Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Witam. codziennie wieczorem zasypiam około godziny 1 w nocy. Budzę się tak około 4 i nie mogę zasnąć już gdyż nie dają mi spokoju szczury. Hałasują i są po prostu wszędzie! Nie wiedziałam co mam robić! Trutki porozkładałam po całym domu i nic! Dalej to samo! W końcu nie wytrzymałam i wezwałam fachowca. Okazało się, że muszę wymienić im poidełko i naoliwić kołowrotek. Normalnie chujnia!

Ja też jestem beznadziejny. Mam kompleks niższości w stosunku do… mojego szwagra. On jest ważnym „senior managerem”, ma służbową, wypasioną – luksusową limuzynę, którą firma wymienia na mową co 3 lata. Zna wielu, ważnych ludzi, zarabia niewiarygodną kasę i wszyscy go uwielbiają. Ja przy nim jestem zerem. Ledwo wydalam do pierwszego, jeżdżę starym VW, liczę każdy grosz. Za każdym razem gdy spotykają się nasze rodziny czuję się upokorzony przed własnymi dziećmi i żoną. Nie wiem, co robić, czuję się człowiekiem trzeciej kategorii. Tak bardzo chciałbym mu dorównać, ale jestem za słaby i za głupi. Przechodzę depresje i załamanie nerwowe. Chujoza i chujnia – co najmniej 2 razy w roku.

Co byś zrobił, gdybyś miał na imię Karim, wyznawał inną religie, i oczywiście wyglądał trochę inaczej niż reszta? Co z tego, że urodziłem się w Polsce. Denerwuje mnie ten rasizm! A swojego kraju nawet na oczy nie widziałem! W szkole – tak, chodzę do szkoły, teraz idę do 6 klasy – Wszyscy uczniowie są do mnie mocno uprzedzeni, GARDZĄ mną! Zmieniałem szkołę już 3 razy, w każdej było to samo. Czemu?

