Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Jutro wyjeżdżam. I boję się. Boję się podróży, wujka, pracy, szkoły, ludzi, pociągu, wypadków komunikacyjnych, konduktora i kolejek do kasy. Boję się też starości, śmierci, bólu, chorób, samotności i biedy. Boję się opłat, banków, kradzieży mienia, bandytów, wariatów i szpitali. Boję się całek (to od dziecka), równań różniczkowych, wielomianów od trzeciego stopnia w górę, rachunku prawdopodobieństwa i statystyki matematycznej. Trochę też boję się geometrii analitycznej i algebry, teorii liczb i rachunku macierzy. Boję się kobiet, wirusów, bakterii, brudu, zmywania naczyń, ścierania kurzu i ścierek, pająków, krów i koni, uniwersytetów i politechnik, hałasu, sąsiadów, rodziny i zawału. A nade wszystko boję się odpowiedzialności, dorosłości, meneli i pijaków, śmiechu, radości, upałów, wypadnięcia kręgu, falowania promieni telewizyjnych, tłoku, tłumu, interpunkcji, wstydu, poniżenia, wojny, głodu, policji, dzieci, luster, dentysty, księdza, prostytutek, powrotów, wyjazdów, rozstań, przyszłości oraz powodzi, tornada, suszy, ognia, upadku, podstępu, cmentarza, lasu, wody, brexitu, uchodźców, zamachów, terrorystów, zawrotów głowy, bójek, dresów i zapalenia żył głębokich. No i raka, raka boję się strasznie. Jak żyć kurwa premierze, jak żyć? A do tego Polska w rankingu szanghajskim za Serbią, Meksykiem i Chile (!). A tam przecież wszyscy żują liście koki i jeżdżą na osłach.

Kiedyś poznałem młodego ziomka w internecie, który mówił, że ma chujowe życie, że śmiali się z niego, że jest grupy itd. Któregoś dnia również postanowiłem się otworzyć przed nim i również powiedzieć mu o swoich problemach i radościach, ponieważ myślałem, że to prawdziwy ziomek, a ten kutas zrobił screeny tych wiadomości i potem pokazał mojej dziewczynie, nawet nie wiecie jaką miałem megalipę później… Człowiek jest głupi całe życie, nigdy nie ufajcie internetowym znajomością, bo tak naprawdę nie wiecie z kim macie do czynienia, z jaką dwulicową szują…

Złapałem złotą rybkę i mówi do mnie standardowo, że spełni każde życzenie, jeżeli ją wypuszczę. Na to ja niewiele zastanawiając się odpowiadam jej, że marzy mi się jebać 24 godziny na dobę. I co? Budzę się na placu Łódzkiego Wydziały Fabrycznego. Śrut.

Jestem już 12 lat w Dublinie. Od dawna ciągnie mnie żeby wrócić do Polski, teraz jestem na urlopie i dosłownie nie chce mi się wracać do Irlandii. Najbardziej wkurwia mnie to, że każdy mi tutaj pierdoli: co będziesz wracał, tu jest chujnia, tu jest bieda, tu jest patologia, tu jest katotaliban, bla bla bla…

