Miłość – temat wałkowany tutaj pewnie już po raz wtóry. Wiem, że już tym rzygacie. Gdybym miał opowiedzieć swoją historię musiałbym spędzić całą noc na pisaniu, a poza tym nie mam pewności, że ktoś chciałby to czytać, chociaż kumple mi mówią, że love story jest niebanalna. Gdyby ktoś jednak miał ochotę przeczytać preludium do poniższego, proszę o zasygnalizowanie tego w komentarzu.
Na razie skupię się na teraźniejszości i na tym jak funkcjonuję, bo trudno to nazwać życiem, po tym kiedy wszystko zostało już powiedziane, a ja mogłem wracać do domu ze złamanym sercem.
Od 20 lat moje życie niczym nie wyróżniało się spośród setek innych. Żyłem z dnia na dzień. Czułem, że czegoś brakuje. Moja rodzina nie jest bogata, ale zawsze wszystko miałem pod dostatkiem, jednak zawsze wiedziałem, że jedynym sensem życia jest miłość, a nie stan posiadania. Naprawdę dobry okres to było liceum, stanowiliśmy zgraną paczkę, ale każdy z kumpli poszedł w inną stronę. Zaczęły się pierdolone studia, nikt nie ma czasu się spotkać.
20 lat czekałem na dziewczynę mojego życia. Wcześniej było kilka potencjalnych partnerek, którym się podobałem, jednak nie dopuszczałem ich do siebie, bo wiedziałem, że prędzej czy później je rzucę i skrzywdzę. Były też dziewczyny, które mi się podobały, ale to była najwyższa liga i ja nie miałem u nich szans, mimo że jestem ponoć przystojny. Potrafiłem zakochać się nawet w napotkanej na ulicy uroczej dziewczynie, ale mniejsza o to, to były przejściowe zauroczenia i czar pryskał przy kolejnej ujrzanej kobiecie. 20 lat funkcjonowałem sam, czekałem na prawdziwą miłość. Uderzając, zbiła mnie z nóg. Nie będę w tej części opisywał w jaki sposób ją poznałem, co między nami zaszło i jaka była jej reakcja – jak wspominałem, to jest długa historia. W dużym uproszczeniu moja miłość okazała się nieodwzajemnioną (przyjmijmy taką wersję, choć nie jest do końca zgodne z prawdą). Teraz czuję się w chuj źle, permamentnie niewyspany, nie mogę się na niczym skupić, nic mnie nie cieszy. Jedyną radość czerpię z perspektywy kupna samochodu. No właśnie, jak ta pieprzona miłość zmienia ludzi. Do tej pory nie zależało mi na własnym aucie. Myślałem po co, żeby samemu tym jeździć? Poza tym wszyscy kumple mieli na to ciśnienie, chociaż potrzebowali go tylko dla szpanu, a ja zawsze byłem na przekór większości. Sytuacja diametralnie się zmieniła. Szukam samochodu, mało tego samochodu, którą powalę ją na kolana, jakaś kolekcjonerska, piękna gablota Wiem, stałem się tacy jak oni, upodobniłem się do moich materialistycznych koleżków.
Nie mogę słuchać miłosnych utworów, bo przed oczyma stają mi obrazy z naszego spotkania. Żadne słodkie pierdu-pierdu, bo momentalnie się rozczulam. Musi być ostre napierdalanie i śpiew bez krzty emocji w głosie. Widząc pary, całujące się, trzymające się za rękę, przytulające się, szlag mnie trafia. Zazdroszczę im szczęścia, nienawidzę ich, chociaż wiem, że to niewłaściwe. To miłosne niepowodzenie, wykorzeniło ze mnie resztki człowieczeństwa. Nawet jej nienawidzę. Kocham ją nadal, ale jednocześnie nienawidzę. Ciągle targają mną sprzeczne uczucia, głowę mam zaprzątniętą tylko miłością, to się już odbija na mojej pracy i studiach. Próbuję się od niej uwolnić, ale to nie jest wcale proste, mamy kontakt przez jej przyjaciół. Myślałem, że uda się urwać kontakt, ale ona do mnie pisze. Sądzę, że chce pozostać ze mną w przyjacielskich relacjach, a nie ma dla mnie większego upokorzenia w zaistniałej sytuacji. Nie mam już siły. Wiem, że nie przestanę o niej myśleć. Mimo że zorganizowałem sobie tak czas, że nie mam chwili czasu na odpoczynek, to nadal siedzi gdzieś w zakamarkach umysłu.
