Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Wkurwia mnie browar, który ma ojebany gwint tym pierdolonym złotkiem i kawałki tego gówna wchodzą do mordy podczas picia.

Na wstępie pragnę wyjaśnić dwie kwestie, po pierwsze, mój wpis to raczej zlepek luźnych nie przemyślanych wypowiedzi, być może nawet nie powiązanych ze sobą (będę również nawiązywał do nich w trakcie opisywania samego siebie) na temat otaczających mnie ludzi i ich zachowań, więc jesli ktoś oczekuje spójnie gramatycznej wypowiedzi to to nie jest mój problem, po drugie, rozumiem że ludzie mają rózne zainteresowania i poglądy i z reguły staram się nie wtrącać w życie innych, jeśli robisz coś co sprawia ci przyjemność a jednocześnie nie ranisz innych to spoko, no ale do kurwy to co dzieję się ostatnio z ludźmi zaczyna zajebiście mnie wkurwiać, i czuję że musze się z tym podzielić bo mam dość bicia się ze swoimi myślami. No ale od początku, mam 22 lata, studiuję, kierunek „Inżynieria Produkcji” zawsze interesowało mnie to jak coś się składa, produkuje, wytwarza itp. często oglądałem te programy na discovery „jak to jest zrobione” więc pomyślałem że jest to coś dla mnie w porównaniu do innych kierunków, tylko że tu pojawia się pierwszy zgrzyt, skończyłem drugi rok i do kurwy nędzy, przedmiotów związanych z tym kierunkiem było może ze dwa, ja rozumiem że część z nich może przydać się później ale po jakiego chuja uczę się tych zjebanych całek, obliczam jakieś jebane średnie grubości stożka czy buduję tabelkę w exelu, w jaki sposób ma mi się to kiedykolwiek przydać, nawet w zawodzie, im dłużej studiuję tym bardziej mi się nie chce, a do tego jeszcze wykładowcy, kurwa skąd biorą się tak pojebani i wredni ludzie, nie mówię tu o wszystkich bo część jest naprawdę w porządku, tylko kurwa skoro reprezentuja sobą i swoim stylem bycia totalne wyjebanie na studentów to dlaczego tak wielu z nich stara się uprzykrzać im życie, jeśli kurwa idę na zajęcia to oczekuję dowiedzenia się od nich czegoś przydatnego związanego z danym przedmiotem a nie słuchania „jak to mi się nie podoba na tej uczelni, jacy to studenci są głupi w dzisiejszych czasach”, a do tego często zachowują się tak jakby mieli pretensje że musza nauczać, skoro tak im źle to mogą wypierdalać na drugi koniec świata, nikt ich kurwa siłą nie trzyma, kontynuując, obecnie nie pracuję i tu kolejny problem, mam już szczerze dość ludzi z mojego otoczenia i ich pierdolenia w stylu „kiedy idziesz do roboty, kiedy coś sobie znajdziesz itd” a co ich to kurwa obchodzi, ja nie przypierdalam się do nich o to czy pracują czy nie, nie truję im dupy o to że powinni bardziej się starać czy lepiej wykonywać swoją pracę, pomijam już fakt że wszyscy którzy tak namiętnie starają się mi wypominać to że jestem bezrobotny, dostali pracę przez znajomości, których ja niestety nie mam. Co dalej? Rodzice dobrze zarabiają, są wykształceni ale nie rozpieszczają mnie jakoś przesadnie, sam też nie prosze ich o pieniądze bo wiem że mają ważniejsze wydatki, ale z tego co zauważyłem to inni sądzą że jest na odwrót. Mam rózne zainteresowania, jednak wiem że dla niektórych gry wideo to gówno a nie zainteresowanie więc przejdę dalej, interesuję się muzyką ale raczej ograniczam się do słuchania, czytania tekstów, własnej interpretacji niektórych utworów, nie zamykam się na jeden konkretny gatunek ale niestety dla niektórych jest to niedopomyślenia, no bo jak to można lubić jednocześnie rock i techno, albo słuchać hip-hopu i muzyki symfonicznej, nie raz słyszałem jaki to głupi jestem bo lubię muzykę którą inni uważają za zjebaną, jak widać część ludzi nie rozumie że można słuchać wszystkiego. Kolejne są filmy, obejrzałem ich jak na mój wiek całkiem sporo, również z wielu róznych gatunków, i zawsze staram się wypracować sobię swoją własną opinię na temat konkretnego filmu, tylko dlaczego tak wiele osób musi udowadniać otoczeniu że to ich opinia o danym filmie jest najlepsza, jaki to ma cel? Przecież każdy inaczej odbiera to co widzi, po jakiego chuja kłócić się o takie pierdoły? Był taki film „Grawitacja”, wiele znanych osób wypowiadało się bardzo przychylnie o nim, więc i ja postanowiłem go obejrzeć, niestety na mnie nie zrobił żadnego wrażenia mimo że nie oczekiwałem nie wiadomo czego, postanowiłem więc podzielić się moją opinią na filmwebie, jak się okazało niektórzy przyjeli to zbyt osobiście, atakując mnie i obrażając w taki sposób jak gdybym zabił ich matki, czy naprawdę aż tylu niedojebanych umysłowo ludzi chodzi po tym świecie, czy to tak ciężko zrozumieć że ktoś może mieć inne zdanie? Zmierzając jednak powoli ku końcowi, co to sie stało na przestrzeni ostatnich kilku lat że ludzie a w szczególności ci młodzi zachowują się jak jebane lemingi, wiecznie wgapione w facebooka czy instagrama, ślepo podążającymi za dzisiejszymi trendami i dla których celem nadrzędnym w życiu jest akcpetacja i zaliczenie przy pierwszej możliwej okazji, wszyscy praktycznie tak samo ubrani, w przypadków chłopaków z jakimiś jebanymi pędzlami na głowach i strzelający sobie selfie kiedy tylko sie da, oczywiście to nie jest moja sprawa i nie wtrącam się w to bo mają prawo żyć tak jak im się podoba, tylko zastanawiam się dlaczego jeszcze kilka lat temu ludzi nie byli tacy, nijacy. No i jeszcze jedno na koniec, dlaczego, kurwa dlaczego ludzie obierają sobie za cel, wpierdalanie się w życie innych, (oczywiście sam też narzekam, narzekałem wyżej na wygląd innych czy zachowanie, w końcu po coś to pisze ale ja zawsze staram się zachować te spostrzeżenia dla siebie i nie próbować na siłe zmieniać innych), czy to tak ciężko zrozumieć że ktoś ma inne poglądy, czy jeśli słysze z drugiego końca ulicy jakiegoś cwela który krzyczy „ale masz chujową fryzurę” to ja nagle doznam kurwa olśnienia i zaraz szybko pobiegne kurwa nie wiem po nożyczki? Co do kurwy nędzy chce taka osobą osiągnąć drąc ryj w moją stronę, jakby mi się kurwa coś nie podobało w moim wyglądzie czy życiu to starałbym się to zmienić. Co się kurwa porobiło ostatnio z tym społeczeństwem, czemu wszyscy tak bardzo mają wyjebane na uczucia innych a zarazem tak bardzo starają się zmieniać otaczających ich ludzi. Być może pierdolę bez sensu albo też wszyscy dookoła są normalni a to ze mną jest coś nie tak, no ale zastanówcie się czy w tym co napisałem nie ma choć odrobiny prawdy?