Nie mam gdzie się wyżalić więc opiszę moje życie… a raczej moją walkę z ciągłym życiowym pechem. Nawet moje narodziny były jednym wielkim pechem- akurat remontowali szpital w moim mieście, w pobliskim nie było miejsc i moja mama rodziła mnie tak ok. 70 km od domu. Mam dwie siostry- one urodziły się w pobliskim szpitalu. Przez wiele lat myślałam że byłam adoptowana… Odziedziczyłam po rodzicach/rodzinie wiele dziwnych schorzeń fizycznych i psychicznych. Mój tata jest wielkim furiatem- wkurza się z byle powodu (jak normalny wkurzony ojciec tyle że 10000x razy więcej). Od zawsze się go boję bo wkurzał się o byle co. Najczęściej o to że w chwili gdy się na mnie patrzy nic nie robię. Potrafił bić mnie… moje siostry mniej. Jestem środkowa i starsza miała i ma najgorzej- od zawsze robiła za niewolnika/sprzataczkę. Od podstawówki to oba bardziej gotowała obiad niż mama. Za to dla taty byłam i jestem jego największą życiową porażką. Modelem dziecka który się popsuł i nie da się oddać na gwarancję. Po kolei. Mój tata jak był mały miał problemy z kolanem, ale mu przeszło- kiedyś wpadł zimą do stawu ale po miesiącu mu przeszło. Gdy byłam mała byłam względnie zdrowa… ale w zerówce zaczęło mnie boleć kolano. Cały czas. Mówiłam, ale myśleli że się wywróciłam/cokolwiek/zmyślam. Ale po tygodniu gdy nie mogłam już normalnie chodzić poszliśmy do rodzinnego. Kolano mi wtedy spuchło i wyglądało jak balon- nosili mnie na rękach, ja byłam mała… nie rozumiałam co się ze mną dzieje. Dali skierowanie do szpitala (tego w którym powinnam się urodzić). To, co tam przeżyłam i dalej ciągnie się za mną i ta trauma nigdy się nie skończy… Lekarze nie wiedzieli co mi jest. Trzymali mnie na ciągłych obserwacjach. Codziennie rano robili mi zastrzyki w tyłek na uspokojenie (tak mi mówili… ale co mieli powiedzieć 6letniemu dziecku? Do dziś nie dowiem się prawdy). Było to przed zakończeniem w zerówce. Mieliśmy tańczyć na zakończenie pseudokrakowiaka. Wszystko mnie ominęło- pierwsze dyplomy, zakończenie… Przywieźli mi dyplom ukończenia i nic po za tym. Ale wracam do opowieści szpitalnej. Przez dwa tygodnie robili mi niewiadomo jakie badania. Zakazali chodzić- do łazienki, do jedzenia, gdziekolwiek nosili mnie na rękach. Zakuli mnie w szyny bym nie zginała nogi. Było coraz więcej zastrzyków. Nie wiedziałam o co chodzi. Byłam tam długo, aż nie miałam miejsca na kolejne zastrzyki w tyłek… Zaczęłam krzyczeć że nic mi nie jest, chciałam wracać do domu (a widać było że jest coraz gorzej- kolano cały czas puchło). Codziennie pytali się mnie o przyczynę, cokolwiek, byle jaka informacja- na początku mówiłam że nie wiem, to tak z samo siebie (bo tak było), potem mówiłam że udaję bo miałam dosyć… Zastanawiałam się dlaczego mnie to spotkało- to pojawiło się nagle, samo z siebie. Przyjeżdżała do mnie nawet rodzina którą widziałam może raz w życiu- jakbym miała umrzeć… Stuczyli mnie słodyczami, kupowali prezenty co było dla mnie dziwne- w domu się nie przelewało. Miałam kupę chrupków, soczków, grę (kiedyś popularne- tetris i takie samochodziki były). Dzieci nie mogły przebywać na sali wiec straciłam kontakt z siostrami. Kolejne dzieci przychodziły i odchodziły już zdrowe… też tak chciałam. Większość nie chciała sie ze mną bawić- w końcu co można robić z kimś kto musi nieruchomo leżeć w łóżku. Raz, w nocy bałam się zawołać pielęgniarkę i postanowiłam iść do łazienki o własnych siłach. To był pierwszy raz jak spróbowałam wstać. I normalnie nie miałam sił- poszłam tam się czołgając. Po jakiś 3 tygodniach, tydzień bo zakończeniu roku w przedszkolu przyszła pani ordynator i stwierdziła że nie wiedzą co mi jest. Postanowili wysłać mnie do szpitala na bielany. Zapakowali mnie na noszach do karetki. Do dziś pamiętam płaczącą mamę na parkingu i kierowcę który powiedział „Patrz, twoja mama płacze… bo nie prędko cię zobaczy”. Przez niego myślałam że rodzice nie wiedzieli o tym gdzie mnie wożą (tego dnia widziałam tylko mamę na parkingu- była to pora kiedy normalnie mnie odwiedzała- szła do szpitala i widziała tylko jak mnie pakują do karetki. Lekarze po prostu przyszli rano i kazali mi się pakować bo nie wiedzą co mi jest i lecę do warszawy). Chciało mi się płakać, myślałam że albo jestem porzucona albo rodzice nie będą wiedzieć gdzie jadę. Dojechaliśmy do warszawy i zapakowali mnie na wózek inwalidzki- po raz pierwszy jechałam na czymś takim. Byłąm przerażona, chciałam iść ale kazali mi tam siedzieć. Chcieli mi założyć mi kartę przed przyjęciem i dziwili się, że 6letnie dziecko w takiej sytuacji nie pamięta jak się nazywa i gdzie mieszka. Wpisali to co pamiętałam i zawieźli na oddział chirurgiczny. Rozrzut wiekowy był duży- byłam najmłodsza, a wokół sama młodzież (dla mnie byli to duzi ludzie). Zaczęłam płakać że rodzice nigdy mnie tu nie znajdą. Młodzież zapytala się dlaczego płaczę i co tu właściwie robię. Sama chciałam wtedy wiedzieć co ja tu właściwie robię i powiedziałam że wywieźli mnie tu nie mówiąc nic rodzicom. Pocieszali mnie że wiedzą na pewno i już do mnie jadą… Ale nie pokazywali się przez cały dzień. Dali mi wszystkie słodycze jakie mieli bo zrobiło im się mnie szkoda- był to oddział chirurgiczny, a nic mi to nie mówiło… W końcu poszłam spać i obudziłam się w nocy- przyjechali. Uspokoili się że nic mi nie będzie i że