Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Nienawidzę gdy w pracy jak coś robię a ktoś inny mnie obserwuje… Patrzy mi się na ręce i czeka aż popełnię błąd, żeby potem mnie obgadać innym albo podpierdolić do kierownika!

Wkurwiają mnie Ci, którzy w pełnym ludzi autobusie pchają się pod same drzwi, żeby tam postać parę minut i dopiero wysiadają…
Żeby podejść bliżej, rozumiem ale żeby kurwa jak czołg staranować ludzi, żeby się pod drzwiami znaleźć, a potem kurwa taka stoi i czeka a Ty się nie masz czego złapać bo oczywiście kierowca rusza jakby się ścigał po to tylko, żeby zaraz zahamować! Przecież to normalne, że kiedy się bus zatrzyma to odsunę się i pozwolę Ci odejść głupia krowo!

Moja siedemnastoletnia córka jest niesamowicie pyskata. Wczoraj, kiedy zaczęła się szykować na jakąś imprezę, upomniałam ją:
– Ja w twoim wieku się nie włóczyłam po imprezach!
Na to ona odpowiedziała mi:
– Owszem, bo już musiałaś się mną zajmować.
Pyskata, ale inteligentna!

Prawda jest taka że gdzie by się nie rozglądnąć jest wszechobecne szyderstwo ze studentów – że studiują bezrobocie. Wszyscy bez względu na kierunek. I zawsze, za każdym razem najwięcej, do powiedzenia mają takie osoby które za studia się nie zabierały, nie wiedzą na tym to polega, ba, najczęściej nie mają matury i niestety zapracowywują się na kasie albo w hurtowni za psie pieniądze, co chyba właśnie pogłębia ich frustrację. Praca jak każda inna, sama sobie dorabiam równolegle ze studiami właśnie w hurtowni, strasznie mało płacą na tyle co się tam robi, ale pracuję bo za coś utrzymać się teraz muszę. Ale jak wiadomo nie chciałabym tego robić całe życie. I nie rozumiem dlaczego osoby które z tego typu pracy się utrzymują plują aż tak jadem na studentów. Prawie każdy młody człowiek chce coś osiagnąć czy to coś złego? Jak jest pizdą życiową to nawet z mgr nią będzie. Jest dużo frajerów którzy idą na studia żeby imprezować, albo opóźnić pójście do pracy. Spoko. Życie ich zweryfikuje w końcu i tak. Ale to nie tyczy się każdego. Żeby nie było, ja generalnie bardzo szanuję osoby które skończyły zawodówkę, mają pracę, są ambitne i rozwijają się w swojej dziedzinie. Mam takich znajomych. Bez studiów też można osiągnąć sukces jak najbardziej. Ale z wyższym wykształceniem również. Niestety gdzie się nie rozglądnę znajdą się jacyś pseudo znajomi którzy aż kipią zawiścią jak usłyszą że ktoś (albo ja) coś tam studiuje. Od razu pada pełen hejt, że będę pionkiem fabryki magistrów-bezrobotnych i generalnie jakie to ze mnie nie jest zero. Wyśmiewają mnie że boje się dorosłego życia to sobie na studia poszłam. A nie prawda. Zawsze się uśmiecham w twarz do takich osób. Od gimnazjum moim marzeniem było być tu gdzie teraz jestem. Mam już pomysł na siebie. Studiuję bardzo przyszłościowy kierunek jak sadzę. Ale prawda jest taka że to czy się jest po studiach czy po zawodówce nie jest żadnym wykładnikiem bo jak ma się łeb to tak czy tak człowiek nie będzie życiową spierdoliną i jakoś sprawy zawodowe sobie poukłada. Także chujnia jest mała ale powszechna. Nie ma co uogólniać. Nie ma lepszych, ani ten po zawodówce nim nie jest, ani ten z wyższym wykształceniem. Niech każdy żyje sobie jak chce. Ja się nie wyśmiewam z nikogo i niech nikt tego nie robi ze mnie (i studentów).