Witam. Swoją sytuację opiszę w skrócie, bo nie chce mi się szczegółowo rozpisywać jak to z każdym przypadkiem z osobna wyglądało. Ogółem miałem niewielką paczkę przyjaciół (3-4 osoby). Było fajnie, ale zawsze marzyliśmy by poznać jakieś dziewczyny i poszerzyć grono. No więc gdy poznałem w końcu dziewczynę to nie zagarnąłem jej dla siebie i nie olałem ekipy tylko organizowałem wspólne spotkania by moi przyjaciele mogli poznać koleżanki mojej dziewczyny i by ogólnie jakoś umocnić więzi nas wszystkich. Efekt? Nie mam ani dziewczyny, ani przyjaciół. Każdy zgarnął laskę i się wypiął. Teraz nawet na ulicy udają, że nie widzą jak się mijamy. Po dłuższym czasie zbratałem się z innym kumplem, który był kiedyś w podobnej sytuacji, więc doskonale się rozumieliśmy. Było spoko do czasu aż znowu nie wpadł mi do łba głupi pomysł rozszerzania ekipy. Poznałem go z pewną dziewczyną i od tego czasu widzę go tylko gdy gość chce się wyżalić, że laska go okłamuje. W dupie mam takie „przyjaźnie”, kurwa każdy pierdoli o zasadach i trzymaniu się razem, a przy pierwszej lepszej okazji wypierdala jak bocian do ciepłych krajów na zimę. Ludzie bez honoru i godności, ale chuj z nimi, bo gdy im się nie ułoży to wrócą, a wtedy powiem tylko JEBAĆ WAS DWULICOWE KUTASY!

