Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

„W efekcie, prędzej czy później taką potrzebę odczuwamy i bez jej zaspokojenia jesteśmy (w różnym stopniu) nieszczęśliwi (choć są gorsze nieszczęścia)”.

To pewnie połowa Szwedów, 40% Amerykanów czy 1/3 Niemców popełnia prędzej czy pozniej samobójstwa:) A taki Manhattan to pewnie zaraz stanie się miejscem ćpunów i pijaków.
Biologicznie uwarunkowany jest tylko popęd (który dzisiaj bardzo łatwo zaspokoić) a nie chęć życia w związku w tym małżeństwie, reszta to tylko programowanie społeczne które można z powodzeniem odrzucić i zastąpić tak samo jak można żyć bez słodyczy mimo że na początku odczuwa się mocno ich brak – przeprogramowywanie i porzucenie schematów nie jest błyskawiczne i łatwe. Z dupy się to nie bierze, że w bogatych społeczeństwach gdzie są świetne warunki do tworzenia rodziny (nie brakuje kasy i pomocy socjalnej) ludzie od tego odchodzą w szybkim tempie i wolą być sami. Czyżby sobie specjalnie katusze psychiczne urządzali, żeby za dobrze im nie było?

ktoś mjeszcze czyta twoje pierdy?
Idz kota nakarm

„Wszystko zależy od tego co sobie wsadzisz do głowy. Ty mówisz jak narkoman albo palacz.”

Demonizujesz patałachu. 🙂 Wychodzisz tu z założenia, że druga osoba ma być jedyną odpowiedzią na wszystko i na każdy problem. I że skoro tak nie jest (bo oszukują, bo wolą iść z kumplami/koleżankami, pograć na kompie itd.) to się nie opłaca, bo to tylko popęd „cel biologiczny”- a potem „spierdalaj”. A to nie o to chodziło w tym, co ci Pan twój wcześniej napisał. Ta druga osoba nie ma być odpowiedzią na wszystko. Ale związek jest po prostu bardzo ważnym elementem życia. I w tym rzecz.

Oczywiście możesz sobie wmawiać, że się nauczysz kontroli, że się zaprogramujesz inaczej, że to tylko chemia, ale sam się oszukujesz. To kwestia czasu, aż sobie to uświadomisz. A uświadomisz sobie prędzej czy później. Raz dlatego, że jak mawia powiedzenie: „cokolwiek nie zrobisz i tak będziesz żałował” (częściowo stąd single zazdroszczą zajętym a zajęci singlom). Dwa, z tego powodu, że bez względu na to jak byś sobie nie wmawiał, tego co sobie wmawiasz o kontroli itp., to i tak cię to wszystko, o czym pan twój wspominał, kiedyś dopadnie. Tych biologiczno-społecznych uwarunkowań nie da się oszukać. To, o ile ktoś nie jest np. socjopatą, zawsze w końcu wyjdzie.

A czy to przekonanie o potrzebie głębokich relacji jest podobne do nałogowców… Pewnie można to do tego porównać. W końcu za to też odpowiadają procesy chemiczne i z kolei taka relacja wywołuje kolejne procesy chemiczne. Jest coś w tym. Ale widzisz, to jest także pewnego rodzaju argument obosieczny. Dlaczego? Bo zakładasz, że da się z tego wyzwolić i całkowicie wygłuszyć takie potrzeby. Skoro jednak wszyscy jesteśmy ludźmi, to każdym z nas mniej więcej steruje to samo. Nikt tego nie przeskoczył i nie przeskoczy (chyba że będzie się faszerował chemią pozwalającą ominąć problem -wygłuszyć go; ale to wtedy też by był dowód na to, że ma takie potrzeby i farmakologicznie je wytłumia, prawda?). I jak Pan twój wspomniał, do ludzi z Zachodu to zacznie docierać wraz ze starzeniem się -pierwszego właściwie- pokolenia singli. Na razie jest wszystko fajnie, orkiestra gra. Teraz potrzeba tylko czasu by się „radosne single” w wieku średnim, ustawione, mające kasę na rozrywki zastępujące im inne rzeczy, żyjące w czasach swobody seksualnej i ogarnięte pracoholizmem, zorientowały, że to niestety orkiestra z Titanica. Musielibyśmy pogadać za lat 10+, żebyś się o tym przekonał, czy to na ich czy na własnej skórze. Bo dopiero wtedy do samotnych ludzi 30+ zacznie to boleśnie docierać. A wraz z tym straci urok cała resztaich dotychczasowej aktywności i rozrywek. /Mesio

