Chujnia.pl – napisz co Cię boli…

Mam 22 lata i śmiało mogę stwierdzić, że chłopaczki, bo to koło mężczyzn nie stoi nawet, w tym wieku co ja nie wiedzą czego chcą. Wierze, że są wyjątki, ale bardzo nieliczne. Do rzeczy: spotykałam się kilka miesięcy z chłopakiem równolatkiem. Od razu spodobaliśmy się sobie, nadawaliśmy na tych samych falach, randki i te sprawy. Po pewnym czasie zaczęliśmy tworzyć związek, jednak w dosłownie dwa tygodnie mu się to znudziło, zmienił swoje zachowanie o 180 stopni stwierdził że nie chce się jednak teraz wiązać i angażować. Troszkę mnie to zraniło, ale ostatecznie powiedziałam okej i już od tamtego dnia nie utrzymywałam z nim kontaktu. Minęło potem kilka tygodni ja zaczęłam spotykać się z nowym kolesiem, który wydaje się sensowny, zobaczymy. No i chujnia polega na tym, że ten chłopaczek niezdecydowany, jak zobaczył że spotykam się z kimś nowym (bo obracamy się w tym samym gronie znajomych) obudził się z ręką w nocniku i próbuje na wszelkie możliwe sposoby dostać się do mnie, zabiega i próbuje odzyskać moje względy plus chce ośmieszyć w dziecinny sposób tego aktualnego mojego adoratora. Zabawny jest. Sądzi że ja oleje fajnego kolesia z którym się spotykam teraz dla niego – niezdecydowanego chłopaczka? Denerwuje mnie ta jego zuchwałość i pewność siebie nagła. Ale ja i tak będę robiła swoje, a on niech spada, ma za swoje, odepchnął mnie? Ma problem. Miał już swoją szansę. Apel do kobiet: jak osobnik płci męskiej mówi wam że nie chce się wiązać i podobne pierdoły, uciekajcie, tam związku nie będzie na pewno !! On albo nic do was nie czuje, albo chciał tylko ,,zamoczyć” albo woli się bawić z kumplami, tylko łzy was czekają. Szanujcie siebie a znajdziecie kogoś kto też was będzie szanował.

Złodziejstwa wręcz nienawidzę i życzę każdemu złodziejowi żeby mu uschła łapa.. Będąc w pracy przyszedł klient i kupił jedną rzecz za 29 zł, a zapłacił banknotem 200 zł. wydałam mu resztę po czym powiedział, że w sumie ma drobniej, potem zapytał czy mu zamienię drobne na banknot 100 zł, potem jeszcze chciał kolejne drobne zamienić na cały banknot 200 zł i tak przez chwilę, w końcu poszedł. Od razu coś mi nie pasowało, przeliczyłam kasę. Brakuje 100 zł. Oby ci chuju łapa uschła. Stówa robi mi wielką różnicę przy min. krajowej wypłacie, ale nie jestem zła. Wierzę w karmę. Na pewno do ciebie złodzieju wróci. Mam nadzieję, że życie cię jeszcze rozliczy za twoje złodziejstwo w najmniej oczekiwanym momencie. Pamiętajcie drodzy chujowicze, że karma zawsze wraca. Życzę Wam żebyście się nie wkurwiali i byli szczęśliwi pomimo takich ludzi jak ww złodziej.

Wkurwiają mnie ludzie, tak. Ten cały świat wcale nie musiałby tak wyglądać gdyby nie ludzie i ich niesamowicie pojebane pomysły. Zasady ogólnie przyjęte, „tak musi być” i podobne. Nie kurwa, tak nie musi być po prostu ludzie wymyślają reguły, ludzie, którzy sami nie muszą ich przestrzegać. Możemy to zmienić? Tak! Nie? Nie, bo za bardzo wszyscy do tego przywykli i wydaje się nam, że nic nie możemy z tym zrobić i w ten sposób mija to gowno, zwane życiem, w którym nikt nie wydaje się być szczęśliwy, pozdrawiam serdecznie.