Co to jest prawdziwa wolność? Czy to fakt, że można posuwać kolegę w dupala i machać tęczową flagą na Marszałkowskiej? Czy wolność to możliwość kupienia sobie nowego smartfona lub wystylizowania się na jakiegoś pojeba, a może wolność to śpiewanie hymnu i podziwianie kompanii reprezentacyjnej na pl. Piłsudzkiego? Może komuś się wydaje, że może o sobie stanowić, ale to nieprawda. Człowiek zaakceptuje niewolę pod warunkiem, że będzie miał złudzenie wyboru. Człowiek zaakceptuje niewolę w zamian za seks i konsumpcję. Niech nikt nie waży się mówić, że jest wolnym człowiekiem, bo jego wolność jest kaprysem władzy. Kiedy mógłbym się poczuć wolny? Wtedy, gdy państwo nie będzie regulowało całego mojego życia i działalności gospodarczej. Wtedy, gdy w szufladzie będę miał parę sztuk broni i nie będę się jej bał użyć do ochrony własnego domu. Wtedy, gdy nie będę potrzebował jałmużny w postaci 500+, tylko z pensji utrzymam rodzinę na poziomie. Wolnym będę wtedy, gdy z ciągu paru lat będzie mnie stać na mieszkanie. Wolnym będę, gdy pracując uczciwie, będę mógł żyć, taka jak chcę. Lewacy i Prawacy, nie jesteście wolnym ludźmi, chociaż tak wam się wydaje. Jedyne, co możecie to śpiewać swoje pieśni i machać flagami oraz napierdalać się wzajemnie przy okazji 11 listopada. Wolność umarła, a wy jesteście jej grabarzami.

Wychowałem się na wsi zabitej dechami w tradycyjnej rodzinie. Takiej gdzie ojciec ciężko zapierdala na rodzinę a matka zajmuje się szeroko pojętym gospodarstwem domowym. Całe życie wpajana była mi wartość edukacji. Cała rodzina mówiła „Ucz się ucz! Żebyś nie klepał takiej biedy jak my” chociaż realnie głodny i w podartych ciuchach nigdy nie chodziłem. Wręcz odwrotnie szybko dorobiłem się nadwagi, która przez całe życie, która wraz z moją sympatyczną aparycją oraz ciągłymi tekstami ” ty się lepiej za fizyczną pracę nie bierz” lub „ty to masz dwie lewe ręce do roboty”, miały się stać wyznacznikiem mojej samooceny na następne lata. Więc tak sobie rosłem. Skończyłem szkoły, związałem się ze wspaniałą dziewczyną, która ostatecznie została moją żoną, skończyłem wspaniałe studia Informatyczne, po której zostało już tylko trzepanie ostrej kasy tak jak obiecywali wszyscy, którzy mówili, że nauka to potęgi klucz. Dziś zajmuje się handlem oprogramowaniem IT i czuje się okropnie. Czuje się oszukany, pomimo że wiedziałem przecież że życie nie jest krainą kucyków pony. Odbiłem się od realiów dorosłego życia… Praca mnie przytłoczyła. Nieśmiały informatyk musiał stać się cwanym handlowcem, który udaje pewność siebie aby związać koniec z końcem za prowizje ze sprzedaży… Ciężar odpowiedzialności za życie mojej rodziny (na szczęście na razie bez dzieci) rozpierdacza mi głowę… Po pół roku terapii wydawało się że wszystko będzie dobrze. Ale teraz następuje powrót. X lat nauki i rycia, kiedy koledzy zabawiali się z dziewczynami i rozkręcali firmy poszły się paść. Teraz nienawidzę swojej pracy, którą muszę wykonywać by zapewnić jako taki byt mojej rodzinie i spłatę pierdolonego kredytu na mieszkanie bo przecież nie wypada żeby małżeństwo nie mieszkało „na swoim”. NIe mam czasu żeby rozwijać swoje hobby o ile jakiekolwiek mam… Nawet kiedy mam trochę czasu to myślę sobie ” Po co to robisz przecież i tak nic z tego nie będzie…”, „nic na tym nie zarobisz”, „Czy zapewnisz tym byt swojej rodzinie” (mówione głosem mojego taty).
Nie wiem po chuj to pisze bo przecież to jest zwykłe użalanie się nad sobą, ale chociaż ktoś to potwierdzi i będę mógł się jeszcze bardziej podołować.
Dodam, że moimi ulubionymi cytatami filmowymi jest „Spowiedź człowieka” praz „Epilog” z Dnia Świra – Polecam
Thats all folks!

