Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Rozumiem, że język to płynna rzecz, że ewoluuje, zmienia się, pozbywa jednych słów i wchłania inne. Ale kurważ mać, tych wszędobylskich wtrąceń z angielskiego już się słuchać nie da: jakieś „anyway”, „by the way”, „YOLO”, „WTF”, „FTW”, „ever”, „fun”, „seriously”, „nice”, „level”, „like a boss”, „let’s play”- wymieniać by można długo, a o „sorry” i „fuck” nawet nie wspomnę. Do kurwy nędzy, mamy przecież normalne, polskie odpowiedniki każdego z tych wyrazów, skąd to parcie na angielski? Bo co, „sorry” jest krótsze od „przepraszam”? I co zrobisz z tymi zaoszczędzonymi milisekundami? Bo jest mniej formalne? Też coś. Jestem młodym facetem przed 25. rokiem życia, z angielskim zawsze radziłem sobie świetnie, ale jednak wkurwia mnie to jak mało co, słowo daję. Żeby to chociaż był jakiś trudny język – ale nie, po angielsku mówią dzisiaj nawet murzyńskie plemiona w najbardziej zapadłych częściach Afryki, to żaden szpan wtrącać jakieś słówka w języku królowej Elżbiety, prędzej ułomność, gdy nie umie się taki cwel jeden z drugim wysłowić we własnym języku i posiłkuje się obcym.

Jak w tytule.
Nikogo o nic, nawet jak bardzo czegoś potrzebuję. Tak kurwa mnie wychowali rodzice, nie żadna patologia ani nic, matka nie miała czasu po prostu. Stary, jak coś go prosiłem, to wyśmiewał mnie i mówił – „co sam nie umiesz?” – no kurwa nie, bo i skąd, jak nikt mi nie pokazał tego. Tak i teraz jestem trochę zjebany i nikogo o nic nie proszę, czasem to mi szkodzi, bo zrobię coś źle, ale nie mogę się pozbyć z głowy głosu starego. Chuj i gnój na całego.

Przez te pieprzone tabletki antykoncepcyjne w ogóle nie mam ochoty na seks. Skończyłam brać to świństwo prawie rok temu, a nadal moje libido jest prawie zerowe (zanim zaczęłam się nimi faszerować, to „kochałam się” z moim (jeszcze wtedy) chłopakiem po dwa czy nawet trzy razy dziennie i to CODZIENNIE). Współczuję mojemu narzeczonemu, bo łasi się na mnie i łasi, ciągle dotyka, mówi sprośne słowa, a ja nic. Byłam u dwóch różnych lekarzy-ginekologów i chuj! Twierdzą, że jestem zdrowa, a brak ochoty mam w głowie. TAA. Chujnia z grzybnią, śrutem i patatajnią.

Wiecie co mnie wkurwia? Jebane dzieci kąpiące się w miejskiej fontannie w moim rodzinnym mieście. Fontanna nie jest ogrodzona, można by rzec, że wyrasta ona z betonu, granitu czy jeden chuj, ot taki nowoczesny design. Najbardziej rakowi w tym wszystkim są rodzice tych parszywych gówniarzy. Bo jak kilkuletnie dziecko ma kurwa przeczytać tabliczkę, że wejście do fontanny jest zabronione, ale nie, pewnie, wpuśćmy dziecko to się trochę pobawi, a my będziemy mieć problem z głowy. Niektórzy to już zaczęli traktować ją jak kurwa miejski basen bo przychodzą ze strojami kąpielowymi i nadmuchiwanymi kołami, no ja pierdolę. Wszyscy się bawią w miejscu, które do tego nie służy, a może być to wręcz niebezpieczne. Ale jak jakiś gówniak rozjebie sobie łeb na mokrym betonie to nagle wspaniali rodzice się obudzą i podniosą wielkie larum, dlaczego fontanna nie jest należycie zabezpieczona. A chuj im w dupę, co oni kurwa nie potrafią czytać? Niech wracają do szkoły, a nie płodzą dzieci. Po prostu chujnia i śrut.

