. Kilka lat temu miałam strasznego finansowego doła. Ale takiego naprawdę. Kupa długów, dzieciak chory, szpital, wynajmowane mieszkanie, w perspektywie Boże Narodzenie, które nawet chciałam spędzić sama w domu, żeby nie leźć do rodziny, bo innym trzeba prezenty pokupować, a wiadomo, jak się nie ma złota i miedzi, to się na dupie w domu siedzi. No i tak kulałam, kiedy zjawił się mój dawno nie widziany kolega. Akurat nie układało mu się z jego dziewczyną, więc siedział u mnie wieczorami i wyżalał się, jaka to ona niedobra itd. Zajadał u mnie kolacje, narzekał, ja z nim gadałam, w końcu się pogodzili. Żeby nie było jakich tutaj insynuacji, facet w ogóle nie w moim typie i nic poza koleżeństwem między nami nie było. No i tak przed świętami, któregoś razu wyciągnął trzy stówy, dał mi i powiedział, żebym coś kupiła młodemu pod choinkę. Kurcze, łzy zakręciły mi się w oczach, mało go nie pocałowałam w rękę. Powiedziałam, że na razie nie mam jak oddać, a on na to, że jak będę mogła oddać to oddam, a jak nie to też spoko. To było pięć lat temu. Przez te pię lat spotykaliśmy się sporadycznie, czasem jakaś kawa, czasem gadki przez telefon. Jemu układa się z tą laską, ja trochę stanęłam na nogi, robię różne projekty graficzne, ale nadal nie przelewa się u mnie. No i zawitał u mnie przed wakacjami i pyta, czy zrobie mu logo. Ja, że ok, uwinęłam się w miarę, wysłałam, on zadowolony, pyta się ile, ja że pięc dyszek. Naprawdę po kosztach. Minęły dwa miechy. Dzwoni do mnie dzisiaj, gada gada gada, potem mówi: słuchaj, bo ja ci wiszę za te logo. Ja że tak. A on do mnie: Ty, a pamiętasz, jak ci kilka lat temu dałem trzy stówy? Mnie po prostu zatkało. Kurwa, normalnie wbiło mnie w ziemię. Ale pytam dla pewności: A kiedy. A ten mówi: no pięć lat temu przed Boźym Narodzeniem. Patrzcie jak pamiętał. Mówię, że pamiętam i zaczynam się śmiać. A potem żeby juz wyjaśnić sprawę pytam się, czy on te pieniądze mi dał, czy pożyczył, i czy chce zwrot. Stękał coś, ale potem mówi że nie, więc powiedziałam, słuchaj stary, jest ok, nie dawaj mi za to logo. I zakończyłam rozmowę. Teraz się zastanawiam, czy może przychodzić po inne rzeczy, a potem powie, że w ramach rozliczenia. Trochę chyba lipa, co? Mnie by coś takiego nie przeszło przez gardło, żeby wypomnieć komuś coś, co się dało lata temu, zwłaszcza, że facet ma zawsze kupę kasy. Ech…

Wkurwia mnie moja nowa kierowniczka, która ma podejście: najpierw zrób a potem się zastanowimy, czy to przydatne. Tylko blondynka może tak niepraktycznie myśleć! Nie zdaje sobie sprawy z tego, że przez to pracownicy też czują się niepotrzebni. W dodatku zasypuje nas niepotrzebną papierologią, chce żeby każdy dokładnie zapisywał czas pracy. Każdy ma na to wyjebane, bo oprócz jej chorych pomysłów jest jeszcze „normalna” praca do wykonania! Wszystko pod płaszczykiem jej w dupę uprzejmości i kurtuazji. Ehh mogła by być suką i na tym polu, zaraz by ją zmienili, a tak? Nikt jej nie ruszy.