tutaj na pewno dowiemy się co mi jest. Zaczęła się kolejna seria badań. USG kolana, ciągłe pobieranie moczu/kału/krwi przez cały czas (bałam się zastrzyków- wszczepili mi w rękę tą końcówkę co się wsadza kroplówkę i z tego ,,spuszczali” mi krew). Czułam jak kolano mi pulsuje- zbierało się coraz więcej wody. W szpitalu zakochałam się w komiksach o kaczorze donaldzie, bardziej chyba jednak w komiksie o Sknerusie (o jego życiu Dona Rosy- do dzisiaj mam ten komiks, nie w załadnym ale zawsze stanie). To mi jakoś dodawało siły- ten kto czytał może sobie porównać. Znowu ekipa sie zmieniał i poznałam dużo fajnych, ale i złych ludzi. P pierwsze spotkałam człowieka który zaraził mnie całkowicie rysowaniem- narysował mi bociana i żabę. Powiedzial mi, że jeżeli będę ćwiczyć zostanę najlepszych rysownikiem na świecie i będę rysownikiem w tych swoich ,,kaczakach”. Zaczęłam rysować na potęgę wszystko co się dało, wymyślałam swoich bohaterów… I musze powiedzieć że dzięki niemu nieźle dzisiaj rysuję. Poznałam dziewczynę (około 18l) którą potrącił TIR- była cała w gipsie. Miała wredną matkę- zawsze gdy leciały zwariowane melodie albo wieczorynka ona przełączała na wiadomości albo filmy 16+ i oglądała z curusią. Trzecia postać i nie zapomnę jej nigdy w życiu- pewnego dnia jak zwykle lezałam i nic nie robiłam była pora na zwariowane melodie. Wredna matka dziewczyny oczywiście przełączyła na wiadomości. A tam było o dziewczynce, którą pogryzły psy i omal nie zabiły na śmierć (szła ulicą i napadły na nią psy sąsiada). Nagle wjeżdża dziewczyna na wózku cała w szwach, na głowie miała ręcznik, wózek prowadzi dziewczyna (jej siostra prawdopodobnie) i mówi- patrz Monika, jesteś w telewizji… Do dzisiaj nigdy tego nie zapomnę. Była ona cała w szwach, wszystko porechetane… i nie traciła nadziei. Razem oglądaliśmy zwariowane melodie i graliśmy kartami w makao albo kuku z kaczora Donalda z innymi dziećmi/młodzieżą… Do dzisiaj mam nadzieję że kiedyś ją spotkam. Przekonałam się, że ja też moge wyjść cało z tej dziwnej choroby której nikt nie zna. Na spacery czy gdziekolwiek obowiązywał wózek inwalidzki- mina przechodniów gdy wstawałam na chwilę bo wózek mi utknął bezcenna. Nie rozumiałam dlaczego karzą mi jeździć skoro nagle zaczęłam chodzić- z drugiej strony jednak kolano nadal było jak balon, po prostu przyzwyczaiłam się do bólu który towarzyszył mi przez tyle czasu… i towarzyszy mi do dziś. W końcu nadszedł ten dzień, kiedy dowiedziałam się co to jest ten cały odział chirurgiczny. Nagle dali mnie na stół i zaieźli na jakąś salę. Kazali zamknąć oczy- wbili mi igłę ze znieczuleniem. Nie otwierałąm oczu, otworzyłam po wszystkim… Oni ściągali mi wodę z kolana. Widziałam wielką strzykawkę i różowo- czerwony płyn z mojego kolana… Nadal nie wiedzieli co mi jest, ale po tym woda przestała się zbierać. I usłyszałam zbawienne słowa- że mogę iść do domu. Wszystko było gotowe do wyjazdu… ale znowu kazali mi zostać bo znowu coś się zaczęło dziać. Bolało tak jaz zawsze, ale na szczęście woda przestała się zbierać. Nie wiem jakim to cudem, ale lekarze wpadli na pomysł by wsadzić mi tą nogę w gips. Mogłam wybrać kolor (był taki… z siatki). Wybrałam sobie zielony. Potem wypisali mnie do domu i za tydzień, półtora (dobrze nie pamiętam) zdjęcie gipsu. Dali receptę na leki które brałam w szpitalu a było tego sporo). W domu dowiedziałam się że teraz są wakacje i nie wiedziałam na serio co to jest… Potem wróciliśmy do szpitala na zdjęcie gipsu. Okazało się że lekarze mają wszystko by ten gips założyć, ale nie mają narzędzi by zdjąć ten rodzaj gipsu (!!!). Chirurg zdjął mi go zwykłymi nożyczkami. Wiele razy przebił się do mięsa, porechetał skórę. Tata groził że wszystkich pozabija jak patrzył jak wiłam się z bólu. Po wszystkim opatrzył nogę i kazal zgłosić się zaniedługo czy ten ”cudowny gips” coś pomógł. oczywiście że nic to nie dało. Postanowiono wzmocnić nogę i zalecano rehabilitację w szpitalu, tym razem na oddziale dziecięcym. W salce byłam z reguły sama, raz dzieliłam pokój z dziewczyną która miała wadę serca. Grałam z nią w karty, potem ją wypisano. Była bardzo miła i też mile ją wspominam.Lekarze dziwili się że nie mam szlafroka i sami kupili mi szlafrok. Codziennie chodziłam na ćwiczenia przechodząc przez dziwny tunel między częściami szpitala bielańskiego- jak w jakimś filmie. Na koniec wakacji wypisano mnie mimo że kolano nadal mnie bolało tylko że w inny sposób- gdy je nadwyrężałam albo były to nagłe ataki bólu. powiedzieli że mam z tym żyć i nic mi nie powinno być. Ustalili że można to zaliczyć jako bóle reumatyczne (czułam się jak stara babcia mieć coś takiego w taki wieku). Chodziłam to pani doktor reumatolog do szpitala na wizyty, przepisywała coraz to nowe leki. Nie poprawiało mi się. Kazali mi ćwiczyć na wuefie by kondycja nogi była jak najlepsza. Na następne wakacje, a potem w październiku wysłano mnie do sanatorium jaś i Małgosia w Jeleniej górze. Robili mi masaże, szprycowali lekami. Każdy dzień wygladał tak samo- rano pobudka przed wszystkimi na basen, potem śniadanie, potem okłady z błota, potem wirówka, przebrać się w strój, pseudo wf, przebrać się, pseudo szkoła, obiad, godziny leżakowania, spacer, mycie się, spać. I tak codziennie. rodzice przyjeżdżali na weekend. Czułam się strasznie niepotrzebna. Przyjaźnie