Miłość – temat wałkowany tutaj pewnie już po raz wtóry. Wiem, że już tym rzygacie. Gdybym miał opowiedzieć swoją historię musiałbym spędzić całą noc na pisaniu, a poza tym nie mam pewności, że ktoś chciałby to czytać, chociaż kumple mi mówią, że love story jest niebanalna. Gdyby ktoś jednak miał ochotę przeczytać preludium do poniższego, proszę o zasygnalizowanie tego w komentarzu.
Na razie skupię się na teraźniejszości i na tym jak funkcjonuję, bo trudno to nazwać życiem, po tym kiedy wszystko zostało już powiedziane, a ja mogłem wracać do domu ze złamanym sercem.
Od 20 lat moje życie niczym nie wyróżniało się spośród setek innych. Żyłem z dnia na dzień. Czułem, że czegoś brakuje. Moja rodzina nie jest bogata, ale zawsze wszystko miałem pod dostatkiem, jednak zawsze wiedziałem, że jedynym sensem życia jest miłość, a nie stan posiadania. Naprawdę dobry okres to było liceum, stanowiliśmy zgraną paczkę, ale każdy z kumpli poszedł w inną stronę. Zaczęły się pierdolone studia, nikt nie ma czasu się spotkać.
20 lat czekałem na dziewczynę mojego życia. Wcześniej było kilka potencjalnych partnerek, którym się podobałem, jednak nie dopuszczałem ich do siebie, bo wiedziałem, że prędzej czy później je rzucę i skrzywdzę. Były też dziewczyny, które mi się podobały, ale to była najwyższa liga i ja nie miałem u nich szans, mimo że jestem ponoć przystojny. Potrafiłem zakochać się nawet w napotkanej na ulicy uroczej dziewczynie, ale mniejsza o to, to były przejściowe zauroczenia i czar pryskał przy kolejnej ujrzanej kobiecie. 20 lat funkcjonowałem sam, czekałem na prawdziwą miłość. Uderzając, zbiła mnie z nóg. Nie będę w tej części opisywał w jaki sposób ją poznałem, co między nami zaszło i jaka była jej reakcja – jak wspominałem, to jest długa historia. W dużym uproszczeniu moja miłość okazała się nieodwzajemnioną (przyjmijmy taką wersję, choć nie jest do końca zgodne z prawdą). Teraz czuję się w chuj źle, permamentnie niewyspany, nie mogę się na niczym skupić, nic mnie nie cieszy. Jedyną radość czerpię z perspektywy kupna samochodu. No właśnie, jak ta pieprzona miłość zmienia ludzi. Do tej pory nie zależało mi na własnym aucie. Myślałem po co, żeby samemu tym jeździć? Poza tym wszyscy kumple mieli na to ciśnienie, chociaż potrzebowali go tylko dla szpanu, a ja zawsze byłem na przekór większości. Sytuacja diametralnie się zmieniła. Szukam samochodu, mało tego samochodu, którą powalę ją na kolana, jakaś kolekcjonerska, piękna gablota Wiem, stałem się tacy jak oni, upodobniłem się do moich materialistycznych koleżków.
Nie mogę słuchać miłosnych utworów, bo przed oczyma stają mi obrazy z naszego spotkania. Żadne słodkie pierdu-pierdu, bo momentalnie się rozczulam. Musi być ostre napierdalanie i śpiew bez krzty emocji w głosie. Widząc pary, całujące się, trzymające się za rękę, przytulające się, szlag mnie trafia. Zazdroszczę im szczęścia, nienawidzę ich, chociaż wiem, że to niewłaściwe. To miłosne niepowodzenie, wykorzeniło ze mnie resztki człowieczeństwa. Nawet jej nienawidzę. Kocham ją nadal, ale jednocześnie nienawidzę. Ciągle targają mną sprzeczne uczucia, głowę mam zaprzątniętą tylko miłością, to się już odbija na mojej pracy i studiach. Próbuję się od niej uwolnić, ale to nie jest wcale proste, mamy kontakt przez jej przyjaciół. Myślałem, że uda się urwać kontakt, ale ona do mnie pisze. Sądzę, że chce pozostać ze mną w przyjacielskich relacjach, a nie ma dla mnie większego upokorzenia w zaistniałej sytuacji. Nie mam już siły. Wiem, że nie przestanę o niej myśleć. Mimo że zorganizowałem sobie tak czas, że nie mam chwili czasu na odpoczynek, to nadal siedzi gdzieś w zakamarkach umysłu.
Nazwa tematu może aż nad wyrost. Zachowałem się pragmatycznie pragnąc przyciągnąć większą liczbę ludzi i chcąc Was przestrzec. Miłość to także destrukcyjne uczucie. Mam wrażenie, że w tych czasach okazywanie miłości jest przeżytkiem, angażowanie wszystkich swoich sił w walkę o względy drugiej osoby często stratą czasu. Okazywanie pogardy jest chyba bardziej w modzie. Można iść pod prąd jak ja, ale trzeba być piekielnie wytrwałym. Będąc „skurwysynem” zamiast romantycznym chłopcem myślę, że ugrałbym więcej.
Kocham tylko ją i mam świadomość, że nie pokocham żadnej innej. Ta myśl będzie odbijać się tubalnym echem w mojej głowie, aż po kres mych dni.
Po pierwsze- rzuć studia! Po drugie – znajdź robote (tylko nie chójówke za grosze), może być na budowie. Tam przynajmniej dostaniesz dychala na godzine. Wtedy zrozumiesz co to znaczy być ogarniętym.