Myślicie że taka Irlandia to sam miód? Kurwa pogoda tak chujowa przeważnie że deprecha. Mówili że się przyzwyczaję, a ja się nie przyzwyczaiłem. Deszcz, wiatr i chmury 3/4 roku. Kurwa do tego się nie da przyzwyczaić. Irlandczycy bardzo uprzejmi, a w swoim gronie jadą na nas i innych, tęksnią za czasami gdy w Irlandii sami Irlandczycy byli. Choćbyś tam i 20 lat był to nie jesteś swój, choć znam wiele osób którym się wydaje że z Polaków stali się Irlandczykami, beka niezła. Główna rozrywka w Irlandii to zakupy w zamkniętych shoppingach lub chlanie w pubie. Bo na zewnątrz przeważnie zbyt chujowo żeby, nie wiem, na spacer pójść. Żarcie słabe, chyba że sam sobie umiesz dobrze ugotować. U nas w byle mieścinie są restauracje z dobrym jedzeniem. W Dublinie jest kilka na krzyż i płacisz jak za zboże, chyba że lubisz kebaba to jest więcej. Te ich mieszkania to istna porażka. Wielka płyta lepsza. Wynajmiesz w nowym apartamentowcu, a kurwa ściany nie wiem z czego i chyba z 5 cm mają. Jakbyś mocniej jebnął to się rozwali. I słychać od sąsiadów dosłownie wszystko. Kurwa nie głośne rozmowy, nie imprezy. Ktoś chrząknie, kaszlnie i to słychać. Mieszkałem w kilku miejscach wszędzie to samo. Łącznie z tymi szeregowymi domkami. Chyba że masz wolnostojący to wtedy spoko, no ale to wydatek około 1500 euro za miesiąc. Irlandki to pasztety i przeważnie zachowują się jak faceci. Oczywiście z drobnymi wyjątkami potwierdzajcymi regułę.

No oczywiście są plusy, jest pracy od chuja, zarobki bardzo dobre i… finito. Tylko czy w tak chujowym miejscu można siedzieć całe życie dla tych pieniędzy? Moja siostra zarabia dużo mniej ale jak teraz jest wiosna lato, to widzę ciągle jakiś grill, ognisko, nad wodę jadą poplażować. Na weekend pod jakieś namioty sobie potrafią pojechać. W zimie w góry na sanki czy snowbord (mają kilkadziesiąt kilometrów). Mają mniej siana ale żyją lepiej, są jakby szczęśliwsi. A nie kurwa tutaj zaplanujesz weekend, a jak jebnie wiatrem to choćbyś chciał to chuja zrobisz. No tak grilla na podwórku 4×4 otoczonym 2 metrowym murem. Kurwa bomba, zajebiście.

Chujnia, śrut i dno. Bieda duchowa czy bieda finansowa. Co tu robić, wracać czy tyrać dalej w krainie deszczowców?

Mikrochujenka. Wracamy sobie do domu z moją ślubną naszym wypasionym Passeratti CC. Na skrzyżowaniu, tuż przy wjeździe na naszą uliczkę widzę zaparkowane nowiusieńkie dwuosobowe BMW, coś jak roadster, widać, że nie w kij dmuchał. Oczywiście rzuciłem komentarz „No pyszne parkowanie, milordzie!”. Komentarz małżonki zamknął mi momentalnie usta:

– „Gdybyś zarabiał 50 tysi euro miesięcznie, patałachu…”