Po studiach niedawno skończonych poszedłem sobie do pracy, pracuję od 1 października. Robota całkiem dobra, ale szef wielki chuj. Wiadomo jak to nowy nie wiem za bardzo jeszcze co i jak robić, to czasem robię błędy. Dziś ten jebany dziad przylazł ze spisanymi na kartce moimi błędami, które jak się okazało od początku spisywał, zawołał resztę załogi i tę kartkę czytał przy wszystkich. Powiedział, że mogę o premii zapomnieć. Zrobiło mi się strasznie głupio i przykro przez to, że tak się do mnie przypierdala przy ludziach. Tak się cieszyłem, że mam robotę i staram się jak mogę. Dlaczego on jest takim kutasem ? Teraz nie wiem co robić, czy mu wygarnąć i zostawić robotę czy się powiesić.

Jestem wkurwiony, że seks już mnie nie bawi tak jak wcześniej. Mam 35 lat i moim ulubionym hobby zawsze było zaliczać panny. Jak się z jakąś wiązałem poważniej to na krótko, bo zaraz chciałem następną. No więc przez kilkanaście lat w ten sposób funkcjonuję, wyrywam na żywo, wyrywam przez neta przez różne portale. I tak od czasu studiów. Czasami są to numerki na jedną noc, czasem kilka tygodni, czasem kilka miesięcy. W czym więc chujnia?

Otóż w tym, że nigdy nie sądziłem że to możliwe, ale seks mnie zwyczajnie zaczyna trochę nudzić. Dalej to lubię, ale to już nie to samo co kiedyś, nie ta sama ekscytacja. Po prostu po tysięcznym razie od przodu, tysięcznym od tyłu, tysięcznym analu, tysięcznym oralu itd. to wszystko już nie jest takie wow, i mega zajebiste itd. To prawda że z każdą kobietą jest trochę inaczej, ale koniec końców chodzi o to żeby spuścić z krzyża. Czasem laska jest mega zajebista, robi że tak chamsko powiem „swoje” a ja się łapię, że w tym czasie obmyślam szczegóły wyjazdu na weekend. I za chwilę refleksja, co jest kurwa? Kiedyś nie mógłbym od takiej dupencji wzroku oderwać. Czasem muszę wręcz udawać że mnie sytuacja mega ekscytuje, żeby laski nie czuły się źle. Kurwa nie wiem, pojebane to jakoś. Dokąd to zmierza? Planuję zrobić kilkumiesięczną przerwę, może to pomoże? Z drugiej strony nie wiem czy dam radę, bo chyba trochę się uzależniłem od zaliczania panienek.

Jeszcze jedna sprawa: niby laski teraz takie szanujące, mądre, równe prawa, kariera i tak dalej. Ale kurwa w łóżku można z nimi robić niemal wszystko jak ze zwykłymi dmuchanymi lalami. A miałem styczność z kobietami z różnych grup społecznych, różnych zawodach, różnych poziomach zamożności. Zrobią wszystko, byleby być docenioną że była dobra. A najbardziej tłuką się mężatki. Nie praktykuję takich rzeczy ale mam wrażenie, że dałyby postawić kloca na klatę nawet, poważnie. Ostatnie kilka lat mam hobby i robię laskom zdjęcia i nagrywam filmy podczas seksu i żadna się nie sprzeciwiła, a jak już to opór trwał kilka sekund, taki dla zasady. Mało je obchodzi że ktoś ma filmiki czy zdjęcia jak to robią. Trochę to dziwne, ja bym się nigdy z twarzą nie dał nagrać w takiej sytuacji.