Mam to samo, moim zdaniem musisz dostać ostrego kopa w dupę, aby się wziąć za siebie, wtedy docenisz to co masz.
zapal sobie albo napij się
i tak tego nie zmienisz za cieki jesteś
lewactwo, socjalizm, darmowe płatne z moich podatków studia. były by po 50 tysięcy za rok to na pewno miałbyś zaliczone zanim by się jeszcze rok zaczął.
olej studia. nie są potrzebne. im szybciej to zrozumiesz tym krócej będziesz się zamartwiać. tego gówna wcale nie trzeba ogarniać. po prostu sobie odpuść. nie zatruwaj lasce głowy tym, że jesteś nieudacznikiem. po prostu to zaakceptuj i głowa do góry 🙂 trzymam kciuki.
Jeżeli chodzi o studiowanie mam to samo… masakra ! Wiem, że muszę się nauczyć na kolosa zrobić projekt ale nieeeeeeee ostatnią rzeczą którą zrobię to nauka masakra x1231125125 Może ktoś coś poradzi jak się zmotywować….???!!!
Przestań jarać na początek.
masz wyrzuty sumienia a to juz plus i dobra droga. ogarnij sie, kumple za ciebie pozniej nie pojda w ogien. p.s. olej studnia i wypierdalaj poki mozesz 😀
tak, chuj ci w dupę, stary..
Uważaj żebyś nie wyssał całej energii z tej swojej dziewczyny. Jesteś taki truteń leniwy, opierdalacz. Zachowujesz się jak jakiś alkoholik – wiem że zdechnę od wódy ale chlam dalej. Jak chcesz się zmienić to się zmień i nie pierdol o tej chujni. Pizda jesteś czy facet?
Widać już zmądrzałeś ale chuj w dupe ci się za kare się należy
Zacznij ruchać tą dziewoję a przejdzie ci.
mam to samo… pierwszy semestr studiow na jednej z lepszych uczelni w kraju i czuje sie jak ostatnia kretynka… wszystko zawalam od góry do dołu.. nie wiem czy przebrnę w ogole przez tą sesję. to trwa od dobrych kilku lat. cholerna prokrastynacja, nie moge sobie z tym poradzic i nie wiem skąd czerpać pomocy. a najgorsze jest poźniej żałowanie zmarnowanego czasu… zebym jeszcze cos robiła zamiast sie uczyc, a ja po prostu ten czas spędzam na niczym konkretnym… obiecuje sobie, ze tym razem wszystko zrobie, dzisiaj juz na pewno i co – nie moge sie pozbierac. czuje sie jak warzywo, gdzie mnie poniesie tam ide. a sama kiedys byłam najwieksza przeciwniczką marnowania czasu (nadal w sumie jestem) ale nie moge sobie poradzic… nie wiem jak to pokonac
mam w rodzinie osoby, ktore wiele osiągnęły, mój chłopak tez odnosi duzo sukcesow, a ja tak tkwie i juz bardoz długo… musisz znalezc jakies zródło siły i cwiczyc silną wolę. najtrudniej jest pokonac samego siebie. trzymam kciuki i pozdrawiam
mam to samo, tylko ja nie melanżuje i nie palę… lipa w chuj! ale jest jeden sposób musisz iść do psychologa, albo na badania- nie myśl, że to głupota, tylko pierdoleni troglodyci myślą, że łażenie do psychologa to już diagnoza, że jesteś czubkiem; mam to samo i po półtora roku męczarni na studiach, i po 10 latach życia bez motywacji dochodzę do wniosku- że problem musi leżeć głębiej…
pomyśl nad tym bo życie spierdala, masz jeszcze fart, że ci rodzice łba nie suszą za to wszystko; ja mam zjebkę jak tylko powiem, że muszę odpocząć od studiów.
I to mnie wkurwia u studentów.Macie barany okazje do nauki,starzy kasę dają to się uczcie a nie wódka i joint.Inni nie mieli tyle szczęścia i musieli w waszym wieku zapierrdalllać.
Paweł nie załamuj się, nie Ty pierwszy i nie ostatni, to tylko rok w plecy.
Hmmm kurwa musisz zmienić podejście do życia. Nie wyjebane, nie pierdole nie robię bo to do niczego nie prowadzi. Tak samo nie chce mi się to tak jakbyś powiedział ogórek i poprostu czegoś nie robił.to bez sensu. Mam podobne problemy i myślę tojest klucz.
miałem na studiach tak samo – za huja nie chciało mi się uczyć , całe 5 lat nieszło się zmobilizować. tego się nie da zmienić u niektórych leni , musisz to jakoś przetrwać prześlizgując się z semestru na semestr. wiem, ze jest ciężko i pewnie jak nie jesteś dostatecznie inteligentny to odpadniesz.
Jebany, leniwy pasożycie, starzy powinni Cię odciąć od kasy, to zaraz byś przestał miewać rozkminy filozoficzno – egzystencjalne, przestałbyś jarać i pić, bo musiałbyś sam zarobić na żarcie i mieszkanie. Cipa jesteś a nie mężczyzna. Jak Ci się nie chce nosić teczki to pchaj taczki, a nie blokuj miejsca na roku. Ja musiałem pracować, opłacać studia i radzić sobie. Nie miałem takich problemów jak Ty. Rada dla Twojej dziewczyny: Niech spierdala tam, gdzie pieprz rośnie od takiego jebanego lenia śmierdzącego i pasożyta, bo ją tylko pociągniesz w dół. Żadne pieprzone wizyty u zasrańców psychologów – Jesteś GNÓJ!!! Weź się za życie i do roboty.