Witam,
czytam od 2014, zacny portal i pożyteczny, to może przyszedł czas, żeby dołożyć do pieca. Co prawda nie jest to kaliber śmiertelnych chorób, śmierci, samotności, ale na małe chujnie też jest miejsce i wiem, że mam rację.
Sprawa jest prosta: komary. Zakichane, małe skurwiele, które żyją nie wiadomo po ki chuj. No po ki taka gałąź ewolucji? Gdyby ich nie było, ekosystem by nie ucierpiał – ptaki jadłyby muchy i masę innych owadów, które, choć też wkurwiające, to jednak znośne.
Wracam do tematu. Ja ogólnie miałem do bardzo niedawna wbitą pałę w ten temat, ale śpię z dziewczyną, a ona moskita nocą nie przeżyje. Jak ją upierdoli to potem spuchnięta chodzi i mam przesrane, muszę żali gorzkich wysłuchiwać. Kończy się włączaniem światła 3x na noc, polowaniem, łażeniem po ścianach, no choćbym miał wyjebane, to i tak mam noc zarwaną. Poza tym przecież lasce pomóc trzeba.
O ile w 2015 komary pojawiły się w bardzo niewielkiej liczebności właściwie jesienią, to w 2016, nie dość, że lato chujowe, to jeszcze kumulacja pod postacią prawdziwej plagi tych bzyczących kurew. Ale czegoś takiego jak 2 nocki temu i następnego rana to kurwa nie uświadczyłem nigdy, wręcz po egzorcystę chciałem dzwonić. Po nocy oczywiście zjebany jak koń po westernie, ale rano to już przegięcie pały. W ciągu może godziny zapierdoliłem chyba ze 30 (słownie TRZYDZIEŚCI) sztuk tych insektów. Od razu zacząłem rozkminę skąd tyle tego w jedną noc? Sufit i ściany całe uwalone szczątkami. Nie wiem, może to świeżaki, co to się właśnie tej nocy wykluły? Tylko, że do tego chyba potrzeba jakiejś kałuży, a u mnie w domu nie szcza się po kątach!
Po ukończeniu holokaustu, moja stwierdziła, że jedzie do sklepu po raid elektryczny. Wbija na odpowiedni dział, a tam sporo ludzi się kręci w takim samym celu, a tu wszystkie zestawy wykupione. To mówi samo za siebie! W końcu znalazła w innym sklepie. Podłączamy, a tu z drugiego końca pokoju, zza kanapy, wypierdala na sufit kolejne stado, kilkanaście sztuk. Ja pierdykam! No to powtórka, laczki w ruch i kurwy ukatrupione.
Dziś miła odmiana, noc przespana, komarów zero, innymi słowy polecam podtruwajkę elektryczną, więc happy end – niektórzy frustraci mogą mnie zjebać w komentarzach. Generalnie jednak – skąd tyle tego robactwa w jedną dobę? W ogóle po chuj komu te ścierwa, jak już pisałem na początku? Oprysk może całego kraju jakimś chemitrejem zrobić? Dobra, kończę i życzę wszystkim, żeby ich moskity nie kłuły.

Ostatnio były tu 2 chujnie o pracy, jeden koleś wkurwiał się na ludzi, którzy się w pracy opierdalają i nie są ambitni, drugi narzekał, że nie musi nic robić i się nudzi. Jest to symptomem zjebanego podejścia do pracy wśród Polaków, i ogólniej, ludzi. W ogóle błędnym jest myślenie, że praca jest sensem naszego życia, jego celem itp. Nie. Praca jest po to, by zarabiać pieniądze. Gdybyśmy je mieli, to byśmy nie pracowali, prawda? Pod warunkiem, że jesteśmy normalni oczywiście. Pomijam promil przypadków, gdy ktoś naprawdę kocha czynność, na której zarabia pieniądze, to co innego. Taki ktoś NIE pracuje, tylko dobrze się bawi mając przy okazji pieniądz z tej zabawy. Ale to margines marginesu. Mówimy o normalnych przypadkach, gdy człowiek zmusza się do robienia czegoś, by uzyskać pieniądz. Dobrze – to teraz ustalmy, czego chce pracodawca, w dodatku – kapitalistyczny pracodawca, gdyż panuje kapitalizm. Chciałby on, aby pracownik pracował jak najwięcej, jak najefektywniej – bo więcej zarobi na swoim biznesie – a jednocześnie chciałby płacić mu jak najmniej – bo, analogicznie, więcej zarobi na swoim biznesie. Stąd normalny pracodawca płaci pracownikowi tylko tyle, by nie zwolnił się z pracy. Jeśli czyni inaczej jest nienormalny, postepuje głupio, wbrew swoim interesom. I co w takiej sytuacji powinien zrobić normalny pracownik, normalny, tzn. działający w swoim interesie? Pracować tylko tyle, by nie wylano go z pracy. W interesie pracownika bowiem jest pracować jak najmniej, a zarabiać jak najwięcej. Zawołanie Kiepskiego: „Aby zarobić, ale się nie narobić” nie jest żadną patologią, jak zapewne myśleli twórcy serialu, tak postępuje racjonalny pracownik. I gdzieś to się spotyka na rynku pracy, i tak ustala się płaca i wydajność pracy za daną płacę. Nie jestem zwolennikiem kapitalizmu, ale tak on działa, i żyjąc w nim, we własnym interesie powinniśmy stosować się do jego reguł, a są takie, jak tu przedstawiłem. Pracownik wypruwający sobie żyły dla idei, bo tak trzeba, bo uczciwość nakazuje, jest debilem, nie przestrzega reguł systemu w jakim żyje, co więcej, nie przestrzega ich na swoją niekorzyść. Czysty debilizm. Ja rozumiem, że czasami chcemy dostać awans, by – uwaga – zarabiać więcej (a nie dlatego, że trzeba, wypada, jestem ambitny – to również debilizm) – ale tu ciągle obracamy się w znanej regule – pracujemy tylko tyle, by dostać ten awans.