z podstawówki wygasały- zastanawiałam się jak to jest mieć wakacje. W październiku wysłali mi laurkę z podpisami i życzeniami powrotu do zdrowia… chciało mi się płakać. Czulam się niepotrzebna- tyle jeżdżenia do mnie, czasu, nerwów a i tak lekaże nadla nie byli pewni co mi jest… Sanatarium skończyło wyprawy po szpitalach ale tylko dlatego że pani doktor reumatolog z bielańskiego zaczęła leczyc tylko dorosłych i nie było innego lekarza. Bezczelnie powiedzieli że mimo że nadal mam problemy żadna rehabilitacja albo sanatorium nic mi nie da, za mam tak sobie żyć. Więc żyłam. Zaciskałam zeby, odstawiłam leki i żyłam normalnie- tylko że bolało mnie kolano. Po powrocie do domu zauważyłam, że ta chuda dziewczynka z zerówki się zmieniła. Nie byłam już chudzinką. te wpychane na siłę już słodycze, szprycowanie lekami, brak aktywności fizycznej sprawiło że wyglądałam dosłownie jak gruba świnia. Do dziś mimo że mieszczę się w BMI ( z wiekiem jakoś się odchudziło ale nie już nigdy nie byłam chuda) zostały mi się z tego okresu zwisające oponki na brzuchu i szramy na szyi. Miałam słabe wyniki na WF, tłumaczyłam się czym to jest spowodowane- dostawałam śmiech nauczyciela i uczniów że to stare babcie mają reumatyzm. W klasach 4-6 było gorzej- z kolana zaczęły boleć także kostki- bolą cały czas, nawet do dzisiaj… kolano tez zaczęło boleć. A na kolonii w górach przed pójściem do gimnaznazjum znowu horror. Ta kolonia była pretekstem dla organizatorów by za darmochę spędzić wakacje. Zamiast normalnych spacerów po górach było to najczęściej zbiegania ze szczytów (tak ZBIEGANIE z góry by zdążyć na czas). Kolano zaczęło i puchnąć, kostki odmówiły posłuszeństwa. Siostra niosła mnie do ośrodka. Powiedzieliśmy opiekunce o sytuacji i o tym, że mam czasem problemy z kolanem ale nie spuchło mi od czasów zerówki- ta nas wyśmiała że reumatyzm to mają stare babcie i udaję by nie iść na następny dzień w góry (zauważę że gdybym nie poszła ona musiałaby zostać mnie pilnować). Tu zaznaczę że od małego chodzę po górach i nigdy kolano mi nie spuchło- musiałam cały czas je nadwyrężać by mieć jak najlepszą kondycję). Po powrocie w mękach do domu lekarz rodzinny stwierdził że jednak jest lekarz który może mi pomóc (próbowaliśmy wszędzie, nawet w Dziekanowie ale nikt nie był w stanie nawet udawać że wie co mi dolega jak poprzednia doktorka od reumatyzmu). Instytut Reumatologiczny w Warszawie. Ale oczywiście kit pomogło bo… lekarka miała z dobre 70 lat, co chwilę zapominała co mówiła, kazała przynieśc historie mojej choroby którą od razu zapominała, zrobili mi prześwietlenie nogi i stwierdziła że tak ma być, mam z tym żyć, po prostu mimo młodego wieku mam ciało jak babcia a i powinnam schudnąć ale może lepiej nie bo lepiej nie nadwyrężać nogi). Te wizyty trwały rok, po prostu nie ćwiczyłam w drugiej klasie gimnazjum.Do dzisiaj żyję z bólem który mnie napada np. na wuefie w liceum mimo że boli mnie noga normalnie ćwiczę- papierkowo na nic nie choruję więc nawet lewego zwolnienia nie mogę mieć. Oczywiście to nie ejdyne choroby z jakimi się borykam… jako dziecko musiałam przez nerwy brać leki na uspokojenie- miałam nerwicę i ataki furii jak tata. W gimnazjum pojawiła sie kolejna choroba na którą cierpi tez i mój tata- CHOROBA SCHEUERMANNA, co bardziej straszne jest to że ta choroba genetyczna występuje głównie u chłopców- chodziłam na rehabilitację ale lekkie skrzywienie jest.A teraz naprawdę los mi dowalił- bardzo prawdopodobne że będę miała genetyczną chorobę hormonalną po mamie- okres potrafię mieć czasem nawet co d-3 miesiące normalnie… Mam niski poziom iałych krwinek i co 3 miesiace muszę sobie robić badanie krwi… często choruję na przeziebienia. Teraz jeździłam po neurologach ponieważ mam migrenę- bardzo prawdopodobne że przez kręgosłup. Byłam dobrą uczennicą. Ale w gimnazjum i teraz w liceum średno mi idzie z nauką. Po krótce- rodzice schodzili się wiele razy i wracali, w końcu się rozwiedli. Najpiękniejsze 3 lata mojego życia bez krzyków i stresu. Ale i ciąglego ujadanie jaki to ten tata jest zły. Odwiedział nas co 3 miesiące ale w sumie miałam to gdzieś. Ale mamie dawno ktoś brzydko mówiąc nie wyruchał i wręcz błagala by wrócił. Teraz oczywiście jest on świętą krową i czysty jak łza- we wrześniu biorą ślub. Gadają że w listopadzie będę miała 18 lat to jak coś mi nie pasuje moge się wyprowadzić (tata nie płacił alimentów, teraz nie kupują mi nic- ubrania sobie kupuję tylko dlatego że roznoszę ulotki). Wypominają „szpitaliadę” że gdyby nie oni to nigdy nie byłabym w stanie nawet chodzić. Ale to że większość chorób mam po nich… Moje siostry miały szczęście- im nic nie dolega są zdrowe. CZasem mam dość życia i chce się zabić i jedyne co mnie trzyma przy życiu to obietnica dana tamtemu chłopakowi… że kiedyś będę najlepszym rysownikiem na świecie. I ten cel trzyma mnie przy życiu. Mogłabym tak pisać i pisać… ale ta moja chujnia jest już zdecydowanie za długa. Mogę dopisać że miałam przyjaciółki- jedna trzyma ze mną kontakt jak potrzebuje pieniędzy- druga wpadła zaraz po swojej osiemnastce i będzie miała dziecko… Tak wiem, mam KURWA ZJEBANE ŻYCIE ŻE NIKT MI NIE UWIERZY W MOJĄ HISTORIĘ. Chciałabym mieć te wasze problemy… z chłopakami, w co się ubrać… a życie każe mi siedzieć w starym ciele z reumatyzmem…