PS. Pan twój nie był w kinie 3 lata. Raz, dlatego, że rzadko kiedy chodził do kina, bo szmiry nadają. Dwa, bo jego znajoma nie lubi kina, więc nie było z kim tam chodzić. Trzy, bo przyjaciele mieszkają zbyt daleko, a znajoma już Pana twojego nie zna. Cztery, dlatego, że dalsi znajomi niespecjalnie mają czas, a Pan twój jest wybredny i niezbyt chętnie poznaje nowe osoby -nie ma z tym problemu i oporów, by zagadać i kogoś poznać, ale niespecjalnie lubi zadawanie się z całkowicie obcymi ludźmi, więc też zbytnio nie szuka nowych kontaktów.

Od czasu do czasu w kinie pojawia się jednak coś, co by Pan twój chętnie obejrzał. No więc się wybiera. I wybiera się tak codziennie, codziennie odkładając to na jutro, bo koniec końców nie chce mu się samemu ruszyć dupy do tego kina. Jakoś go przestaje cieszyć ta rozrywka. I przekłada ją na lepszy nastrój. Aż w końcu film zdejmują z emisji i znów nie ma jakiś czas co w kinie obejrzeć. A jeszcze z 10 lat temu Pan twój zapierdalał do kina i to, że w danym momencie idzie sam, go kompletnie nie ruszało, tak jak ciebie teraz (choć nie zapierał się wspominanych tu potrzeb jak żaba błota). Dlaczego? Bo nie sprawia mu to takiej frajdy, jak pójście z kimś kogo się lubi, czy jest się z nim blisko związanym. Pójście samemu a pójście z kimś, to po prostu dwa różne doświadczenia, choć wydawałoby się, że przecież tylko seans w kinie. To jak seks z fajną laską w porównaniu do trzepania. Nie to samo, pomimo tego, że się przecież i tak spuścisz (No weź się „uwarunkuj”. Zaprogramuj się i wmów sobie, że to jest to samo. ;)). I tak jest z wieloma rzeczami. Ludzie, którzy mają kontakt z rodziną czy z kimś znajomym nie odczuwają tego, bo jakaś namiastka relacji międzyludzkich zostaje zaspokojona. Tylko, że te luźne więzi z czasem, z wiekiem, z wielu powodów zanikają lub całkowicie znikają. I dlatego Pan twój mówi, że ludzie na Zachodzie dopiero w niedalekiej przyszłości zaczną stawać przed tym problemem.

„Jak się te single zestarzeją to będą mniej więcej w podobnej sytuacji co reszta – bo tamci się do tego czasu porozchodzą,”

I znów czarnowidztwo. 😛
Zakładasz, na wyrost bo bez żadnego podparcia, że się porozchodzą. Czemu nie założysz, że będą żyli „długo i szczęśliwie? 😉 W końcu więcej jest trwających małżeństw niż wziętych rozwodów. I co ciekawe, masa rozwodników jednak kogoś szuka na miejsce poprzedniej żony/męża. Po co, skoro się sparzyli i to „takie niepotrzebne”?
Do tego dochodzi fakt posiadania dzieci, wnuków. To też już nie jest taka total samotność.

No a poza tym to przecież na nic nie ma gwarancji. Argumentacja, że będzie rozwód to za mało, by na tej podstawie rezygnować z możliwości.

„umrze im partner”

Wszyscy się kiedyś przekręcimy. To też nie argument. Tym bardziej, że nikt z nas nie wie kiedy. Czasem nawet starsi o dużo przeżywają młodszych. Poza tym medycyna się jednak rozwija.