Większość chujni, które ludzie tu piszą, sprowadza się do tak zwanej mutacji świadomości. Zjawisko to polega na tym, że tobie kolokwialnie mówiąc 'odpierdala’ i ludzie to widząc próbują zwrócić ci uwagę, a ty nie wiesz, o co chodzi. Nie dostrzegasz w ogóle problemu. Poza rzeczywistymi napoleonami, na których wielkości maluczcy rzeczywiście się nie poznali, reszta podlega temu zjawisku. Szczególnie ludzie żyjący w odosobnieniu, albo w tzw. długoletnich związkach będąc jednocześnie w izolacji od otoczenia. Stary siedzi cały dzień z nosem w gazecie, lub przed TV, nawet nie dostrzeże, że jego żona kupiła specjalnie by mu się podobać nowe buty, czy zrobiła fryzurę, makijaż – mutacja świadomości. Lub na odwrót, ona bierze już 5 tego kota i nie widzi w tym nic złego, a on nie może jej przetłumaczyć, że to szcza, sra, hałasuje i śmierdzi – mutacja świadomości. Podlegają jej całe społeczeństwa. Na ulicy znieczulica, władza robi, co chce, wychowanie młodych leży, powstają przeciw starszym, pracownicy przeciw pracodawcom, pracodawcy przeciw pracownikom, biznesmeni przeciw etatowcom – mutacja świadomości podsycana sprytnie przez media. Świadomość mutuje każdemu, jednak nie w tym samym wieku i nie w tych samych obszarach. Człowiek, który jest świadomy swojej mutacji, nie ma jej w istocie. Mutacja jest zawsze nieświadoma. Stąd pytacie, czy kobiety z rocznika 80′ są tak samo zjebane jak pokemony wychowane samotnie przed TV. Otóż nie, podobnie jak często 70 letnia staruszka zachowa się normalniej wobec mężczyzny, niż zjebana pokemonka. Przy pomocy internetu można prowadzić sukcesywną mutację świadomości całych grup ludzi w pożądanym kierunku. Odgradza się umysł od bodźców konkurencyjnych, krytycznych, które mogłyby doprowadzić jednostkę nauczoną racjonalnego myślenia do wątpliwości, w zamian inputuje się fałszywy pogląd i uznaje za normę. Normy się odginają od pionu, przeginają, aż w końcu przestaje to dziwić całą grupę, ale dalej będzie dziwić cały świat, bo zawsze się znajdą ludzie, którzy trzymają swoim wysiłkiem i pracą higienę intelektualną. Czy mutacja świadomości jest uleczalna? Niestety tylko w rzadkich pojedynczych przypadkach. Tak jak zgarbionego kręgosłupa nie można rozprostować. Jeżeli widzicie, że wasza połówka, lub ktoś z rodziny zaczyna mutować, należy reagować natychmiast z największą możliwą siłą i przy pomocy wielu osób. Tak jak się wycina komórki rakowe – od razu i brutalnie. W przeciwnym razie zostaje wam zdziwaczały przypadek nadający się tylko do domu paliatywnej opieki, lub ucieczka, co też tu nader często wyłazi. Reasumując, lekarstwem na tą dolegliwość jest higiena intelektualna, czyli dopuszczanie do siebie innych punktów widzenia, różnorakich myśli i ich SELEKCJA, zwracanie się ku myślom pozytywnym, dobrym, wartościowym i przede wszystim prawdziwym, a odrzucanie iluzji, zła i miałkości do tego oczywiście racjonalna ich weryfikacja, lub w oparciu o odczucia bliskich osób, czyli empatia.

Czemu do chuja pana, ludzie nie potrafią słuchać? Dlaczego wszyscy oni sprawiają wrażenie jakby stali w blokach startowych, gotowi do wystrzału ze swoją kwestią? Może dlatego, że mają w dupie to co mówisz? Nie zalewam innych swoimi sprawami, mimo że oni robią to nagminnie i w sumie byłoby ok, gdybym ja też mógł znaleźć jakiś odbiór. Z tego względu pierdolę to, nie uzewnętrzniam się nikomu, jak już to opowiadam bardzo skrótowo – bo jak wiadomo – chuj ich to obchodzi. No chyba, że Matka. Pozdrawiam, chujnia i śrut.