Ciągle tylko ja, ja i ja! Nosz kurwa, ileż można?! Pisze do mnie koleżanka z liceum- cześć, co u Ciebie? No to piszę jej, że spoko, siedzę za granicą na czas wakacji, bo chcę trochę hajsu odłożyć, mój chłopak jest ze mną, robię to to i to, później wracam do pl na wesele i chrzciny i chcemy jechać na wycieczkę na Cypr. Myślałam, że się chociaż jakoś do tego odniesie, a jej odpowiedź ”aha, to spoko. No a u mnie…” i się zaczęło wymienianie co tam u niej. Wracam na studia, spotykam koleżankę, z którą kiedyś się trzymałam. Pyta się mnie jak tam mi się układa mieszka z moim chłopakiem (zamieszkaliśmy razem niedawno, ona ze swoim też) i jak mi się z nim mieszka. Mówię, że spoko i zmieniam temat, gadam coś o studiach a ona ”no a mi z moim Michałem super się mieszka, dogadujemy się i bla bla bla”. KURWA NIE PYTAŁAM. Odnoszę wrażenie, że ludzie czasami zagadują do mnie, zadają konkretne pytania tylko po to, żeby sami potem mogli na nie odpowiedzieć. Czy my egoizm mamy we krwi? Jedyną osobą zdającą się to zauważać jest moja siostra i też jest na to przeczulona. Lubię gadać z moim tatą- on jakoś nie wplata wszędzie wzmianek o sobie, w przeciwieństwie do mojej mamy, która potrafi o sobie napierdalać dzień i noc. Wracam z rossmanna, pyta się co tam mam, to jej pokazuję nowy lakier do paznokci itd. Jej reakcja ”ooo też mam nowy lakier bla bla bla” i się zaczyna. Pyta się co na uczelni, odpowiadam a ona nie odnosząc się do moich słów zaczyna ”no a u nas w pracy bla bla bla”. Ludzie, nauczcie się kurwa słuchać innych i nie pierdolić ciągle o sobie! To naprawdę jest nie do zniesienia. Jeśli już zadajecie jakieś pytania, to odnieście się jakoś do wypowiedzi waszego rozmówcy, cokolwiek, a nie przechodzicie do swojej osoby. Chujnia i śrut, ale większość z Was i tak pewnie tego nie zrozumie.

Jebany wyścig szczurów, już mam tego dość. Jak można życzyć innym samych najgorszych rzeczy? Nie no, wróć. Nie chodzi o to, żeby inni mieli najgorzej, tylko żeby mieli gorzej ode mnie! Tak po prostu, dla zasady, myśli 90 % studentów (a przynajmniej na moich studiach tak jest). Starościna grupy życzliwa, że ja pierdole- ona nie cieszy się, że jej się coś udało, ona się cieszy, że innym się NIE udało. No ludzie, jak tak można? Ja to się zawsze cieszę, że zaliczyłam jakieś kolokwium i lecę do przodu, nie patrzę na to, kto zaliczył, a kto nie. W dupie to mam. A ona? Ona ma w dupie to, że zaliczyła, bo ważne jest kto nie zaliczył. Ostatnio byłam świadkiem dyskusji dwóch koleżanek- spotkałyśmy się w 3 pogadać co tam u nas po wakacjach, myślałam, że będzie normalnie, ale nie. Jedna spokojnie mówi (bez chwalenia się, po prostu opisywała firmę, gdzie odbywała praktyki) że u niej w firmie zatrudnionych jest 3 tys osób i bla bla bla i że ogólnie duża firma. Na co ta druga: a w mojej jest 8 tys osób! No szok kurwa! I tak ze wszystkim. Jedna coś powie, to ta druga zaraz musi dokopać, że ona miała lepiej i te twoje praktyki to tak naprawdę hooi, a nie praktyki. Zazdrość, zawiść i podkładanie kłód pod nogi zawsze i wszędzie. Ktoś coś ma- jakieś kolokwium z poprzednich lat, jakieś super notatki- nie licz na to, że cokolwiek Ci dadzą. Znoszę to, bo mi zależy, żeby pracować w tym zawodzie i nie jestem jakąś cienką pizdą- umiem o siebie zadbać, jestem już na 3 roku, jeszcze 1.5 roku (inż) i spierdalam od tych ludzi jak najdalej. Nie chcę mieć z nimi nic do czynienia!

Krótko. Wkurwia mnie ruska V kolumna, tzw. internetowe zielone ludziki, która przez komentarze internetowe i „stawianie” polskojęzycznych stron internetowych i blogów sączy putinowską propagandę. I nic nie można z tym zrobić.