Moi znajomi pojechali, nad morze, na wakacje, opierdalać się, imprezować, spać do południa i cieszyć się życiem. Mi niestety to nie było dane. Muszę siedzieć na dupsku, bo za parę dni czeka mnie poprawka maturalna z matematyki. I nie jest tak, ze się nie uczyłam do egzaminu w maju, wszystko zajebiście pozdawane, jednak matoł matematyczny jest ze mnie straszny, a korki nic mi nie dawały. Jak sobie pomyślę, że ja muszę siedzieć nad tymi zadaniami, a oni gdzieś popijają piwko na plaży i bawią się do rana, to mnie chuj strzela.

Jestem chujem, krótko mówiąc dość kłamliwym niedojrzałym i nie odpowiedzialnym 21 latkiem. Moją nieświadomą obłudę beztroskiego życia przełamał ogromny życiowy kopniak prosto w dupę. Straciłem coś czego nie doceniałem, coś co kocham całym sobą, coś czym żyje i co pozwala mi żyć, kogoś kto sprawiał że jestem spełniony, kogoś kto zamieniał ulewę problemów, w blask szczęścia… I tu w tym momencie zaczyna się moja chujnia… Przez prawie 5 lat (do pełnych pięciu brakuje dokładnie: 36 dni 17 godzin około 50 minut, a sekundy pierdolę…) Nie zdałem sobie sprawy że nawarstwiam problemy które, skłębione razem, stanowią istny armageddon. W przeciągu całego tego czasu kłamałem, spóźniałem się, przepraszałem, znowu kłamałem, znów się spóźniałem, znów przepraszałem itd. W końcu nadszedł moment, gdy kobieta mojego życia rozdała mi już wszystkie „kolejne szanse” jakie miała i powiedziała: – Dość! Wtedy dotarło do mnie, powoli i coraz mocniej aby nagle wybuchnąć! Mianowicie – że to nie moja mama, która nakrzyczy gdy coś zbroje, da mi karę i niedługo po tym przytula, bo przecież jestem jej dzieckiem i nie muszę się starać żeby mnie kochała… To kobieta, której mam zasrany obowiązek, pokazywać na każdym kroku że jest jedyna w swoim rodzaju, mówić jak bardzo ją kocham, starać się sprostać jej wymaganiom… Ale nie… z uwagi na to że jestem chujem! Dałem ciała. Klamka zapada, decyzja podjęta – z nami koniec. No to ja w ryk, że dlaczego i srego? Ale z upływem chwili byłem coraz bardziej pewny że znam odpowiedzi na te pytania, zamiast dążyć do tego aby w ogóle nie zostały zadane. No ale po szkodzie to każdy mądry. Więc siadam no do kompa, i zaczynam streszczać całość. Czekam na obiektywne opinie i komentarze z waszej strony.
Pozdrawiam /(załamany chuj)