Strasznie wkurwia mnie moja nieśmiałość. W życiu podobało mi się już tyle dziewczyn że głowa mała ale do każdej podchodziłem tak 'a chuj, przejdzie’ i przechodziło, a tak nie powinno być. W wakacje obiecuje sb ze bedzie inaczej ale pewnie i tak chuj to strzeli i bedzie po staremu. elko

Nazywam się Kacper i mam 17 lat. Jestem w lo i od jakiegoś czasu wszystko mnie wkurwia nawet najprostsze rzeczy. Olałem naukę znajomych i rodzinę która kiedyś była dla mnie mega wsparciem. Moja mama poznała swego jakże zajebistego męża i są już razem 12 lat. Od jakiś dwóch lat partner mojej mamy przypierdala się o wszystko co tylko robię. Nie zamyka mordy tylko nieustannie pierdoli jak to ja jestem słaby psychicznie a jaki to on nie jest wyjątkowy (jest żołnierzem) Wraca do domu idzie do swoich zwierząt robi burdel w domu rozwala wszystkie ciuchy nie potrafi nic odłożyć na miejsce. Zagonić go pod prysznic to męczarnia do 23 w nocy. Spi już o 19 przed tv i oczywiście nie możesz nic pooglądać bo on przecież teraz ogląda szkoda tylko ze z zamkniętymi oczyma i chrapie na pół domu. Dzień w dzień cheleje alkohol. Rano o 5 tłucze się tak ze budzi wszystkich. Wkurwia nie nawet to jak oddycha. Przypierdala sie dosłownie o wszystko. Mama stoi tylko i komentuje to słowami ze on cie utrzymuję. Oznajmiam wam drodzy czytelnicy ze mam go huja serdecznie dość i dziękuję ze mogę się tu wyżyć.

Nie wiem jak to wszystko ubrać w słowa, bo trudno jest napisać o kilku latach swojego życia i o uczuciach, które mi towarzyszą. Jednak muszę to z siebie wyrzucić, bo nie mam komu 🙁 Mam 33 lata, mąż jest ode mnie starszy kilka lat. Zaraz po ślubie przeprowadziłam się do niego do małej mieściny, z dala od rodziny, za to blisko teściów, ale to temat na osobną chujnię. Niedługo będzie rocznica (10 lat) i nie wiem czy nie lepszym świętowaniem byłby rozwód. Jestem młodą osobą, czuję się młodo, w zasadzie powinnam rozkwitać. A jak jest? Budzę się z myślą, że nic mnie nie czeka i zasypiam wiedząc, że kolejny dzień będzie taki sam. Jeszcze na początku małżeństwa, czy nawet przed, były jakieś plany, marzenia. Może był we mnie zakochany to i się poddawał mojemu „optymizmowi”, teraz nic z tego nie zostało. Jestem człowiekiem, który żyje bez sensu, który nie ma dla kogo żyć. Nie spełniam się w żadnej roli i mój mąż niczego ode mnie nie oczekuje, mogłabym nie istnieć. Mieszkamy razem jakbyśmy byli współlokatorami. Dzielimy tylko kredyt i wspólne finanse. Może opiszę kilka przykładów, to będzie łatwiej mnie zrozumieć. 1. „Ja jako kobieta”. Czuję, że rozrywa mnie od środka, że żyję jak słomiana wdowa. Jestem szczupła (mam jędrne ciało), wysoka, i wg tego, co czasami usłyszę od mężczyzn, atrakcyjna. Tym bardziej nie mogę zrozumieć, dlaczego nie interesuje się mną mój mąż. Pytałam kiedyś czy może woli mężczyzn, ale nie odpowiedział. Generalnie on nigdy na nic nie odpowiada. W sumie, jaka bym nie była, od czasu do czasu miło jest poczuć się atrakcyjną i adorowaną. Pamiętam jak kiedyś wybraliśmy się na większą imprezę do lokalu ze znajomymi. Założyłam sexy mini, szpilki, poleciałam do fryzjera i