A propaganda, mimo wszystko, działa -jakiś odsetek ma systematycznie w ten sposób mózgi prane i, w zależności od okoliczności, może on znacznie wzrosnąć. Na dokładnie tej samej zasadzie jak Rydzyk i jego radyjo, plus płatne komentarze na zlecenie PiS-u utorowały tej partii dojście do władzy.

Martwi mnie, że Ruskim to samo się może kiedyś znów udać. Wiecie, że w Polsce funkcjonuje putinowska partia? Nazywa się Zmiana. Ruscy wykorzystują swobodę wypowiedzi i zakładania organizacji przeciwko nam (zresztą, robią to nawet w Ameryce). I czekają cierpliwie na czas, w którym przy pomocy takich tworów będą mogli znów na nas położyć łapę.

Moją chujnią jest była mojego faceta, z którą ma małą córkę. Na wstępie powiem tylko, że jestem dużo młodsza od Niej, studiuję, Ona natomiast ma już 3-jkę z przodu i bagaż doświadczeń na swoich barkach. Ale… Do czego zmierzam. Minęło już trochę czasu odkąd byłam z moim partnerem. Wiadomo, że miałam też siłą rzeczy kontakt z Jego dzieckiem. W pewnym momencie przyszła refleksja- Może wypadałoby nawiązać jakieś koleżeńskie relacje z tą kobietą, żeby wszystko to miało ręce i nogi. Przede mną urodziny małej, Komunia, kiedyś na pewno będzie dochodzić do wspólnych spotkań. Nie jestem też typem zazdrosnej dzikuski, która na myśl o byłej swojego faceta dostaje kociokwiku i zachowuje się jak niespełna rozumu zasmarkana nastolatka. Wyciągnęłam do Niej rękę, zaproponowałam, że mogę zabierać czasem małą na spacery, plac zabaw. Poznałyśmy się, wszystko było ok. Ale z czasem… Zaczęła mnie perfidnie wykorzystywać. Podczas gdy zajmowałam się córką, Ona latała do kolegów i koleżanek i z Nimi popijała. Kiedy mała zapytała mamy, czy nie poszłaby z Nią na plażę, rowery, zakupy. Idź z Ciocią. Ciocia Cię zabierze. A Ona sru, impreza. Dobra. Jestem życzliwą osobą. Nadszedł tydzień, w którym nie miał się kto zająć małą, z powodu nadgodzin w pracy. Zadeklarowałam się. Dostałam klucze do domu. Cwaniara tak obrosła w piórka, że nawet nie raczyła kupić dziecku czegoś na śniadanie i obiad. Ja musiałam o to wszystko zadbać. Jeszcze zostawiła mi listę zakupów, za które rzekomo miała mi oddać. Ta… Pranie do rozwieszenia! Śmieci do wyrzucenia. I jeszcze najlepiej, dziecko na baseny zabierać, do figloraju, do kina. Przygryzłam wargi, przełknęłam to. Jaką to wspaniałą stałam się dla Niej przyjaciółką! Najlepszą! Zwierzyła mi się chyba ze wszystkich swoich sekretów. Powiedziała, że szczerze życzy mi szczęścia z Jej byłym partnerem, że jestem dobrą dziewczyną. Że Ona już zapomniała o przeszłości, nie ma mi niczego za złe. Jest teraz zakochana w kimś innym. Ile komplementów usłyszałam! Parę dni później, koło godziny 23. Dzwoni telefon. Ona. Odbieram. Pada pytanie, czy nie byłabym w stanie pożyczyć Jej pieniędzy. Bo chce coś tam kupić, a wypłata dopiero za kilka dni. No dobrze. Jestem w stanie. Pożyczyłam. Wszystko przepieprzyła na alkohol i papierosy dla siebie i swojej kuzynki. Ale żeby jedzenie dziecku kupić to już nie miał kto. Pieniędzy nie dostałam do dzisiaj. Czas na finał tej historii. Pewnej nocy zadzwoniła pijana w 3 dupy do swojego byłego, czyli mojego obecnego partnera i objechała mnie od A do Z jaka to ja jestem popierdolona, z kim się związał, jak można być z kimś takim. Wybebłała, że Go kocha i nigdy o Nim nie zapomni i powinien mnie zostawić, bo nie jestem dla Niego odpowiednią partnerką! No czaicie?! Czaicie jak można być taką jebaną, fałszywą gnidą?! To ja z dobrym sercem i intencjami, starałam się Jej pomóc, pomimo, że według stereotypowego myślenia nawet nie powinnyśmy za sobą przepadać. To jeszcze później obgadała mnie na osiedlu. Rozsiała jakieś z palca wyssane ploty. I do dziś jestem Jej wrogiem numer jeden. Zero kontaktu, nawet zwykłego cześć. Kobieta ma 37 lat. Trzydzieści kurwa siedem lat. Jest matką. Chyba obowiązują w tym wieku jakieś zasady, człowiek posiada jakąś moralność? W każdym bądź razie ja już zwątpiłam w ludzi. Dasz palec, chcą rękę uciąć a później i tak kopną Cię w dupę. Jak żyć?! Słowem zakończenia… Droga Kamilo… Pozdrawiam Cię środkowym palcem, Ty jebana, pazerna na pieniądze gnido! Jebał Cię pies!