Jeżdżąc po polskich drogach zauważam coraz większe schamienie kierowców. Oto kilka z zaobserwowanych zasad:

1. Gdy chcesz włączyć się do ruchu, powiedzmy wyjeżdżając „rozbiegówką” ze stacji (gorzej jak tej rozbiegówki nie ma), to nawet jeśli widzisz jakąś lukę między pojazdami, które przepuszczasz, a widzi cię kierowca zamykający tę lukę, to przyśpiesza on celowo, tylko po to, byś nie mógł/nie zdążył włączyć się do ruchu. Jeśli mimo wszystko to zrobisz, to oprócz tego, że zostaniesz obtrąbiony i „oświecony” długimi, będziesz miał tego cwela na zderzaku przez jakiś czas usilnie starającego się pokazać ci, że jesteś dupa nie kierowca i że uczyniłeś wieeeelką mu krzywdę.

2. Ruszanie spod świateł. To jest dopiero masakra! Szczególnie w miastach o dużym natężeniu ruchu, gdzie sprawne i szybkie ruszanie spod świateł jest kluczowe dla kwestii rozładowania korków. Pomarańczowe – stoją. Zielone – stoją. Wreszcie rusza pierwszy. Drugi stoi. Czeka nie wiadomo na co. Rusza. Między nim, a pierwszym, zmieściłoby się kilka osobówek. Rusza trzeci… i pomarańczowe, czerwone… i tak w koło Macieju. A to biegów szukają, a SMSy piszą, a to gapią się chuj wie gdzie. Nosz… jasna cholera!!