Nie umiem zdobywać nowych znajomości, co za tym idzie nie mam pracy, mimo, że chciałbym robić coś pożytecznego i rozwojowego, zarobić na siebie. Gdy jednak mam zrobić 1 krok, przedstawić siebie, zareklamować się to mnie paraliżuje, czuje się jakbym spadał poniżej poziomu dna w wyścigu szczurów, podczas gdy wszyscy inni idą bez problemu w górę. Jedyne osoby, którym zależy na mnie to rodzice i babcia, ale oni kiedyś odejdą. Powoli mi się odechciewa życia, nie pomaga nawet fakt, że wiem jak inni mają trudniej przez nieuleczalne choroby, kalectwo. Ale oni często mają przy tym wielu przyjaciół, jakiś pomysł na siebie mimo wszystko. To siedzi mi w głowie od wielu lat… Czuję, że wystarczyłoby odpowiedzialne stanowisko albo jedna bliska osoba spoza rodziny by wszystko odmienić, jednak co bym nie zrobił z wyglądem zewnętrznym, to moje wnętrze i tak odstraszy każdego. Mam [?] dwóch kumpli, ale jeden z nich sam ma problemy z ogarnięciem się w życiu, jest bardziej moim odbiciem niż jakimś wzorem, drugi też jest trochę spaczony emocjonalnie i do tego spotyka się z dziewczyną, więc dla kumpla już nie ma czasu, pewnie ma mnie dosyć. Już od jakiegoś czasu rozmowa nam się nie kleiła.

Ten wpis będzie dotyczył armagedonu na mordzie, czyli trądziku. Zapewne część z was wie, o czym piszę. Leczyłem to gówno, odkąd skończyłem 13 lat. Antybiotyki, tabletki, herbatki, pasty, żele, kremy, diety, dosłownie wszystko kurwa, można o kant dupy rozbić. Teraz w telewizji widuję masę reklam środków na trądzik i widzę stada zdesperowanych, naiwnych gości, którzy ładują w to kasę. Smutne, że wielkie firmy wykorzystują to, żeby na nich zarabiać.
Z perspektywy czasu widzę, jak ogromny rozpierdol sieje ta choroba. Za młodu miałem taki pysk, że nawet nie znajdę słów, żeby to wyrazić. Wyglądałem jak mutant z Czarnobyla, jak jakiś pierdolony echinops z Wiedźmina. Jak się uśmiechałem, to z ryja leciała mi krew i ropa. I tak przez całe gimnazjum i liceum. Nawet nie wyobrażacie sobie, ile rzeczy mnie ominęło przez ten okres. Z nikim nie utrzymywałem kontaktów, siedziałem w zamknięciu i chciałem pierdolnąć się z dachu. Nie chodziłem na imprezy, wycieczki, nie miałem żadnych kontaktów z dziewczynami (zresztą trudno się dziwić, co?). Rodzice przepisywali mnie do kolejnych dermatologów, którzy doili kasę za gówniane efekty. Jedyne co mówili, to że mi współczują. Nawet nie chcę wspominać o komentarzach znajomych specjalistów „Umyj mordę mydełkiem codziennie wieczorem, ja tak robię i, o! Zdrowa buźka!”, „Co ty nie myjesz się?”, „Musisz sobie znaleźć jakąś dziewczynę, to hormony ci się uspokoją!”. I tak wysłuchiwałem przez lata. Byłem wrakiem, nie widziałem sensu życia, moja pewność siebie została wyruchana w dupsko bez mydełka.
Ale na szczęście tutaj nie kończy się ta historyjka. W końcu ogarnąłem się, stwierdziłem, że skoro nie mam wpływu na moją mordę, to przynajmniej zbuduję sylwetkę jak Schwarzenegger. Zamknąłem się na siłowni na kilka dobrych lat. Dopiąłem dietę, wciągnąłem się totalnie, napierdalałem dzień i noc.
I oto jestem po tych latach, wyglądając jak pierdolony Zeus, wcielenie Leonidasa. Odzyskałem samoocenę, syfy zeszły z ryja. Żyję normalnie, ale nikt nie odda mi straconej połowy życia. I to mnie wkurwia. Pół życia straciłem na walkę z tym syfem, siedząc zamknięty w pokoju.

PS. Jak czyta to jakiś gość z wysyfionym ryjem i ma podobny problem, to najważniejszą radę mogę dać – dieta. Tylko to pomaga w walce z tym gównem. Leki można sobie wsadzić głęboko w odbyt.