Na mój telefon dzwonią różni ludzie – ankieta, sprzedawcy, „maklerzy”. Jest to strasznie uciążliwe, ale myślałem, że nie może być gorzej. Oczywiście myliłem się – wśród powyższych pojawiła się nowa moda – odberam telefon, a tu… Muzyczka. Czasem kilka sekund, ale zwykle ok. minuty! Co gorsza – działa to jak hipnoza, jestem zbyt ciekaw w jakiej kolejnej firmie/branży wprowadzono to jakże zajebiste rozwiązanie. Jak już przesłucham całą nutkę, to zgłasza się standardowo gość po drugiej stronie, więc oczywiście nie żałuję sobie i trochę wrzucam jego firmie (nie jemu, on tylko robi swoją robotę) i mówię, że nawet jeśli oferowaliby złote góry bez haczyków, to NIEBRAŁBYM ™.

Jeszcze kilka lat temu byłem wspaniałym chłopcem. Masa celów, ogromne ambicje, życie prowadziłem takie, jakie chciałem prowadzić w tamtym momencie. Masa znajomych, dużo zabawy, dużo kobiet – i tych do towarzystwa i tych do łóżka. Czułem się wtedy naprawdę dobrze ze sobą i w jakimś stopniu spełniony, chociaż na karku byłem ledwie 20-21 lat. Potem sukcesywnie wszystko przestało sprawiać mi radość i utknąłem w tym miejscu, w którym jestem obecnie. Chociaż mam wrażenie, że ten syf cały czas się pogłębia, bo lat przybywa, czasu ubywa, a niczego wielkiego na swoim koncie nie mam, zabezpieczony też nie jestem. Właściwie każdy dzień jest powielony – praca, czasami trochę potrenuję, się spotkam z kumpel, z jakąś dupą. Chociaż od jakiegoś czasu spotykam się tylko z jedną, obiecałem jej, że nie będę latał za innymi spódniczkami przez ten czas – ciężko wytrzymać, bo mefistofeles kusi. Cały czas chciałbym rżnąć inne, zdobywać kolejne. A moje konto jest już wystarczająco bogate i ma wyrobioną normę za kilkunastu chłopa, zakładając średnią krajową. Są takie wieczory jak ten, że zrobiłbym cokolwiek, żeby tylko nie myśleć o swoim położeniu. Ale wiem, że to nie ma sensu, bo życie komunikuje mi, że trzeba kurwa coś zmienić. Problem w tym, że nie wiem co i jak. Bo nic nie podpala mojego serca, na żadną myśl nie czuję podniecenia. Nie wiem już co chcę w życiu robić, czy chcę cokolwiek osiągać. Byłem raz u psychiatry, dała jakieś leki, ale koniec końców nie wykupiłem, bo skutki uboczne nie były tego warte, a poza tym stwierdziła, że na problemy egzystencjalne leki nie pomogą, ale warto spróbować psychoterapii. – Myślicie, że ma to sens? Był ktoś z Was w podobnym miejscu? Jak sobie z tym poradziliście? Ja już jestem zmęczony tą całą sytuację, ale za nic w świecie nie potrafię zaakceptować wizji tego, że mam przestać i zacząć żyć jak Kowalski – taśma produkcyjna, wakacje raz w roku z Karyną nad polskim morzem i weekendowe najebki. – Mnie to po prostu nie bawi, takie prozaiczne życie. Cierpię w chuj, moja dusza cierpi, moja głowa cierpi.