Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Od roku wynajmowałem kawalerkę z kolegą studentem. No ale rok akademicki się skończył, kolega się wyprowadził, a ja pracuję, a w pracy wakacje nie obowiązują. Musiałem sobie znaleźć nowego współlokatora jeżeli nie chciałem ponad połowy wypłaty wydawać na mieszkanie. Dałem już pod koniec maja ogłoszenia, że szukam współlokatora od lipca, ale wiadomo, prócz studentów to mało kto mieszka na stancjach z obcymi ludźmi, zwłaszcza w wakacje. No ale w końcu znalazł się jeden koleś, wszystko w porządku, bezkonfliktowy, porządny, też pracował, także wydawać się mogło że będzie bezproblemowo. Do czasu. Pierwszej nocy tak zaczął chrapać że myślałem że zwariuję. Spałem w efekcie może 3 godziny, a rano do roboty. Myślę sobie, może raz mu się zdarzyło. Ale nie, druga, trzecia noc tak samo. Dziś jest 7 lipca a on od początku miesiąca każdej nocy daje taki koncert że spać się nie da. Myślałem żeby mu powiedzieć, żeby spał na boku, bo to podobno pomaga, ale nie, przedwczoraj patrzę, a on leży na boku i chrapie. Chciałem sobie kupić zatyczki do uszu ale wtedy ni chuja nie usłyszę budzika, a wstaję o 6 rano, a ten koleś dopiero o 7 więc on mnie nie zbudzi. Zresztą, myślałem już tak, że zbudziłby go mój budzik, ja przez zatyczki do uszu bym go nie słyszał to on by się zdenerwował i zbudził mnie, że mi budzik dzwoni a ja nie wstaję. Przeprowadziłem dziś taką próbę ? nie wyłączyłem budzika jak dzwonił, ale nie, budzik w komórce napieprzał a ten spał dalej. No kurwa, normalnie już bym gościa wyeksmitował ale gdzie ja teraz znajdę współlokatora? Chyba że będę płacił sam, będę żył o chlebie i wodzie, ale przynajmniej się wyśpię. Bo to już jest przesada, każdego dnia jestem w pracy zaspany, ledwie żywy, a pracuję jako kierowca, a przecież nietrudno w takim stanie o wypadek. Ale to i tak od przyszłego miesiąca bo przecież zapłaciliśmy z góry za lipiec więc ma prawo tu mieszkać do 31. Następnym razem jak będę szukał współlokatora to chyba zrobię jakieś dwie noce próbne czy coś. No chujnia że się załamać idzie.

Otóż dzisiejszego wieczoru, z chęcią z dnia poprzedniego chciałem zamówić jebaną pizze w moim ukochanym mieście. Po przejrzeniu kilkunastu stron internetowych pizzerii dostępnych na tym chujowym zadupiu zawiodłem się niezmiernie, gdyż wszystkie pizzerie po godzinie 22 były zamknięte. Myślę sobie „co za chujnia!”. Aż w końcu odnalazłem ziemię obiecaną – jedyną czynną pizzerię do 23. 15 minut przed jebanym zamknięciem podjąłem próbę zamówienia pizzy. Jebana baba, która odebrała telefon, stwierdziła że co prawda pizzeria czynna jest do 23, ALE! Przed 23 i tak nie przywiozą mi pizzy, pierdolę ją i te jej pierdolone wymysły. Gdy powiedziałem jej, iż zgłoszę ową sprawę do rzecznika praw konsumenta, kochana baba wkurwiła się i rzuciła słuchawkę. Myślałem, że pojadę tam i rozkurwię cały lokal, aczkolwiek wizja odsiadki pogrzebała moje jakże heroiczne zamiary. Jednym słowem CHUJNIA w pizdu.

Tematem będzie moja dziewczyna, która nie wiem skąd bierze te wszystkie choroby. Wyskoczy jej jakaś mała krostka na ręku „to pewnie jest czyrak”, zaboli ją brzuch „jejku, muszę iść do lekarza, bo…”. I tu zaczyna wymieniać choroby, które może mieć. Oko ją zaswędzi, to mówi, że to jaskra czy jakiś inny stwór… zabrałem ją raz do lekarzy kilku różnych dziedzin i okazało się, że jest zdrowa jak koń. Ostatnio ubzdurała sobie, że ma raka… nie no, spoko… tymczasem ja pracuję jako spawacz, ślusarz i monter konstrukcji stalowych i mam większe problemy ale nie narzekam jak się poparzę małym odpryskiem od spawania, który wpadł mi do buta… a jak coś powiem, że mnie boli, to jestem „dziecinny” i już awantura… chujnia i śrut!