kosmetyczki na profesjonalny makijaż. Sama kosmetyczka się ekscytowała, że takiej to na pewno mnie mąż nie pozna i mu szczęka opadnie. Wiedziałam, że nic takiego się nie stanie, w co nie mogła uwierzyć i aż prosiła, żeby jej wysłać smsa o jego reakcji. No i wysłałam : „Ale masz duże oczy” – tyle. Dobrze, że mogłam liczyć na kumpli i ich naprawdę szczere komplementy, co w sumie i tak tylko pogłębiło mój smutek, uświadamiając mi, że najbliższa osoba ma w dupie jak wyglądam. Zawsze jak gdzieś wychodzę i staram się wyglądać super (czasem tylko po to by zwrócił uwagę), on nigdy tego nie zauważa. Nie interesuje go nawet, po co się ubrałam ładniej niż zwykle. Każdy fryzjer, makijaż, nowy ciuch itd. pozostaje bez echa. Tak więc: bez różnicy, nie ma sensu. Jeśli chodzi o seks, to w tym roku był raz na początku lutego, w zeszłym roku nie pamiętam, ale na pewno nie częściej niż raz na dwa miesiące. Nie chodzimy za rękę, nawet przypadkowo nie muskamy się w przejściu, itd. nie ma między nami kontaktu cielesnego. Pokazując mu nawet kawałek pośladka, czy piersi pod pretekstem, że chyba mam jakieś znamię, to skwituje, że nie zauważył żadnych zmian i wróci do swoich zajęć. Ktoś z boku mógłby pomyśleć, że jesteśmy rodzeństwem – kiedyś nawet jedna osoba zapytała o to. Czasami zastanawiam się, jakby to było, gdybym poznała jakiegoś mężczyznę i czy bym mu nie uległa, nawet jeśli miałabym potem żałować. Jednak wolę te myśli rozganiać, bo znowu uświadamiam sobie w jakiej jestem czarnej dupie, skoro leżąc obok faceta, chciałabym poznać innego. Frustracja sięga zenitu. 2. „Ja jako matka”. Matką nie jestem, on nie chce dzieci. Ja sama już nie wiem, ale nie będę pisać o rozterkach, bo chyba każdy je ma, kto się zastanawia nad tym tematem. Chodzi o sam fakt, że on nie chce i w ten oto sposób jest kolejny argument pokazujący, jak ten związek jest nieprzyszłościowy (przed ślubem nie był taki stanowczy). Zapewne gdybym była z mężczyzną, który by te dzieci chciał, to pewnie byśmy je mieli, czy swoje czy adoptowane. Będąc z tym, którym jestem, czuję się tak samotna i bez wsparcia, że to głównie powoduje moje wątpliwości, co do ich posiadania. I to jest właśnie to, ta samotność, tak przykra, bo jednak teoretycznie nie jestem sama. 3. „Ja jako kucharka/sprzątaczka/praczka, etc.” Każda z tych ról jest mi nie potrzebna. Od kilku tygodni gotuję sama dla siebie. Czemu tak wyszło, to za dużo pisać, ale nawet wcześniej czy bym zrobiła coś czy nie, to pozostawało bez reakcji. Nawet teraz, gdy pytam czy coś chce, bo np. wyszło mi więcej koktajlu niż zwykle, odpowiada „mogę chcieć”. Sam z siebie też nie poprosi, żeby zrobić mu jakiś przysmak. Kiedy zdarzyło się, że mówiłam, że nie dam rady zrobić obiadu i trzeba coś kupić, to odpowiadał, że on nie potrzebuje, o moich potrzebach nawet nie myśląc. Nigdy nie powie, żeby mu coś uprać. Najwyżej będzie w tym chodził, aż mu się rozleci. A cała szafka czystych ciuchów, które mu uprałam kilka tygodni do tyłu. Jeśli chciałabym, żeby sobie kupił nowe spodnie to zawsze jest odpowiedź, że mu nie potrzebne. Chodzi w ciuchach z ciucholandu, które