Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Pewnie wielu z was stoi przed wyborem szkoły średniej, jeżeli nie macie konkretnych planów na przyszłość (np informatyka, elektryka itp.) nie wybierajcie byle czego. Jak nie wiecie co chcecie robić po szkole, idźcie do liceum ogólnokształcącego. Ja popełniłem ten błąd, wybrałem pierwsze z brzegu technikum. Tkwię w tym kurestwie już drugi rok, jeszcze do niedawna dawałem tej szkole szanse, myślałem że coś się zmieni. Niestety, na zmianę szkoły jest już za późno. Dopiero na drugim roku uświadomiłem sobie że to czego się uczę, nie ma najmniejszego zastosowania w jakimkolwiek zawodzi. Szkoła nie przygotuje mnie do matury a TRZYNAŚCIE godzin przedmiotów zawodowych w tygodniu pójdzie się jebać. Do nieczego mi się to nie przyda. Najlepsza opcja to się powiesić, jakby nie wystarczyło że zawodowe przedmioty nie mają sensu. Nie kurwa, jeszcze nauczyciele potrafią wyssać z mojej skołatanej duszy resztki cierpliwości i miłości do świata. Gimnazjaliści, wybór szkoły to wazniejsza sprawa niż może wam się wydawać, nie wybierajcie pochopnie bo będziecie tego żałować. Pozdrawiam serdecznie, widzimy się w MC’donalds jak zamówicie u mnie kanapkę z pierdolonym kurczakiem.

Mam 24 lata i kończę za rok studia na dobrej uczelni. Od jakiegoś czasu miewam dni, że strasznie się stresuję upływającym czasem, zaczynam się podsumowywać, zadawać egzystencjalne pytania, czy nie powinienem być w zupełnie innym miejscu, albo iść inną drogą, co powinienm zrobić, co powinienem rzucić, za co jeszcze się zabrać, ciągle patrzę na ludzi w moim przedziale wiekowym co już osiągnęli itd. Jak rozmawiam z rówieśnikami, to coraz częściej narzekają na swój wiek, ich twarze wydają się momentami bardzo smutne i zamyślone, nie wiem… Czy to jest wszystko związane z jakimś kolejnym procesem dojrzewania, czy to rzeczywiście problem z depresją? Nie chcę się poddawać, po prostu boję się przyszłości, że spierdolę sobie życie. Jestem zdrowy Bogu dzięki, wiem, że są ludzie bardzo chorzy, z ogromnymi problemami, ale mimo to postanowiłem napisać, może ktoś mi odpowie. Chujnia i śrut.

Pewnie wielu z was stoi przed wyborem szkoły średniej, jeżeli nie macie konkretnych planów na przyszłość (np informatyka, elektryka itp.) nie wybierajcie byle czego. Jak nie wiecie co chcecie robić po szkole, idźcie do liceum ogólnokształcącego. Ja popełniłem ten błąd, wybrałem pierwsze z brzegu technikum. Tkwię w tym kurestwie już drugi rok, jeszcze do niedawna dawałem tej szkole szanse, myślałem że coś się zmieni. Niestety, na zmianę szkoły jest już za późno. Dopiero na drugim roku uświadomiłem sobie że to czego się uczę, nie ma najmniejszego zastosowania w jakimkolwiek zawodzi. Szkoła nie przygotuje mnie do matury a TRZYNAŚCIE godzin przedmiotów zawodowych w tygodniu pójdzie się jebać. Do nieczego mi się to nie przyda. Najlepsza opcja to się powiesić, jakby nie wystarczyło że zawodowe przedmioty nie mają sensu. Nie kurwa, jeszcze nauczyciele potrafią wyssać z mojej skołatanej duszy resztki cierpliwości i miłości do świata. Gimnazjaliści, wybór szkoły to wazniejsza sprawa niż może wam się wydawać, nie wybierajcie pochopnie bo będziecie tego żałować. Pozdrawiam serdecznie, widzimy się w MC’donalds jak zamówicie u mnie kanapkę z pierdolonym kurczakiem.

Mam 24 lata i kończę za rok studia na dobrej uczelni. Od jakiegoś czasu miewam dni, że strasznie się stresuję upływającym czasem, zaczynam się podsumowywać, zadawać egzystencjalne pytania, czy nie powinienem być w zupełnie innym miejscu, albo iść inną drogą, co powinienm zrobić, co powinienem rzucić, za co jeszcze się zabrać, ciągle patrzę na ludzi w moim przedziale wiekowym co już osiągnęli itd. Jak rozmawiam z rówieśnikami, to coraz częściej narzekają na swój wiek, ich twarze wydają się momentami bardzo smutne i zamyślone, nie wiem… Czy to jest wszystko związane z jakimś kolejnym procesem dojrzewania, czy to rzeczywiście problem z depresją? Nie chcę się poddawać, po prostu boję się przyszłości, że spierdolę sobie życie. Jestem zdrowy Bogu dzięki, wiem, że są ludzie bardzo chorzy, z ogromnymi problemami, ale mimo to postanowiłem napisać, może ktoś mi odpowie. Chujnia i śrut.