Nie ma to jak wakacje :). Piękny czas by pojechać gdzieś z ukochaną (np. z żoną) i odpocząć przez 2 tygodnie. Wszystko byłoby ok gdyby nie fakt, że żona za każdym razem chce brać ze sobą siostrę. Bo ona nie ma chłopaka, że ma doła, że zmienia pracę itd. 100000 wymówek. Rozumiem zabrać siostrę (bliźniaczkę 32lata) raz na jakiś czas ale nie za każdym razem jak gdzieś jedziemy! Żeby chociaż było spokojnie jak z nią jedziemy to jeszcze bym zrozumiał ale za każdym razem strzela focha o coś i tym sposobem ja chodzę wqwiony, żona zamiast odpoczywać ze mną zastanawia się jak uszczęśliwić siostrę lub też chodzi wqrwiona, że ją wzięła i tym sposobem cały wyjazd pamiętam z perspektywy tych wszystkich momentów kiedy mam ochotę po prostu wrócić. A jak zwracam uwagę, że za często ją zabieramy to od razu jestem zły, nieczuły, nie rozumiem bo nie mam problemów (bo jestem jedynakiem) i przecież jesteśmy szczęśliwi, a ona taka biedna nieszczęśliwa. Tylko, że prawda jest taka, że ja jestem nieszczęśliwy przez to, że większość planów wypoczynkowych jest ustawianych właśnie w ten sposób, by siostra w tym planie się znalazła. Ja pierdolę, brałem przecież ślub (z miłości nie z konieczności) tylko z jedną, nie z obiema. Przed ślubem wyglądało to podobnie ale naiwnie wierzyłem, że po ślubie się to zmieni, w końcu będziemy tworzyć nową rodzinę (osobną komórkę społeczną), a tu DUPA. Jednym słowem CHUJNIA!

Wczoraj miałam małą imprezę u koleżanki. Poszłam tam, bo miał być tam chłopak, w którym jestem zakochana a z którym nie miałam okazji jakoś dłużej porozmawiać. A że jestem nieśmiała to postanowiłam wypić cokolwiek na odwagę. Odwagi jednak nie przybywało a ja piłam dalej. W efekcie byłam pijana w sztok i zrobiłam z siebie idiotkę przy wszystkich. Jednak nie to było najgorsze. Koleżanka bała się, że nie wrócę sama do domu i zaproponowała żebym u niej przenocowała. No ale ja uparłam się, że nie będę u niej zostawać i wrócę do domu. Jakoś przesiedziałam do 3 nad ranem, a jak już wszyscy zaczęli się zbierać to ja też oczywiście chciałam iść, wstałam i wyrżnęłam na podłogę. Wszyscy mówili mi, żebym została, ale ja, pijana idiotka byłam uparta jak osioł. I wtedy ten chłopak zaproponował mi, że jak tak, to on mi pomoże dojść do domu. Ja się oczywiście cała rozanielona zgodziłam. Jeszcze trochę posiedzieliśmy aż dałam radę w miarę samodzielnie stać na nogach. No i poszliśmy, dodam tylko, że we dwójkę. I tu się zaczyna najgorsza część wczorajszej/dzisiejszej chujni. Już pominę to, że praktycznie cały czas byłam do niego uwieszona. Nawet nie chodzi o to, że pięć razy stawaliśmy, bo musiałam wymiotować i przy okazji cała się obrzygałam, a on był tego wszystkiego świadkiem i musiał czekać, aż skończę. Chodzi o to, że jak już doszliśmy do mojego domu i gdy odprowadził mnie pod same drzwi (jak mówił „dla pewności”) to ja powiedziałam mniej więcej coś takiego „Przepraszam cię za moje zachowanie, ale to wszystko przez to, że tak bardzo cię kocham, chciałam do ciebie zagadać na imprezie, ale nie miałam odwagi i przez to się tak upiłam”. Chciałam go jeszcze pocałować ale na szczęście nie trafiłam w jego usta i w efekcie pocałowałam drzwi. Dodam że przy tym wszystkim byłam cała obrzygana, pijana i słaniałam się na nogach. Nie wiem co on sobie o mnie pomyślał. Jestem osobą spokojną, nie jakimś typem imprezowiczki a przy nim wyszłam na totalną idiotkę i co najgorsze w takim stanie powiedziałam co do niego czuję. Że on jest facetem kulturalnym, nie tak jak większość pierdolców z mojego kierunku (tak, jestem 20-letnią studentką, a zachowałam się jak gimnazjalistka), to chciał mi pomóc i mnie odprowadzić, w przeciwieństwie do wszystkich moich kolegów, którym to zwisało. A ja zamiast mu podziękować to powiedziałam mu coś takiego… No szlag mnie zaraz trafi! A on po tym powiedział, że nie chce ze mną rozmawiać o takich rzeczach, gdy jestem w takim stanie. Inny skorzystałby z okazji i mnie wykorzystał… Nie wiem co teraz robić, czy mam pisać do niego, czy udawać że nic się nie stało, czy wziąć łopatę, wykopać dół, wejść do niego i się zasypać… A do tego jeszcze ten kac. Nigdy więcej nie tknę alkoholu, nawet w samotności. Chujnia!