Dlaczego tak się rozpisałem? Bo mam w swojej pracy debili zapierdalających nie wiadomo w imię czego. Nie dostają za to ani grosika więcej. Nie awansują. Ale zapierdalają, podnosząc normę dla normalnych pracowników, którzy do pracy przychodzą tylko dla pieniędzy, chcą ją odpierdolić i iść wpizdu. Bo ci drudzy są normalni. I nikt ich nie zwalnia. Czy ktoś może mi wyjaśnić, co takimi ludźmi kieruje? Albo ludźmi żalącymi się, że nie muszą nic w pracy robić??? Odpowie mi ktoś? Z antykapitalistycznym pozdrowieniem.

Ktoś tutaj pisał o fetyszach. Mój fetysz może nie jest aż tak odosobniony, ale z pewnością nie można go nazwać normalnością. A mianowicie niesamowicie kręcą mnie ogromne piersi u kobiety. Ale naprawdę ogromne, monstrualne. W zasadzie im większe, tym lepsze. Jeśli ktoś pokazuje mi duże piersi, ja zazwyczaj stwierdzam, że są średnie. Taki jest mój punkt odniesienia. W zeszłym tygodniu chyba po raz pierwszy w moim mieście widziałem kobietę o biuście podobnym do modelki Mileny Velby. Ciężko mi było nie zwrócić uwagi, musiałem się zatrzymać i patrzeć na ten rewelacyjny widok.

Jaram się kobietami nawet do 50-tki, które mają takie ogromne piersi. U mnie w pracy jest sprzątaczka w tym wieku o średniej urodzie, ale dużym biuście. Nie raz już w myślach wyobrażałem sobie sytuację, jak mógłbym jej te piersi wypieścić. Moją chujnią niewątpliwie jest to, że jestem raczej przeciętniakiem i ciężko będzie, żeby ktoś taki się mną zainteresował (nie uderzam w siebie, tylko mówię jak jest). Chyba już do końca życia mi to zostanie, że będę marzył o posiadaczkę ogromnego biustu przy moim boku. Może gdzieś w lepszym świecie takie stworzenia są na wyciągnięcie ręki, a raczej dłoni 🙂

Żyję na tym padole już jakiś czas. Dłuższy. I żyję sam, co jest dość sporym dla mnie problemem, bo samotne życie jest kijowe. Czemu więc żyję sam? Ano po kolei.

Raz. Tak się poukładało. Za długo by było pisać. Z różnych niezależnych ode mnie powodów nie stać mnie było na takie fanaberie jak rodzina. No niby można zdać się na los i „jakoś to będzie”, ale ja takimi kategoriami nie rozumuję, IMO jakieś podstawy do utrzymania na pewnym poziomie być muszą.

Dwa. Nikt sensowny się nie trafił. Pół biedy kiedyś, kiedy byłem młodszy. Wychodziłem z założenia, że nic na siłę, że, już choćby statystycznie rzecz biorąc, są szanse na to, że ktoś trafi się w przyszłości. No a przede wszystkim nie byłem naiwny. Część kobiet skreślałem na starcie. Nie za wygląd, bo nie o to chodzi (choć fakt, bywały i takie). Ale za charakter, osobowość, w skrócie za to, co sobą reprezentowały. No wiązać się i zakładać rodzinę to trzeba mieć z kim i tu chyba nikt się nie dziwi mojemu podejściu. Młody będąc -jakże naiwnie- sądziłem, że owszem po świecie plącze się stado kobiet, z którymi nie chcę mieć totalnie nic wspólnego, nawet kijem bym nie dotknął, ale gdzieś tam jest jakaś grupa normalnych, uczciwych, porządnych kobiet, nie będących przy tym pustakami z przypieczonego solarką plastiku. Kwestia tylko w końcu taką spotkać.