Ogólnie przez mój styl życia nie ogarniam jak można się związać z jedną kobietą… Jak można tłuc jeden temat na przykład 10 lat? Ja pierdolę, to dopiero musi być nuda. Przez moje fizyczne rozpasanie wiem, że nigdy też nie stworzę normalnego związku, nie założę rodziny, a trochę bym jednak chciał tego, tylko po prostu wiem że nie dam rady… Ogólnie jakaś chujnia przez ten seks mnie dopadła.

Ostatnio na system działają mi pewne typy z mojej szkoły – takie typowe polaki co narzekać na wszytko i nic od siebie nie dawać. Każdego tygodnia jak tylko przyjdę to ZAWSZE muszę usłyszeć jeszcze przed pierwszym dzwonkiem że im się nie chce już nic robić, ze bezsens i nuda na lekcjach.
Już od jakiegoś czasu zauważam zgniliznę polskiej młodzieży – pytałem starsze roczniki z mego technikum jaką drogę wybierają na życie – jak je chcą ułożyć – i dostałem kurwa odpowiedź – ich metody to kolesiostwo,włażenie w dupe a motto to robić ale się nie narobić oraz jakoś to będzie – banda debili.
Sami nic nie robią, a w domu to tylko FB,Instagram,Snapchat i TVN aha i jeszcze LoL – co niektórym to z mord nie schodzi ten temat. Taki przedmiot to do takiej postaci, na taką mapę to taka strategia, najnowszy patch to … a ich język? Langłicz kurwa kosmitów i tak już koło 3 lat.
Inna rzecz co mnie wkurwia to oczywiście odzież patriotyczna „polska walczy uuu” albo „powstancy som super 111”- fajnie ze się obudzili 70 lat po wojnie – jak coś to będą spierdalać za granice i tyle z ich patriotyzmu -kiedyś ich wszystkich kurwa zadźgam widelcem i poćwiartuje nożem do masła.
A jeżeli chodzi o szkole ogólnie to wkurwia mnie to że my jako Polacy nie wymagamy – nie mówię tu o rozszczeniowości ale bardziej o takiej typowo polskiej bierności – nic nie zmienisz, co ja mogę i tym podobne slogany z reklamy proszku do srania.
Tego się słuchać nie da, najlepiej wypiąć dupę i robić każdemu loda z takim podejściem do życia bo i tak nic nie zmienisz – i taką mamy demokracje psia mać.

Niedługo w naszej firmie zmienia się szef, póki co stary szef z nowym będą pracować obaj przez kilka miesięcy. Stary to spoko gośc, w sumie jak wszyscy w firmie, a nowy to taka babeczka która współpracowała z nami od dłuższego czasu, i zupełnie przypadkiem zaproponowano jej to stanowisko. Ale jak ona wygląda… nie mogę tego przeboleć. MILF 10/10 żywcem wyjęty z wiadomych filmów. Nie jakaś hardcorowa ździra, tylko bardzo atrakcyjna (prawdopodobnie samotna) kobieta w średnim wieku (ja sam mam 24 lata, a ona pewnie z 40-50). Z moją dziewczyną mi się nie powodzi, coraz częściej się kłócimy, teraz jeszcze na odległość, czuję że ten związek się niedługo rozpadnie, staram się to tylko tak zorganizować, żeby jak najmniej ją zranić, chociaż wiem, że mnie znienawidzi. Niemniej nie zamierzam jej zdradzać, ale o tym nowym szefie nie mogę przestać myśleć. Do tego ma tak flirtujący styl bycia, ewidentnie mnie kokietuje, ale dobrze że nie jestem prawiczkiem jak kilka lat temu, bo pewnie bym codziennie walił konia po tym, jak utrzymałaby ze mną kontakt wzrokowy przez dłużej niż pół sekundy, złapała za ramię albo chuj wie co. Nie jest to żadna miłość w każdym razie, tylko zwyczajny pociąg seksualny. Chuj – poprawiam moje portfolio, uaktualniam wszystkie projekty i CV i wypierdalam z tej firmy, bo nie mogę na nią patrzeć