Powiedzieć chcę dwa słowa o obsłudze sprzedawców, doradców czy jak ich tam zwał w hipermarketach budowlanych. Masakra. Nie można dowiedzieć się szczegółów na temat oferowanych produktów bo często nie mają pojęcia zielonego na ich temat. Proponują za to nagminnie aby obejrzeć sobie produkt a informacje zdobyć w internecie. To dotyczy zresztą też innych sklepów np. z elektroniką. Ostatnio taki jeden frajer proponował mi nawet youtube. Tylko ja po to idę do sklepu a nie zamawiam przez internet aby info uzyskać na miejscu np. szczegóły montażu. Stać mnie na to aby kupić, zapłacić i wyjść a nie jak zasrany szpadel fotografować z ukrycia a potem szukać w necie najtańszej oferty. „Wie Pan tego jest tyle i tak się szybko zmienia że trzeba sobie samemu sprawdzić”. Nie wiedzą nic w temacie ale oczywiście są pewnie przekonani, że skoro pracują za niewielkie pieniądze to nie będą się starać, dowiedzieć coś więcej na temat tego czym się zajmują. Odwalić swoje i tyle. I tak rośnie armia malkontentów bo kółko się zamyka, brak chęci do czegokolwiek i możliwości awansu. I na koniec trafiają na chujnię gdzie żalą się na brak perspektyw, głodowe pensje, Januszy biznesu, jebanie na taśmie, zasranych kierowników, dyrektorów i chuj wie co jeszcze.

Nienawidzę głupich skurwiałych ludzi. Kiedy patrzę na społeczeństwo, np w autobusie jak wpatrują się okno z tępym wyrazem twarzy mam ochotę wybić szybkę bezpieczeństwa i zdzielić je tym nieszczęsnym młoteczkiem. Laski z telefonami – kolejna zajebista opcja, całe życie siedzą z nosem w fejsie. Siedzą nad wodą – fejsik, siedzą w kinie – może jakiś ask? Zajebista sprawa ogólnie. Próbuje do takiej zagadać, może jakaś bff się pojawi na horyzoncie. Słyszę piskliwy głos opowiadający o tym, jak to ją „mój mężczyzna życia, KAZEK” sprał po ryjcu, bo garów nie umyła. Żal mi tego wszystkiego, moje poczucie estetyki nurza się w bagnie ludzkiej głupoty.

„Tego lata…
przygotuj się…
na wyjątkową wyjątkowość…
film kurwa jakich milion bo wszystkie są o dziwolągach”
Jebane zwiastuny filmowe dobijają mnie psychicznie. Siedzisz w kinie z dzieckiem, czekasz na bajkę i zostajesz zbombardowany i zmasakrowany 20 coraz to bardziej idiotycznymi zwiastunami.
Może 30 lat temu ten sposób promocji nowego filmu robił jeszcze na kimś wrażenie, ale dziś kolejny widok tych samych mord w tych samych groteskowych pozach budzi co najwyżej uśmiech politowania. Jak można podniecić się lecącym w zwolnionym tempie samochodem w trailerze „szybkich i wściekłych 14” skoro w każdej z tych części średnio co 5 minut jakieś auto jest w powietrzu. Albo jakieś pseudo czary mutanty x-meny od siedmiu boleści coś tam kurwa odpierdalają żeby oczywiście ocalić świat. Jaki w ogóle może być inny powód ich działań.
Ale najbardziej żenującą chwilą jest sam moment kiedy zapalają światło i wszyscy wychodzą z kina. Nikt nie ma wtedy miny „o ja pierdolę ale to było super”, każdy niby to właśnie skoncentrowany na poszukiwaniu dwóch zaginionych ziarenek popcornu, grzebaniu po kieszeniach, sprawdzania telefonu nie patrzy nikomu w oczy. Czemu? Żeby ukryć zażenowanie jakie towarzyszy nam po 99% współczesnych seansów.

Moją chujnią jest robota polegająca na roznoszeniu ulotek. Mam dość zapierdalania z papierami przez 5 dni w tygodniu za murzyńską stawkę. Nadszedł czas na rzucenie tego syfu w diabły i zajęcie się czymś normalniejszym. Ogólnie chujnia i śrut.