Pod koniec lipca całą paczką mamy jechać na wakacje. Jednak jednej lasce nie pasuje moja osoba. Wkurwia mnie już jej zachowanie. Myśli, że wszyscy wokół niej będą skakać i robić to co ona chce. Oczywiście jak jestem ja, to już ma jakieś halo. Bo wg niej to ja jestem w 'centrum uwagi’, a ona jest już niepotrzebna nikomu. A co do wyjazdu. Zaczęła od pytań typu „Ty na prawdę chcesz żeby ona jechała? ;o”. No ale większość chce. Więc jadę. A ona jak ma coś do mnie to niech mi powie. Bo nie mam zamiaru marnować tych 2 tyg. na kłótnie z nią. Życzę udanych wakacji. 😉

Drugi raz nie zdałem kategorii B, uwalił mnie po 5 minutach za to, że zapomniałem zapalić świateł pozycyjnych, po prostu całkowicie wyleciało mi to z głowy. Taki głupi błąd, aż mi wstyd. Zapomniałem na śmierć!! Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina. Boże czemu nie pozwolisz żebym dostał ten wymarzony papierek?!!

Dlaczego płacę podatki na służbę zdrowia skoro i tak muszę leczyć się prywatnie? Pierdolę obowiązkowe składki na NFZ jak i tak chcąc przeżyć w tym jebanym kraju muszę iść do prywatnego gabinetu! Dlaczego? Bo pluję krwią od tygodnia średnio raz na 5 minut, na skierowaniu od lekarza pierwszego kontaktu mam napisane „cito” czyli pilne, a szanowna pani doktor nie przyjmie mnie, bo spóźniłem się 10 minut i ona już wychodzi. Dlaczego się spóźniłem? Bo załatwiałem pierdoloną biurokrację. ZUSy, USy. Oni wiedzą jak kasę ściągać. Ale jak potrzebuję pomocy PAŃSTWO MA MNIE W DUPIE.

W zasadzie miał to być komentarz do już archiwalnego wpisu pt. Huliganek (oczywiście powinno być przez CH, ale już trudno), tylko że mnie poniosło. Pisze tam ktoś: „dlatego nie chcę mieć dzieci” – pomyśl, że ktoś by mógł nie chcieć Ciebie i rozważ tego konsekwencje.” Ale chciał i jestem na tym świecie obdarzony wolną wolą, wiedzą o kobiecych cyklach i antykoncepcji oraz świadomością własnego podejścia do tematu. Zauważył ktoś kiedy pojawiają się najbardziej hardcorowe i trudne do rozwiązania problemy w związkach? Po narodzinach dziecka. Problemy z czasem, kasą, z kontaktami z przyjaciółmi? Koniec z realizacją marzeń albo mega utrudnienia w realizacji marzeń i planów podróży / zakupu czegoś wymarzonego / hobby itp.? Ile osób jest po wejściu w stan małżeński de facto wykorzystywanych (!) przez kobiety do urzeczywistniania po trupach ich instynktownej wizji gniazdka i pisklaczka, chuj z namiętnym seksem, z naprawdę wspólnymi planami. Nie zamienię nigdy „Kochanie, jak wspaniale, że zobaczymy razem Peru!” na „Kochanie, tego lata musimy zrobić remont kuchni, kupić mebelki i pomóc mojej mamusi, bo nie stać jej na…” Mam z całą świadomością mentalność Tony’ego Halika, który z Elżbietą Dzikowską mieszkał w bloku, w małym przytulnym mieszkanku, będącym bazą do wypadów po świecie, był sobą! Gdy sobie wyobrażę, że na łożu śmierci miałbym podsumowując swoje życie delektować się posiadanymi przedmiotami, zawsze startymi kurzami, przełkniętymi pokornie wbrew honorowi kwaśnymi pigułami itp. to mnie chuj jasny strzela. Nie! Świadom swoich praw i obowiązków wobec własnego Ja, nie chcę mieć dzieci i nie zamienię wspaniałej kobiety, która jest moją drugą połówką na żonę, która „Trzeba, przydałoby się, powinieneś”, nie zmienię się nagle w cieślę, malarza, elektryka, nianię i kapcia mimo woli. Jak mówi świetny raper Sido (nie, to nie świadczy, że jestem nastolatkiem słuchającym hip-hopu, mam prawie 37 lat) „Wer Kinder hat, hat’s so gewollt.” (Kto ma dzieci, ten tak sobie chciał). Więc miejcie przed oczami poddając się woli małżonki w kwestii posiadania dziecka i potem, gdy jest już na świecie, z czym to się łączy od początku do końca. Jeśli to nie wpadka (kurwa, jak trzeba mieć testosteronem zalany mózg, żeby nie założyć gumy kiedy należy, albo od biedy nie „wyjść” w odpowiednim momencie?), to zróbcie na miłość Bogów analizę własnych pragnień, planów i wyobrażeń, skalkulujcie plusy i minusy. Zapraszam do polemiki i pozdrawiam – Q.