Z biegiem czasu, i w miarę jak się ten świat robił chyba coraz bardziej skurwysyński, bo jest coraz gorzej, okazało się, że chyba jednak takich nie ma. Rozglądałem się po ludziach i widziałem niejedno. Oliwy do ognia dolała moja własna matka, której paskudne wady charakteru przez ostatnie kilkanaście lat dopiero poznałem na własnej skórze (długa historia), bo wcześniej jako dzieciak albo byłem za mały, by to pojąć albo jakoś nie dotarło to do mnie w takim stopniu jak powinno, bo jako dzieciaka naturalnie wiele rzeczy gówno mnie obchodziło. Ale jak wspomniałem, to się zmieniło i matka (wraz z siostrą) pokazały mi wystarczająco parszywość babskiego charakteru, sporo ponad dawkę, której doświadczyłem, czy zaobserwowałem, gdzie indziej. Szczyt szczytów w tym przypadku tematu „damsko-męskiego i kwestii rodziny” nastąpił kiedyś przy okazji jednej z rozmów, gdy matka stwierdziła że „mąż to nie rodzina”. BTW, ojciec zmarł z dekadę wcześniej. I dosłownie wyszło szydło z worka i wyszło na to, że jak całe życie zapierdalał na rodzinę, to było OK. Jak zmarł, to no cóż, bywa, może i trochę szkoda, ale przecież „nie rodzina”. No niemal „easy come, easy go”. Siora też pokazała swoje, gdy, pomijając wszystko inne, kopnęła w dupę (na jego szczęście) jakiegoś łebka, bo, jak z „mamusią” stwierdziły, nie miał wystarczająco kasy. Następny już podobno ma (podobno, bo gościa w życiu na oczy nie widziałem, jako, że z wspomnianą rodziną moją nic wspólnego mieć nie chcę, to nie utrzymujemy relacji od lat). No ale nic. Wprawdzie w miarę tych wszystkich doświadczeń moja ocena kobiet systematycznie waliła w dół, nadal jednak uważałem, że wyjątki się zdarzają, a jedyne co, to niestety nie było mi dane na taki trafić. Przynajmniej jeszcze.

Aż w końcu taki „wyjątek” się znalazł. Spotkałem dziewczynę, znacznie młodszą ode mnie, która miała cechy mi odpowiadające, cechy, które szanuję. I co? I guzik. Może miała kiedyś i jakieś śladowe ilości jeszcze zostały, ale wygląda na to, że jest na dobrej drodze do tego, żeby dostosować się do dzisiejszej normy. A ze mną koniec końców nie chce się zadawać. Jestem „nudny” i rozrywka z innymi ludźmi jest lepsza. Z kasą ostatnio też było nie najlepiej, choć są perspektywy na zmianę na lepsze. Tak więc w ten sposób „wyjątek” w pewnym sensie dobił resztkę myślenia w kategoriach: „nawet jeśli 99% kobiet to mniejsze lub większe szmaty, to zawsze jest ten 1% o podobnym systemie wartości”.

Ona to dobiła. Ale to żona mojego kumpla właśnie niedawno to definitywnie pogrzebała…

Nie to, żebym miał o niej jakieś super zdanie, to trochę blacharowaty typ ta żona kumpla (ta moja znajoma to pod tym względem było jej dosłowne przeciwieństwo, co z uwagi na kontrast -dwie skrajności a jednak powtarzający się w jakimś stopniu sposób rozumowania- tym bardziej jest pesymistyczne). Była z nim przez kilkanaście lat. Dzieciaka w wieku wczesnoszkolnym mają. Gość zginął w dość paskudnych okolicznościach ze dwa miesiące temu. Jako, że zginął za granicą i związane z tym było śledztwo, to dopiero w zeszłym miesiącu ściągnęli go do Polski i był pogrzeb. No i od pogrzebu minęło może ze trzy tygodnie i wiem z pewnych źródeł, że laska już się pruje w najlepsze.