3. Jedziesz trasą, niby jest pobocze, ale widzisz, że chodzą nim częst opiesi, jeżdżą rowerzyści (ot choćby odcinek lubelskiej od Zakrętu do Wiązownej pod W-wą). Nie zjeżdżasz, a i tak zasuwasz setą (ogr. do 70 i fotoradar w Góraszce). Ale już jakiś tępak siedzi ci na zderzaku i mryga długimi. Ćwiczymy asertywność. Nie zjeżdżamy. W końcu moglibyśmy tam kogoś przejechać albo sami w coś wjechać (tam często na poboczy stoją jakieś auta). Ni chuja, nie zjeżdzamy. Wreszcie widzimy, a nasz mobilek z tyłu wyprzedza. Ciśnie, ciśnie i zajeżdża nam drogę tak, że mało nie zawadzi tyłem o nasz lewy reflektor, po czym… ostro hamuje! A co! Pokazać trzeba i nauczyć jak się w Polsce jeździ!

4. Kałuża po deszczu przy krawężniku. Chodnikiem idą ludzie. Nie zwalniamy, ochlapujemy brudną woda ludzi, z których duża część idzie do np. do pracy.

5. Awaria auta na trasie, gdzie prędkość jest ograniczona do 90. Trójkąt wystawiony za autem, ale… 10 kroków za nim… Oczywiście – w razie gdybym nie zauważył, mój samochód zatrzyma się w miejscu.

6. Wjeżdżanie na skrzyżowania na czerwonym i blokowanie ruchu dla jadących z prostopadłego kierunku (przykładowo). Trąbisz na takiego wała, a ten siedzi w środku i udaje, że nic nie wie, nic nie widzi, nic nie słyszy, tylko wzrok tępo w horyzont… To już trzeba być posrańcem do kwadratu, widząc czerwone i widząc tył samochodu poprzedzającego tuż za skrzyżowaniem, żeby mimo to wjechać na skrzyżowanie.

7. Parkowanie na parkingach po skosie, na dóch miejscach, parkowanie krzywo, parkowanie niedable – większość dupków nie umie parkować – to smarkacze i debile, nie kierowcy.

8. Bluzgi na 19 na CB. Bez komentarza. Ja jeżdżę bez małych dzieci, ale jak słyszę co Polacy robią na CB… kurwica mnie bierze. Do tego pogaduchy prywatne na 19, no i… torlle… cała Polska.

9. Kierowca, którego wyprzedzasz, przyśpiesza, żabyś se czasem człowieku ie wyprzedził.

10. Brak kierunkowskazów (dorogowe niechlujstwo) w super drogich brykach. Nonszalancja? Ja nie muszę?

11. TIR jadący pobczem, „zbierający” kołami naczepy cały syf, kurz i co gorsza – kamienie, i wyrzucający to wszytko tobie na maskę, szybę, itd… Chuj strzelił lakier i nie tylko.

12. Traktory i inne maszyny rolnicze, pojazdy z budów, wyjeżdżając nanoszą na asfalt syf, błoto, gnój. Jest to świetna szansa na poślizg w sytuacji gdy będziesz akurat potrzebował przyczepności…

13. Chamski stosunek „miejscowych” do przyjezdnych, na „obcych” blachach. Zamiast traktować kogoś uprzejmie (może ktoś jest gościem w danym mieście, może pierwszy raz), traktuje się go jak buraka ze wsi, którem trzeba jak najszybciej pokazac gdzie jego miejsce.