Nazwa tematu może aż nad wyrost. Zachowałem się pragmatycznie pragnąc przyciągnąć większą liczbę ludzi i chcąc Was przestrzec. Miłość to także destrukcyjne uczucie. Mam wrażenie, że w tych czasach okazywanie miłości jest przeżytkiem, angażowanie wszystkich swoich sił w walkę o względy drugiej osoby często stratą czasu. Okazywanie pogardy jest chyba bardziej w modzie. Można iść pod prąd jak ja, ale trzeba być piekielnie wytrwałym. Będąc „skurwysynem” zamiast romantycznym chłopcem myślę, że ugrałbym więcej.
Kocham tylko ją i mam świadomość, że nie pokocham żadnej innej. Ta myśl będzie odbijać się tubalnym echem w mojej głowie, aż po kres mych dni.
Chłopcze…. Skończy się szkoła, skończą się studia, zacznie się prawdziwe życie, dostaniesz po dupie, to będziesz wiedział czym są prawdziwe problemy…. A póki co pomóż Mamie w utrzymaniu domu:)
Nie jesteś sam. Nie gadaj, że na wsi nie ma co robić bo jest na prawdę fajnie tylko trzeba ruszyć głową. Na wsi też są spoko goście i fajne dupy. Nie wiem jaka duża ta wieś ale obok tej wsi są inne wsie. Nie wiem co tak odpierdalasz.. dużo mam znajomych którzy mieszkają na mega zadupiach a jakoś sobie radzą i nie muszą siedzieć przed kompem. Może masz gorsze dni lub miesiące – spoko, też tak miałem. Ale powiem Ci, że mam 22 lata i pomimo tego, że mieszkam na wsi i miałem ostry zapierdol w polu to czas kiedy miałem 16-20 lat to najlepsze co mogło mnie spotkać. Tylko beztroska i spotkania ze znajomymi. Teraz są studia i ogólnie zamuła. Człowiek myśli o przyszłości, pracy, życiu. Nie marudź tylko wykorzystaj ten czas bo wszystko kiedyś się kończy!
paw39[at]op.pl
Dzieci….wy teraz innych problemów nie macie?
sytuacje mam identyczną. łączę się w bólu. i śrut.
Weź odpowiedzialność za swoje życie
kup sobie rower i przestań pierdolić, bo to żadna chujnia. nie wiem dlaczego administrator zgadza się na zamieszczanie takiego gówna.
Niechęć szuka wymówki. Twoje życie towarzyskie jest do bani bo tak chcesz.
Takie pokolenie. Nic nie poradzisz.
Jakbyś zarabiał 17 tysi netto i jeździł mesiem tak, jak ja, to byś jeździł mesiem, a nie jakimś plebsosmrodem.
No bez kitu, nie rozumiem w czym problem żeby się spotkać teraz w ferie z kimś? Trochę naciągane.
W Twoim młodym wieku kompleksy to normalne, przejdzie Ci. Co do chujni wszystkiemu winny pierdolony kapitalizm, teraz wszytko, WSZYTKO musi się opłacać. Jak ja byłem mały to na wszystkie wioski autobusy jeździły co 20-30 minut do 22-23. Zarówno MZK jak i PKS, do niektórych wiosek jeszcze pociągi. To były lata 90, czyli jeszcze mocna postkomuna. Ale wtedy nikt jeszcze nie myślał że to koniecznie musi się opłacać, tak jak służba zdrowia, szkoła i tak dalej. To wówczas był „serwis” jaki państwo po prostu MUSIAŁO zapewnić społeczeństwu. A potem się posrało i teraz jeżdżą autobusy co 2 godziny, na niektóre wioski w ogóle nie jeżdżą, bo się kurwa nie opłaca. Co za śrut. A samo mieszkanie na wiosce doceń, zawsze lepsze to niż blokowisko.
zaliczaj panienki na you tube i nie marudź…Gość od 17 tysi i mesia onanizuje się pięć razy dziennie, nawet na skrzyżowaniu na czerwonym..