Cóż… „Mąż to nie rodzina”, nie?
I nie to, że nie ma prawa sobie ułożyć kiedyś tam życia i do usranej śmierci ma żyć jak w klasztorze (Choć tak na marginesie, choć rozumiem to, że życie toczy się dalej i nie zamierzam krytykować tego, że ktoś sobie po tym wszystkim kiedyś jeszcze życie ułoży, to to też jest chujowe na tym padole -no wyobrażacie sobie, że bliska wam osoba będzie z kimś innym? To trochę tak, jakbyście sobie wyobrazili zdradę, nie?). Ale, jasna cholera, facet jeszcze za bardzo nie wystygł, robaki dopiero na żarcie się złażą, dzieciak ojca stracił, a tu, kurwa, żadnej refleksji o uczuciach nie wspominając. Bolca znaleźć, nogi rozłożyć i raz się żyje, później się tylko straszy.

I wiecie co? Nie urodziłem się wczoraj. Nie jestem jakiś tam ostatni naiwny, nie jestem też jakiś święty… Ale, do kurwy nędzy, ręce i macki mi kompletnie opadły po tych dwóch ostatnich „doświadczeniach”.

Nie ma szans na normalność, w sensie: rodzina i ktoś tak bliski, płci przeciwnej, jakim powinna być w tym przypadku żona. Bo to moja siora, matka, znajoma, inni znajomi, różnie ze sobą żyjący, no i ta żona kumpla na dokładkę, to jest właśnie normalność na tym pierdolonym świecie. Ergo: wszystkie to w sumie kurwy. Kwestia tylko taka, kiedy i w jakim stopniu to z danej lochy wyjdzie. A różnica od prostytutki jest tylko taka, że ta przy autostradzie tego nie kryje i każdy może ją zobaczyć i wytknąć palcem, stąd dobrze mówi powiedzenie, że „prostytutka to zawód, kurwa to charakter”.

Fajnie byłoby mieć rodzinę, no bo człowiek już taką ma naturę, że potrzebuje drugiego, ale, chyba zawsze będę sam. Z prostego jak konstrukcja cepa powodu: nie ma z kim jej tworzyć. Wybór jest jak między dżumą a cholerą. Świadomość tego odbiera mi kompletnie ochotę na jakiekolwiek relacje z kobietami. Bo po chuj? Żeby się z jakąś szmatą ciosającą kołki na głowie użerać? Zapierdalać na nią i dowiedzieć się (lub nie, jeśli będę miał „szczęście” przekręcić się, zanim poleci do innego), że „mąż to nie rodzina”? Dawać sobie przyprawiać rogi? „Kupić” ją za szpan i kasę jak dziwkę (pokażcie mi faceta, który chciałby mieć prostytutkę za żonę)? Może za czasów naszych babek trafiały się jakieś wartościowe, ale dzisiaj nie ma na co liczyć.

I chujowe to jest. Bo bez tego to siedzę sam i nie ma do kogo gęby otworzyć. Nie ma z kim, w ten czy inny sposób, spędzać czasu. O ewentualnych dzieciakach nawet mowy nie ma, bo przecież nie rozmnożę się przez pączkowanie. Życie nie cieszy, bo nie ma z kim go dzielić. No ale przecież jak mam żyć z kimś o mentalności kurwy, to już wolę sam. I dosłownie zebrawszy to (po raz n-ty do kupy) aż pożałowałem przez chwilę, że nie jestem homo. Bo może byłyby choć jakiekolwiek szanse na „ułożenie sobie życia” z facetem -było nie było, inna konstrukcja psychiczna i mentalna niż u baby, więc przynajmniej co który ma podobny system wartości. I przynajmniej człowiek nie byłby sam i to życie bardziej by cieszyło.

Chujnia… Chujnia i śrut z gównem wymieszany.