Ostatnio w moim życiu dzieją się dziwne rzeczy. W walentynki zerwałam ze swoim chłopakiem, z którym byłam ponad półtora roku, z powodu odmiennych zdań i ciągłych kłótni. Nie widziałam po prostu sensu dalszego związku. Gdy się rozstaliśmy nie było mi jakoś źle, nawet nasi wspólni znajomi nie odwrócili się ode mnie. Później poznałam kogoś, kto bardzo mi się spodobał. Nie mówię o miłości, tylko po prostu zainteresował mnie swoją osobą. Spotkaliśmy się raz, było miło, rozmawialiśmy. Jednak z tego powodu, że była to bardzo specyficzna osoba i wydawało mi się, że to ja na nią naciskam, żeby się spotykać to zakończyła się ta znajomość. Mniej więcej to się działo przed tym, że zdałam sobie sprawę, że mimo tego, że otaczają mnie na każdym kroku znajomi i ludzie, którzy chcieliby ze mną gdzieś wyjść czy coś to ja i tak czuję się strasznie samotna. Mam tak naprawdę tylko jedną osobę, która mnie rozumie i z którą chcę wychodzić, a jest to moja najlepsza koleżanka. Nie brak mi „adoratorów”, w sensie mam ludzi, którzy chcą się ze mną umówić, ale oni dla mnie niczym się nie wyróżniają. Mam wrażenie, że zamykam się w sobie i tracę poczucie potrzeby zawiązywania więzów. Poza domem zawsze mam z kimś pogadać, czy wyjść ale to nic szczególnego, nawet nie chcę tego robić, bo zauważyłam, że ciągle mam jakąś wymówkę. Jest mi ze sobą tak źle, nie mam pojęcia czemu tak robię. W domu zawsze z kimś rozmawiałam na teamspeaku, zawsze się coś rozbiło, miałam dla kogo wychodzić, starać się, a teraz nie mam nic i nikogo. Nie jestem jakąś zołzą, tylko po prostu wydaje mi się, że nie ma w moim życiu osoby dla której żyłabym. Nie liczę na to, że ktoś mnie zrozumie, ale po prostu chciałam to jakoś przekazać, wyrzucić z siebie, że czuję się straszne samotna i bez celu w życiu.

Czy jest na portalu jakiś ekspert od filmów? Szczególnie od thrillerów, który mógłby zapodać jakieś zajebiste thrillery, bo 95% thrillerów to gnioty. Obejrzałem może w życiu 10 dobrych thrillerów. Wiekszość osób mi doradzających poleca same gnioty typu (Siedem, Zodiak, Słaby punkt, Piła, Autostopowicz, Milczenie owiec,) Dla mnie to są badziewia. Dobry thriller to łowcy umysłów (mindhunters) albo oszukać przeznaczenie albo w piekielnym słońcu bądź Człowiek Widmo z Kevinem Bacon. Jakim trzeba być debilem żeby podniecać się Świętymi z Bostonu

Wiedzieliście, że jebana depresja jest dziedziczna? Taa, ja też nie. Otóż jest. Od dawna wiedziałam, że coś jest ze mną cholernie nie tak. Moja babcia miała depresję i 9 żyć, mianowicie próbowała się zabić, aż dziewieć razy, udało jej się za dziewiątym. Chorowała na depresję, zajebiście, akurat pokoleniowo przeszło to na mnie. Wolałabym mieć pieprzonego raka. Chociaż w sumie nie. Wolałabym być jakimś pojebanym optymistą. Nie polecam tej zjebanej choroby, tym bardziej, że nikt z otoczenia nie wie, jak się obchodzić z taką osobą, nie wiedzą, że wszystko kurwa biorę dosłownie, jak mam się nie zajebać, kiedy właśnie moja przyjaciółka powiedziała mi: „wszyscy mają cię dosyć, weź ze sobą skończ, tylko zrób to dobrze, żeby nie było z tobą problemów jak zostaniesz warzywem”. No, kurwa! Właśnie w tym momencie patrzę na swoją zapłakaną morde w lustrze i myśle jak najlepiej się zajebać… Jebana depresja. Plus do tego zawsze byłam, jestem i (jeśli będę tchórzem i się nie zajebie) będe mistrzynią narzekania i robienia wielkiego problemu z rozlanego mleka. Świetna depresja dodatkowo daje mi multum powodów do narzekania i do rozmyślania nad eutanazją, bo samobójcy też mnie wkurwiali, od zawsze, dlatego szukam kurwa mordercy na zlecenie, bo psychiatrzy już mi nie pomagają, tylko drażnią jeszcze bardziej. Pozdrawiam, kurwa. PS Nie, nie chodzę do gimnazjum, jestem po studiach, a co lepsze psychologicznych, niezły paradoks.