„albo odezwie się do nich jak trzeba będzie wyjebać śmieci, bo te relacje już dawno się pospłycają.”

No jest w tym jakaś część racji. Ale wiesz co? Pan twój, patrząc po ludziach, dochodzi bardzo często do wniosku, że chociaż mówi się, że „podobieństwa się przyciągają”, to jednak na ogół prawdziwsze jest to, że „swój do swego ciągnie”. Innymi słowy, jeśli system wartości i patrzenia na świat ma się podobny, jak ta druga osoba, to potem ma się efekty. I z tej perspektywy relacje wcale nie muszą być coraz bardziej płytkie.

„Potrzeby społeczne można także równie dobrze załatwiać bez bycia w związku”

Można. Tylko, że to substytut. Prosty przykład. Załóżmy, że nie masz kobiety za to masz kumpli. I co? Weźmiesz kumpla pod pachę na romantyczną kolacyjkę z finałem w wyrku i śniadankiem do wspomnianego barłogu? To zaproponuj jakiemuś swojemu kumplowi. 😛 „Go ahead… Make my day”. 😉

„Te single z zachodu nie mają teraz 30 lat bo ten proces trwa dużo, dużo dłużej i już powinno to być widoczne.”

Nie trwa dużo dłużej. Ci ludzie to plus minus pokolenie Mesia, Pana twojego -ludzie z końca lat 70-tych i początku 80-tych. Wiekowo to czas kiedy do szkoły za późno a na emeryturę za wcześnie. Z powodu zmian, jakie zaszły w społeczeństwach Zachodu, ci ludzie żyją jak dwudziestolatki i nie jest to niczym dziwnym. Ale za lat kilkanaście, czy dwadzieścia, będą w wieku przedemerytalnym. I impreza się skończy. A do jakiejś ich części to już dociera i to -w zależności od jednostki- od pewnego czasu.

„Na ogół potrzeba jakichkolwiek więzi też zanika i spłyca się, to też jest trend światowy”

Owszem. Tylko, po pierwsze, to, że jest to trend światowy (choć jeszcze dotyczy tylko krajów wysokorozwiniętych) nie znaczy, że jest on dobry. Jak trendem światowym będzie skok z dachu wieżowca, to też powiesz, że to OK, bo to „trend światowy” i wdrapiesz się na dach?

Po drugie, to nie jest wynikiem tego, że ludzie się zmienili pod względem ewolucyjnym. Ewolucyjnie jesteśmy tacy sami jak wiele pokoleń przed nami. Zagłuszamy tylko swoje naturalne potrzeby (i jest to, z początku, bardziej efekt uboczny zajęcia się tymi rzeczami, przez co nie mamy czasu na nic innego) zabawą, zabawkami i pracoholizmem.

Ergo: potrzeby więzi są nadal, a „zanikają” tylko dlatego, że styl życia systematycznie od dziecka pierze mózg. Tylko któregoś dnia okazuje się, że te środki zagłuszające nie są (nie będą) w stanie zagłuszyć naturalnych potrzeb. I życie będzie trudne do wytrzymania. Dlatego to społeczeństwo, które posunęło się w tym „nowoczesnym” kierunku najdalej -japońskie- tak usilnie szuka substytutu w postaci człekopodobnych robotów (albo idzie się wieszać). I oni to osiągną prędzej czy później. Ale nawet wtedy to będzie tylko substytut. Natury nie oszukasz. Potrzeba łączenia się w związki wynika w prostej linii z naszych potrzeb biologicznych. Tworzenie stałej pary, małżeństwa, posiadania potomstwa itd. jest po prostu najkorzystniejszą do ich spełniania opcją. I tego nikt nie przeskoczy chyba że wyewoluujemy z tego jako gatunek. A nie zanosi się na to.