14. Parkowanie na skrajnych pasach ruchu (np. ul. Gagarina w W-wie).

15. Gdy na dordze z ograniczeniem 70, 150 km/h to za mało dla jakiegoś cwela.

16. Dopisz sam.

W związku z moim wcześniejszym tematem wiąże się kolejna chujnia. Otóż w moim przeklętym mieście, gdzie jestem spalony nie dość, że nie chcę tu pracować ze względu na mobbing, który nie dawał mi spokoju wszędzie (od szkół do ostatniego zatrudnienia), przestępczość i popier*****ch ludzi, brak znajomych, samotność, zero przyszłości… mam tej dziury tak dość że najchętniej bym się nie budził rano. W związku z moimi pasjami (m.in kolejnictwo), cudem udało mi się nawiązać znajomość z kilkoma osobami z większych miast których nigdy nie zapomnę. Ci ludzie są po prostu inni, szok jacy w porządku… Chujnia wiąże się z tym że nie ma pracy w ich stronach, nie stać mnie na kwaterę tam, a szkoda bo mogli byśmy razem tam rozwijać swoje zainteresowania i mamy na to spore szanse… Nie tak dawno chciałem założyć firmę związaną z jedną z moich zainteresowań (muzyka) ale nie dostałem pożyczki z pośredniaka – odrzucili mnie:( To niesamowite ci ludzie mnie zapraszają, kontaktujemy się wydaje mi się że mnie polubili no szok! Kiedy jestem z nimi (a rzadko mnie stać na wyjazd do nich) atmosfera jest niesamowita, a mi z tej obrzydłej twarzy nie znika uśmiech (sam się sobie dziwię) i nie wiem jakim cudem potrafię żartować i ich rozbawiać no niesamowite sam siebie nie poznaję przez kilka godzin byłem jakby w innym świecie aż zapomniałem o swoich problemach. Niestety co dobre szybko się musi skończyć i kiedy wracałem do tej cholernej mojej rodzinnej dziury mało mi łzy nie poleciały. Gdybym miał kasę… to by było… tak na przeżycie, na kwaterę, jakiś czas by minął aż wspólnymi siłami byśmy coś rozkręcili razem (nawet mamy plany), ale niestety wszystko opiera się o kasę. A ja tu g n i j ę, dalej i każdy dzień mnie przytłacza. Teraz pisząc to, patrzę za okno – pogoda super, inni na urlopach na jeziorach czy gdzieś, wieczorami grille, ogniska a ja siedzę na necie bo nie mam co robić. Przed wczoraj pociąłem się z rodzicami, oni kompletnie mnie nie rozumieją, ale nie wracają do tematu bo chyba za bardzo nerwowo zareagowałem czego trochę żałuję. Myślałem o pracy za granicą ale tam nie jest już tak łatwo o robotę jak kiedyś. Zresztą ja kokosów nie potrzebuję po co zaraz wyjeżdżać wystarczy mi tylko na życie w tamtych stronach oczywiście, bo tu nie ma mowy żebym został. Bo chcę żyć w końcu jak człowiek czyli nie poniżany! mający normalnych znajomych, żyć bez ciągłej depresji i traumy… A poza tym wszystkim wesele mojego braciaka zbliża się a ja nadal nie mam szans na znalezienie osoby towarzyszącej i nie będzie mnie stać na ogłoszenie i zapłacenie jakiejś dziewczynie za pójście ze mną:( Niestety ci fajni ludzie nie wchodzą w grę bo to małżeństwo plus koledzy plus koleżanka, która też ma inne wesele tego samego dnia. Reasumując: Pojawiło się na horyzoncie lepsze życie ale jest za murem którego nie mogę rozbić. Jak to dobrze że chujnia.pl jest anonimowa bo inaczej nic bym nie napisał, a to jedyny słuchacz któremu mogę się wygadać choć wirtualny ale dobre i to…

Obiecał mi ktoś wyjazd za granicę. Miałam jechać na truskawki. Mięli do mnie zadzwonić. A tak wyszło, że tylko zwodzili mnie z tą pracą i chuj, nigdzie nie pojechałam. Jest mi przykro i beznadziejnie się czuję, że też mnie spotkała taka chujnia 🙁 Ludzie to są świnie!

Jestem młody, bo mam 24 lata i pracuję od jakichś łącznie 5 lat, uczę się i nic z tego nie ma. Mimo stażu pracy i doświadczenia, pochwał itp. to nacinam się na ludzi, którzy mi mówią, że jestem dobrym pracownikiem, ale dostaję najniższą krajową (w dodatku obecnie pracuję na czarno). Pierwsza firma dawała godne pieniądze, ale okazało się, że ktoś wpierdzielił ją w długi i firma padła. A żeby było gorzej to mam mieszkanie na kredyt… we frankach. Chyba nic mnie nie cieszy. Oprócz dodatkowych pieniędzy, które pozwalają jakimś cudem wyjść z dołka… finansowego.