Była kiedyś para. Nierozłączni, dwie połówki tej samej duszy. Tak na zawsze… Ona miała tatusia na świeczniku (w skali małomiasteczkowej), on był synem murarza-alkoholika. Tatuś panny szybko dał do zrozumienia amantowi, że za wysokie progi… Ona kochała, ale bardzo nie walczyła o nich. On urażony w swojej dumie dmuchnął chętną panienkę, oddał złoty strzał, naciski rodziny, ślub etc. Gdy urodziła się jego córka, ona zrozumiała, że go kocha, że to mogło być jej dziecko. Cierpiała, szalała. W końcu rodzice wysłali ja na studia do innego miasta. Miała zapomnieć. Tam poznała innego. Też po przejściach, też zamienionego na lepszy model. Rozumiał jej sytuację, zaakceptował, że nie potrafi zapomnieć. Wzięli ślub. Gdy tamten dowiedział się o tym fakcie wpadł w depresję, próbował ją odzyskać. Nadaremno. Gdy dowiedział się, że urodziła syna, którego on tak pragnął porzucił żonę. Zmieniał partnerki jak rękawiczki, wpadł w alkoholizm. Jej małżeństwo też nie było usłane różami. Urodziła drugie dziecko, ale czuła, że życie przecieka jej przez palce. Nie, że mąż był zły. Po prostu nie był tamtym. A on z każdym rokiem był coraz bardziej idealizowany. Nie przyjmowała do wiadomości, że pije, a w miasteczku ma opinie skurwysyna (już była żona się o to postarała). W końcu wprost dała mu do zrozumienia, że on i tylko on. Inny na jego miejscu pewnie wdałby się w romans, obiecywał ile się da, ale nie tamten. Nie chciał pewnie wychowywać nieswoich bachorów, ale oficjalnie powiedział, że nie ma prawa rozbijać cudzej rodziny. Wystarczy, że zrobił to swojej córce, która nie może mu tego darować. Ona życzyła mu najlepszego i pozostała z mężem. Dalej kochała tamtego, ale czuła się odrzucona i upokorzona. Kilka lat później, w jego życiu pojawiła się kolejna kobieta. Zaopiekowała się nim, wyciągnęła z nałogu. Uwierzył w siebie, zaczął odnosić zawodowe sukcesy, urodził mu się upragniony syn. Był na szczycie, został figurą w znanej lokalnej firmie. A mimo to zamiast radości, miał w sobie niedosyt i dziwny smutek. Niby miał wszystko, tylko nie tą, którą naprawdę kochał. Kochał, pragnął i marzył. Idealizował, wiedząc że w zaistniałej sytuacji nieprędko będą mogli być razem. A co ciekawe oboje nie mieli ze sobą od lat kontaktu. Mimo to mieli i mają jakieś telepatyczne połączenie, wciąż ściągają się myślami. U niego to tylko żal i tęsknota, u niej przybiera to postać obłędu. Budzi się w nocy, bo On dotknął jej policzka, przychodzi do niej muzyka, którą On pewno przesłał. Sytuacja tak naprawdę bez wyjścia, bo on nie porzuci żony, bo straciłby cały autorytet w społeczności, na który musiał od nowa pracować. Udaje, że jest szczęśliwy, jest rozdarty… Kto ma zatem chujnię zapytacie? Ja, mąż tej dziewczyny, który od lat obserwuje to cierpienie i nie może jej wybić z głowy tamtego toksycznego uczucia, które niszczy wszystkich. Ta chujnia to także przestroga dla wszystkich, którzy wiążą się z osobami po przejściach. Ten poprzedni (nia) na początku to zło wcielone, które trzeba zapomnieć. Jednak w każdym związku dalej będzie raczej gorzej, niż lepiej i wtedy zacznie się wracać do przeszłości i idealizować poprzednich partnerów. A ścigając się z cieniem, ten aktualny, choćby najbardziej się starał, zawsze będzie bez szans