„dziś to pieniądze i technika a nie życie w stadzie powoduje, że żyje się łatwiej”

1. To nie zastąpi ci głębokich relacji z drugim człowiekiem (ludźmi).

2. Nie każdy ma na tyle kasy, żeby mu się „łatwo” żyło. Zwłaszcza na tzw. stare lata. A nawet jak ma, to niekoniecznie będzie łatwo. Cały czas zakładasz, że najbliższa ci osoba (osoby) cię źle potraktują i zostaniesz sam (choćby poprzez rozwód), albo zrobią ci piekło w domu, a wierzysz, że obcy ci ludzie potraktują cię lepiej (zwłaszcza w tak wyrachowanym, bezwzględnym i nastawionym na wygodnictwo świecie) i to wtedy jeszcze, gdy będziesz od nich w jakikolwiek sposób zależny? Widzisz? Sam sobie zaprzeczasz.

A jak życie w stadzie nie jest już konieczne do zapewnienia tego „łatwego życia”, to spróbuj żyć na odludziu (takim prawdziwym odludziu) i poza stadem. 😉

3. Biologia się tak szybko nie dostosuje. Poza tym ewolucja jest „ślepa” -losowa. Nie działa zgodnie z jakąś wcześniejszą analizą sytuacji i pomyślunkiem „jak się dostosować”. A psychika? Ci, którzy w ten, czy inny, sposób nie dostali po dupie, jeszcze się bawią (i nie chodzi tu tylko o żeniaczkę, to możesz dopasować też do dowolnej kwestii społecznej). Ci, którzy dostali po dupie, dostrzegają problem i jakoś sobie tam z nim radzą. Ci, którzy nie wytrzymali presji, wieszają się w np. japońskim lesie dla samobójców. Gdzie tu widzisz dostosowanie się psychiki do sytuacji? /Mesio PS.
PS-a nie ma. Pan twój się nastukał w klawiaturę dość. 😉

„Jakie czarnowidztwo, 1/3 rozwodów to sytuacja ekstremalna, więc zdecydowana większość a nie te 30% musi być nieudana”

Nawet jeśli założysz, że jakiś odsetek się nie rozwodzi, tylko siedzi ze sobą i się męczy, to co z resztą?
Dlatego Pan twój nadal stoi na stanowisku, że to zależy od konkretnych jednostek.
A szanse na powodzenie jednak wyższe niż w totolotku. 😉

„A myślisz, że branie kogoś na kolację z finałem w barłogu i śniadanie w wyrku tuż po, to jakaś wrodzona potrzeba społeczna?”

Cóż, to może nie jest jakiś priorytet od którego życie zależy, ale jednak jest istotne.

1. Życie nie jest lekkie, ale też można sobie je urozmaicić czymś fajnym. Choćby od czasu do czasu. Jak to Pan twój kiedyś usłyszał: „jeśli nie można od czasu do czasu pójść z kimś do dobrej restauracji, nie warto pracować”. 😉

2. Jest to potrzebne zarówno dla zaspokojenia potrzeb „sfery emocjonalnej” (potrzeby bliskości chociażby), jak i tego, co nam normy społeczne wcisnęły. Nie miałeś nigdy frajdy z tego, że kupiłeś swojej lasce kwiatka na 8-go marca, albo jakiegoś drobiazgu na urodziny, i satysfakcji z tego, że jej sprawiłeś przyjemność? Albo odwrotnie, że ona pamiętała o tobie? I o to chodzi. To jest potrzebne. Jakkolwiek banalnie by nie brzmiało, życie dzięki temu jest po prostu lepsze. A przy okazji przydaje się do utrzymywania dobrych relacji. A że nie zawsze jest sielsko… A jak będziesz sam, to będziesz miał jak w raju?

„Ilu ludzi po 50 w ogóle bawi sie w takie rzeczy.”

Czy Pan twój wygląda ci Urząd Statystyczny? Nie wie, ilu ludzi (w dowolnym wieku) się w to bawi. To jednak niczego nie zmienia. Jak się nie bawią, to ich strata. Życie nie polega na ślepym zapierdolu w kieracie. Jak nie można sobie czasem czegoś -w miarę możliwości- zorganizować, czy sprawić, to równie dobrze można się powiesić już dzisiaj, bo po chuj się tak umartwiać.

