W październiku ubiegłego roku, na początku roku akademickiego spodobał mi się chłopak z mojego kierunku studiów, z czasem przerodziło się to w zakochanie. Nie jestem jakaś specjalnie odważna w stosunku do facetów, ale widząc, że on nie próbuje ze mną nawiązać znajomości sama próbowałam go poderwać. Oczywiście przez to wszystko zakochiwałam się coraz bardziej. Uśmiechałam się do niego, bardzo fajnie mi się z nim rozmawiało, liczyłam na to że z czasem on przejmie inicjatywę, że mu się spodobam, ale nic takiego się nie stało. Byłam załamana, chciałam dać sobie spokój, ale nie mogłam, dalej w to brnęłam. Myślałam już nad tym, żeby go gdzieś zaprosić i powiedzieć mu wszystko, ale nie miałam odwagi. Najgorsze jest to, że leci na mnie wielu chłopaków, którzy niczym się nie wyróżniają ? odzwierciedlają w pełni stereotypowy obraz studenta ? liczą się dla nich tylko imprezy, alkohol i sex, nic sobą nie reprezentują. Ja chcę mieć kogoś innego… Ten, którego kocham jest inny ? ma swoje pasje, potrafi rozmawiać w interesujący sposób a nie mówić o jakichś bzdurach i rzucać dennymi żartami, no i potrafi się wysłowić, a to też, wbrew pozorom, rzadkość u studentów. No i jest oczywiście przystojny. Ale wcale nie chce na mnie zwrócić uwagi, jestem mu całkowicie obojętna. Myślałam, że ma dziewczynę, ale dowiedziałam się od jego kolegów, że nie ma. Już nawet myślałam że jest gejem, ale też dowiedziałam się z pewnego źródła, że nie jest, zresztą, kiedyś miał dziewczynę. Ostatnio rozmawiałam z nim przed wakacjami i jakoś tak inaczej ze mną rozmawiał, jakby się domyślał, co do niego czuję, ale i był bardziej życzliwy, tak jakby mu zaczynało na mnie zależeć. Nie wiem co o tym myśleć. Teraz mam wakacje i dzieli nas ponad dwieście kilometrów, nie wiem jak wytrzymam bez patrzenia na niego, bez rozmów z nim… Nie mam nawet jego gg ani telefonu, nie mam nawet jego zdjęcia. A w październiku chyba padnę mu do nóg i wszystko powiem, będę go błagać, żeby dał mi chociaż szansę. Nigdy nie myśłałam, że mogę tak się zakochać… Chujnia do potęgi.
to rzeczywiście jesteś z „księżniczką” szczęśliwy, nie ma co 😀
Dom powinien być miejscem gdzie możesz zrelaksować się po ciężkiej pracy, zjeść dobry obiad nawet jeśli trzeba było by pomoc go zrobić, przytulić ukochana kobietę, w nocy wybzykać i rano wstać szczęśliwym. Jeśli u Ciebie jest inaczej masz chujową laskę i dorobisz się tylko nerwicy. Ja bym jej chyba pierdolnął za takie podejście do wspólnej egzystencji. A w pracy jak to w pracy zawsze jest jakaś chujnia większa lub mniejsza także w tej kwestii twoje życie mieści się w normie. Ale babę to pogoń!
Popieram -pogoń babę:)Jak masz się wkurwiać i żadnej satysfakcji z bycia razem to kopa w dupę i nara. Laskę napewno znajdziesz która będzie Cię szanowała i kochała bo wątpię by to była z jej strony miłość.Pozdro
Zgadzam się z przedmówcami – zerwać z tą durną babą i znaleźć sobie jakąś sensowną.
heh”niby szczęśliwy” dobre:D jestem baba, i mieszkałam z taka jedna w okresie studenckim- nie wiem czy takie coś da sie „wychować” – i jeszcze do tego fochy;)spróbuj coś z tym zrobić a jak nie to olej ją
Kobieta pewnie uważa, że to jest przeciwko równouprawnieniu, żeby ona zasuwała w domu. I faktycznie, nie powinno być tak, że rzuca wszystko, tylko po to, żeby było „domowe ognisko”, ale jeżeli ty zapierdalasz do roboty, a ona nie, to powinna dbać zarówno o dom, jak i o ciebie, jeżeli to ty zarabiasz w waszym związku. (napisała kobieta)
Ty masz kobietę.
dorośnij