Witam, chciałbym tu opisać swoje zachowania i zasięgnąć opinii czy jestem naprawdę inny? Zauważyłem w gimnazjum, że każda pora roku ma przypisany swój zapach, oraz określony stan psychiczny, nie wiem jak to wytłumaczyć ale jak pomyślę o np. 3 klasie gimnazjum od razu widzę obrazy szkoły, poszczególne klasy, przypominam sobie zapachy szkoły lata, zimy. Szczególny zapach ma jesień lecz każda kolejna pora roku jest inny od poprzedniej i nigdy się nie powtarza. W szkole szło mi średnio, zazwyczaj średnia oscylowała w zakresie 3,6. Miałem niewielu kolegów heh kolegów… w sumie to miałem 1 i był podobny do mnie. Siedzieliśmy w ostatniej ławce i nie często się do siebie odzywaliśmy. Raz w tygodniu miewałem deja vu co było naprawdę pojebane… Za każdym razem starałem zmienić swoje zachowanie by się nie sprawdziło jednak chwile potem przypominałem sobie, że tak właśnie „kiedyś postąpiłem”. W LO zaczęła się ostra jazda. Nie miałem żadnych znajomych, którzy znaliby mnie choćby z widzenia. Zacząłem spostrzegać ludzi, którzy się na mnie non stop gapią przez co często chodziłem do toalety sprawdzić czy nie jestem brudny czy „fryzura” jest ok. Ubierałem się przeciętnie, dżinsy (bez kroku w kolanach), koszulka (quicksilver ulubiona marka), buty DC i tyle… O CHUJ IM CHODZI się zastanawiałem. To samo działo się w autobusie ale w tam nie miałem drogi ucieczki dlatego zainwestowałem kieszonkowe w rower i gdy tylko pogoda dopisywała jeździłem rowerem, nigdy nie poszedłem sam do miasta, bo ludzie od razu się na mnie gapią, a to we mnie budzi lęk okropny. Broniłem się myślami, miałem wrażenie, że wszyscy ci ludzie wiedzą o mnie wszystko lecz nie są w stanie przeczytać moich myśli, lecz te rozwiązanie okazało się krótkotrwałe. Pod koniec LO doszło hmm jak by nie wiem jak to opisać, gdy szedłem wśród ludzi traciłem równowagę często się potykałem starałem się iść wzorowo, by nie budzić żadnych podejrzeń. Podczas studiów zaczęła się masakra. Musiałem zacząć nawiązywać kontakty, wiedziałem, że w pojedynkę nic nie zdziałam. Podczas rozmów ze „znajomymi” (którzy o mnie nic nie wiedzą) patrzyłem się w oczy, lecz kąt widzenia sięgał od stóp po głowę. Po ruchu ciała świetnie odgadywałem, jakie mają intencje, oraz w jaki sposób układać rozmowę. Przewidywanie możliwych odpowiedzi i pytań, to było niezłe przez pierwsze kilka miesięcy, potem już nawet lekkie drgnięcie powieki partnera rozmów przyprawiało mnie o przynajmniej 10 zdań w myślach „czyżby był znudzony rozmową, muszę kończyć, ale jeszcze nie uzyskałeś wystarczających informacji, czy aby na pewno nie pomyśli o tobie jak o debilu?” To była masakra. Na zajęciach o osobowości wyszły takie rzeczy, że nie chce mi się o tym pisać… Wszystkie te przypadłości się kumulują!! Jest mi naprawdę ciężko. Podczas rozmów z rodzicami staram się ukrywać brak znajomości, wychodzę wieczorami na pobliskie własne miejscówki, biorę mp3 i patrze się w niebo, wtedy mam chwile spokoju. Rozmyślam o następnym dniu, jak i co mam zrobić gdzie i z kim i na jaki temat będę rozmawiać (lecz tego unikam jak ognia). Do psychologa nie pójdę, bo wtedy przyniosę wstyd rodzicom i bratu nie chcę być postrzegany jako czubek. Nigdy wcześniej nie ujawniłem tego nikomu, tu przynajmniej mam 100% pewność anonimowości …