Znajoma Mesia, Pana twojego, ma lat 85. I pomimo wieku korzysta jak może z życia. Razem z kółkiem emerytów urządzają sobie imprezki, jeżdżą na wycieczki itd. I ma lat 85. Według ciebie (z takim podejściem) to pewnie od dawna powinna siedzieć z prześcieradłem na cmentarzu przy wykopanym dole i czekać na tę pizdę z kosą, co? 😉

„To jakiś pogląd wydarty z filmów a nie życia codziennego.”

Życie codzienne jest takie, jakie sobie układamy. Owszem nie jest lekkie, łatwe i przyjemne. Ale są rzeczy, które tylko od ludzi zależą. Jakiś patałach, zapieprzający na taśmie przez cały tydzień, ma weekend wolny i idzie się upierdolić gdzieś na dyskotece, lub w domu przed TV. I też pewnie uważa, że jakakolwiek inny sposób spędzenia czasu to „pierdolenie rodem z filmów”. A kto mu broni spędzić go inaczej niż przepić sobotę, przerzygać pół nocy i zdychać na kaca w niedzielę?
Mentalność, patałachu. Mentalność.

„Jak tak piszesz o biologii i ewolucji, że naturalnie ludzie potrzebują głębokich więzi od zawsze – przecież to bujda, obecny styl życia nie trwa setki tysięcy lat”

No nie do końca tak jest. 🙂
Jesteśmy skutkiem mieszanki biologii i cywilizacji z jej normami społecznymi. Jedno wynika z drugiego, jedno nakłada się na drugie. W efekcie potrzebujemy także tych głębokich więzi. I nie jest to od zawsze -małpolud zlazł z drzewa i takich potrzeb od razu nie miał- ale nie jest też od wczoraj. Owszem, naleciałości cywilizacyjne i kulturowe zmieniły to i owo jeśli chodzi np. o zwyczaje, tradycje itp., ale pod tym wszystkim nadal są te same potrzeby, z których te zwyczaje się wywodzą. I jest tak od co najmniej kilkudziesięciu tysięcy lat, a możliwe, że i dłużej. Nawet ludzie pierwotni tworzyli rodziny (stada jak wolisz) i gdyby się to nie opłacało, nie było potrzebne, to nigdy nie wyewoluowałoby to w dzisiejsze instytucje małżeństwa czy rodziny. Wiele gatunków zwierząt żyje osobno. Parzą się tylko a potem do widzenia. Ludzie, nawet ci pierwotni, z jakiegoś powodu wyszli poza ten schemat. A przecież nikt nie bronił żyć samemu, dopaść jakiejś cipy w krzakach przygodnie i dalej żyć samemu. Wyszli poza schemat, bo mieli potrzeby, lub też odkryli te potrzeby i szeroko rozumianą opłacalność takiego trybu życia. Tak czy inaczej było to korzystniejsze od życia samemu.

„Ewolucyjnie jedyne czego facet potrzebuje od kobiety to ją wyruchać”

Błędne rozumowanie. 🙂
Ewolucyjnie facet potrzebuje przekazać swoje geny. Tym samym nie wystarczy wyruchać pierwszą z brzegu. Trzeba jeszcze zapewnić byt potomstwu.
(I pomijamy tu jeszcze wybór „odpowiedniej jakości” kobiety.)

Taki instynkt mają nawet zwierzęta (choć nie wszystkie, ale przynajmniej większość tych wyżej na drabinie rozwoju będących). A że dodatkowo człowiek odkrył, że to ma swoje kolejne plusy w postaci np. wzajemnej pomocy w „trudach życiowych”, to tym bardziej mu się to stadne życie opłacało i w tym kierunku działał. Potem doszedł do tego systematyczny rozwój sfery psychiki człowieka, dalej normy kulturowe i rozwijająca się (dzięki temu) cywilizacja i efekt masz w postaci dzisiejszego „porządku świata”.