Ostatnio w moim życiu dzieją się dziwne rzeczy. W walentynki zerwałam ze swoim chłopakiem, z którym byłam ponad półtora roku, z powodu odmiennych zdań i ciągłych kłótni. Nie widziałam po prostu sensu dalszego związku. Gdy się rozstaliśmy nie było mi jakoś źle, nawet nasi wspólni znajomi nie odwrócili się ode mnie. Później poznałam kogoś, kto bardzo mi się spodobał. Nie mówię o miłości, tylko po prostu zainteresował mnie swoją osobą. Spotkaliśmy się raz, było miło, rozmawialiśmy. Jednak z tego powodu, że była to bardzo specyficzna osoba i wydawało mi się, że to ja na nią naciskam, żeby się spotykać to zakończyła się ta znajomość. Mniej więcej to się działo przed tym, że zdałam sobie sprawę, że mimo tego, że otaczają mnie na każdym kroku znajomi i ludzie, którzy chcieliby ze mną gdzieś wyjść czy coś to ja i tak czuję się strasznie samotna. Mam tak naprawdę tylko jedną osobę, która mnie rozumie i z którą chcę wychodzić, a jest to moja najlepsza koleżanka. Nie brak mi „adoratorów”, w sensie mam ludzi, którzy chcą się ze mną umówić, ale oni dla mnie niczym się nie wyróżniają. Mam wrażenie, że zamykam się w sobie i tracę poczucie potrzeby zawiązywania więzów. Poza domem zawsze mam z kimś pogadać, czy wyjść ale to nic szczególnego, nawet nie chcę tego robić, bo zauważyłam, że ciągle mam jakąś wymówkę. Jest mi ze sobą tak źle, nie mam pojęcia czemu tak robię. W domu zawsze z kimś rozmawiałam na teamspeaku, zawsze się coś rozbiło, miałam dla kogo wychodzić, starać się, a teraz nie mam nic i nikogo. Nie jestem jakąś zołzą, tylko po prostu wydaje mi się, że nie ma w moim życiu osoby dla której żyłabym. Nie liczę na to, że ktoś mnie zrozumie, ale po prostu chciałam to jakoś przekazać, wyrzucić z siebie, że czuję się straszne samotna i bez celu w życiu.

Czy jest na portalu jakiś ekspert od filmów? Szczególnie od thrillerów, który mógłby zapodać jakieś zajebiste thrillery, bo 95% thrillerów to gnioty. Obejrzałem może w życiu 10 dobrych thrillerów. Wiekszość osób mi doradzających poleca same gnioty typu (Siedem, Zodiak, Słaby punkt, Piła, Autostopowicz, Milczenie owiec,) Dla mnie to są badziewia. Dobry thriller to łowcy umysłów (mindhunters) albo oszukać przeznaczenie albo w piekielnym słońcu bądź Człowiek Widmo z Kevinem Bacon. Jakim trzeba być debilem żeby podniecać się Świętymi z Bostonu

Wiedzieliście, że jebana depresja jest dziedziczna? Taa, ja też nie. Otóż jest. Od dawna wiedziałam, że coś jest ze mną cholernie nie tak. Moja babcia miała depresję i 9 żyć, mianowicie próbowała się zabić, aż dziewieć razy, udało jej się za dziewiątym. Chorowała na depresję, zajebiście, akurat pokoleniowo przeszło to na mnie. Wolałabym mieć pieprzonego raka. Chociaż w sumie nie. Wolałabym być jakimś pojebanym optymistą. Nie polecam tej zjebanej choroby, tym bardziej, że nikt z otoczenia nie wie, jak się obchodzić z taką osobą, nie wiedzą, że wszystko kurwa biorę dosłownie, jak mam się nie zajebać, kiedy właśnie moja przyjaciółka powiedziała mi: „wszyscy mają cię dosyć, weź ze sobą skończ, tylko zrób to dobrze, żeby nie było z tobą problemów jak zostaniesz warzywem”. No, kurwa! Właśnie w tym momencie patrzę na swoją zapłakaną morde w lustrze i myśle jak najlepiej się zajebać… Jebana depresja. Plus do tego zawsze byłam, jestem i (jeśli będę tchórzem i się nie zajebie) będe mistrzynią narzekania i robienia wielkiego problemu z rozlanego mleka. Świetna depresja dodatkowo daje mi multum powodów do narzekania i do rozmyślania nad eutanazją, bo samobójcy też mnie wkurwiali, od zawsze, dlatego szukam kurwa mordercy na zlecenie, bo psychiatrzy już mi nie pomagają, tylko drażnią jeszcze bardziej. Pozdrawiam, kurwa. PS Nie, nie chodzę do gimnazjum, jestem po studiach, a co lepsze psychologicznych, niezły paradoks.