No i po co to narzekanie, ja mam prawie 21 lat i jestem no-life, nigdy nie miałem dziewczyny a mieszkam w mieście, nie mam też przyjaciół i żyję.
Kolego, teraz Ci brakuje kumpli, a później to zatęsknisz za końcem świata. U mnie w którymś momencie okazało się, że ci wszyscy moi znajomi są strasznie monotonni, pierdolą o tym samym (praca, dzieci, kasa i zakupy), kompletnie nie wnosząc nic nowego. Nie mam z nimi o czym gadać. Nikt się niczym nie interesuje, nikt nic nie czyta, wszyscy tylko żyją tym samym i o tym pierdolą. Uwierz mi, lepiej zająć się własnym rozwojem, a znajomi sami się znajdą. Będzie ich mniej, ale za to będą lepsi.
To kurwa jeździj rowerem, ja codziennie zapierdalam na rowerze 8 kilosów do roboty, śnieg, burza czy jebane tornado ja jadę. I dzięki temu zdobyłem wielu znajomych. Choć nie powiem, lubiłem podrywać laski w tramwaju.
Rower, motorower, motorynka.
kup se skuter
Nie pitol, ja kilka lat dojeżdżałem do roboty 230km znajdź sobie jakąś szczeniarę w twoim wieku na tych przedmieściach i się nią zajmij.
Koledzy to huje i predzej czy pozniej cie przekreca. Pierdol ich.
Lubię czytać takie problemy gimbazy. Coś między Klanem a Kac Wawą…
Na studiach sobie poruchasz.
A ja chce na wieś…widzisz nie ma sprawiedliwości na tym świecie.
Allah Akbar!
masz 16 lat. Zdaj na karte motorowerową i popierdalaj skuterkiem gdzie Ci sie podoba i pierdol komunikacje miejską.
Przegrałeś młodość tak jak ja, nie słuchaj tych, co ci będą pierdolić, że coś się zmieni, „wyjdź do ludzi” bo to pierdolenie kotka za pomocą młotka. Znajdź sobie zajęcie i miej wyjebane na wszystkich, znajomi są zajebiście potrzebni, ale jak ktoś ich nie ma, to nie będzie ich mieć.
stary znajdz sobie jakies zajecie czy cos,ogladaj jakies filmy pojedz na basen.pocwicz jakas dyscyplinetaka co ci odpowiada.wsiadz w ten chujowy autobus to dzien ci moment zleci;]
Na bazie mojego gownianego życia. Pierdol busa ogarnij znajomych, nie zaniedbujac szkoły.to znajdziesz kogoś u kogo będziesz mógł raz na jakoś czas zanocowac.ja tak nie zrobiłem i teraz jestem w dupie.
Tu autor: jedyne moje zajęcia to tenis raz w tygodniu. Szczerze mówiąc to szukam znajomych w celach towarzyskich bo jestem tak popierdolony, ze nie umiem wynaleźć sobie zajęcia… po co ja to to piszę? Chyba komputerowe popierdoliły doszczętnie mój mózg.
13 i 20 komentarze sa madre. łacze sie w bólu. mam podobnie. jak mialam 16 lat nawet gorsze stany ze mna byly : D ale teraz zostalo mi 50 dni szkoly i skupiam sie zeby zdac na architekture. kompleksy sa bez sensu. na niekture rzeczy poprostu nie masz wplywu. stary, trzeba sobie odpuscic. nie wymagac od siebie. tylko uwazac zeby nie zrobic sobie hujni w dalszym zyciu czyli naprzyklad nie robic czegos takiego zeby sie nie uczyc do matury. ;d wiem ze to popiepszone, ale ci wszyscy ludize znikna . niebawem. w obecnej sytacji slowa niewiele pomagaja,, wiem ; ) zjajdz kolege blisko. ktokolwiek ; p jestem po depresji mlodzienczeej, na tabletkach szcescia. kolego, nie mysl za duzo o zyciu, impprrezuj, (pierdol kompleksy) upij sie byle nie za czesto i zyj chwila. bo to czy jestes szcesliwy czy nie zalezy tylko od ciebie. 🙂
młody pamiętaj najlepsza baba własna graba, wal konia i nie narzekaj