„nie potrzebuje żadnych kolacyjek, randek, śniadanek do łóżka, stałych rozmów”

Można żyć i bez tego. W końcu bez wielu rzeczy w życiu można się jakoś obejść. Fajniej jednak z tym. 😉

„robi tak bo nie da się tak jak dawniej wziąć pierwszą lepszą z ulicy za włosy i zrobić z nią co zechce.”

A tam się nie da… 😉 Dyskoteki i ulice są pełne pustaków na wyciągnięcie ręki, z którymi da się zrobić wszystko. Wystarczy tylko -jak zwierzęciu- zaimponować, żeby atawizmy się obudziły (i im większy pustostan umysłowy tym szybciej się obudzą) ewentualnie upić czy odurzyć.

A mimo to, jakoś nadal ludzie się żenią. Po co? Przecież pustostan da dupy, a za następnym razem wyruchasz sobie kolejny… No ale chyba nie chciałbyś tego pustostanu na stałe, co? Wyobrażasz sobie wychowanie twojego dzieciaka z kimś takim (czy przez kogoś takiego)? No właśnie.

„To samo jest dzisiaj a reszta to tylko socjalizacja i pranie mózgów od dziecka.”

To jest socjalizacja. Ale widzisz, jest ona taka a nie inna, bo wbrew temu, co twierdzisz, to się nadal opłaca. Opłaca się społecznie, opłaca się materialnie, opłaca się w zaspokajaniu szerokiej gamy potrzeb od emocjonalnych, przez seksualne, a skończywszy na intelektualnych czy rozrywkowych itd. Póki człowiek będzie homo sapiens a nie kolejnym krokiem ewolucji (który może, ale też nie musi, od tego odejść), to to nadal będzie się opłacało. Inaczej nikt -w ludzkiej historii- by się w to nigdy nie zaczął bawić. Jak to Ferdek Kiepski powiedział, wpatrując się w gruszkę do lewatywy: „Ona się nigdy nie zmieni. A wiesz czemu? Bo ludzka dupa się nigdy nie zmieni” (mniej więcej tak to leciało).

„Co do zakładania, że mnie zle potraktują – ja tylko nie zakładam, że mi się inwestycja w drugiego człowieka zwróci,”

No to z takim założeniem, to faktycznie nie bardzo jest sens nawet kogoś szukać. Bo trzeba umieć też wyłożyć coś od siebie. To wspólny wózek. Jak ludzie podchodzą do tego w ten sposób, to nic dziwnego, że im się związki potem rozpieprzają i masz te swoje 30% rozwodów. Tylko nie każdy do tego tak podchodzi. I dlatego im się żyje lepiej niż samemu.

„Bo za kasę zawsze znajdzie się ktoś kto coś dla mnie zrobi”

To tylko teoria. A między teorią a praktyką jest sporo różnic. Jak zostaniesz np. roślinką, to nie będziesz w stanie nawet czeku wypisać. A wtedy choćby kasy na koncie było w pizdu, to nikt nie przyjdzie pracować za darmo. Jak trafisz pod jakąś płatną opiekę i kasą np. ZUS wypłaci, to też możesz mieć niewesoło, ale nikt się nie zainteresuje. Jak stracisz robotę i długo nie znajdziesz. to gdzie pójdziesz? Do MOPS-u, lombardu, pod most? I takie przykłady można mnożyć. Jeden ze znajomych dostał udaru w bloku pełnym ludzi. Nawet nie pisnął. Ktoś z rodziny wrócił do domu szczęśliwie na czas i facet normalnie funkcjonuje już ze dwadzieścia lat od tego czasu. A wąchałby kwiatki od spodu, gdyby był sam (no i gdyby nie wrócono na czas, ale to już kwestia czysto losowa). Już mu się opłacało. 🙂

Owszem, z rodziną możesz wylądować tak samo źle. Na nic w życiu nie ma gwarancji. Prawdopodobieństwo jednak jest mniejsze. W dużym stopniu zależy od tego, jak sobie pościelisz.