mu kupuje matka, a które często wyglądają jak damskie w dużych rozmiarach (np. koszulki), lub spodnie jak dla 70-latka (czyli kupowane na jego ojca). Odpuściłam i się nie wtrącam. W domu nigdy nie sprząta, no może czasami zamiecie na szybko jak wie, że ma przyjść jego matka. Wszystkie porządki w domu wykonuję ja, od czasu do czasu zaoferuje się, tzn. dwa razy w roku przed świętami, czy MI (!) nie odkurzyć dywanu. Nie chodzi jednak o to, że on nic nie robi, tylko o to, że on mnie nie potrzebuje nawet do utrzymania porządku w domu jako sprzątaczki, a nawet już nie myślę, że to on mógłby chcieć zrobić coś dla mnie. Mogę nie gotować, nie sprzątać, nie prać – moja rola osoby dbającej o „domowe ognisko” jest niepotrzebna. On żyje sam dla siebie i nawet ostatnio, gdy po raz kolejny mu przedstawiałam sytuację naszego małżeństwa, przyznał mi rację. Kiedyś się wkurwiłam i w Wigilię wyprowadziłam. Ten świąteczny, rodzinny czas tylko mnie dobijał pokazując moją chujnię. Starałam się wszystko ogarnąć, łącznie z ozdobami świątecznymi (taki człowiek głupi i sobie sam pozory sprawia), a on siedział i książkę czytał. Jak wróciłam po kilku dniach zapytał gdzie byłam, po mojej odpowiedzi, że przecież i tak go to nie obchodzi, nie było więcej tematu. 4. „Ja jako jednostka społeczna”. Obecnie nie pracuję, tzn. pracuję, ale dorywczo. Nigdy nie powiedział, żebym znalazła pracę, albo, żebym nie pracowała – jest mu to obojętne. Mogłabym cały dzień leżeć pod kołdrą i nawet nie spytałby czy coś mi się stało, albo nie opierdolił, że mam się wziąć za siebie. Kiedyś też nie mogłam pojąć jak można zareagować w następujący sposób – znalazłam sobie pracę i to dosyć dobrą i abstrahując od tego, że wiązało się to z lepszą sytuacją finansową, był powód do radości, bo żona znalazła sobie sama pracę. To co on zrobił? Podszedł, uścisnął mi dłoń, powiedział „gratuluję” obrócił się i poszedł sobie. Jakbym była jakąś obcą osobą na ulicy, która chwali się przypadkowemu przechodniowi, że właśnie nastał jej szczęśliwy dzień. Kiedyś chciałam, żebyśmy razem stworzyli swój biznes, wykonujemy nawet podobne zawody. Jednak on już wie, że się nie uda, że się nie opłaca, itp. W zasadzie to każdy mój pomysł niszczy zanim jeszcze się dobrze zrodzi. Nigdy nie powie, chociażby w kłamstwie, że będzie dobrze, że się uda, że dasz radę. Dlatego nie dość, że odebrał mi moje nadzieje na lepsze jutro, to jeszcze spowodował, że sama zaczynam myśleć tak, że nie dam rady, w niczym. Coraz bardziej zapadam się w tej mojej chujni, nie widzę światła w tunelu, raczej myślę, czy Bóg nie zesłałby na mnie jakiejś choroby i ukrócił mój bezsensowny żywot. Jestem takim niepotrzebnym człowiekiem w cudzym życiu. Nie chce mi się nic robić dla siebie, miałam hobby (hodowałam kwiaty), ale nic z tego nie zostało. Próbuję biegać regularnie, ale przychodzą dni, że nie chcę wychodzić z domu, zamykam się w pokoju. Żyjemy obok siebie, bez emocji. Od czasu do czasu budzi się we mnie bunt i wymieniam mu po kolei co jest z nami nie tak, ale to nic nie zmienia, po prostu równie dobrze mogłabym mówić do ściany. Tyle, żeby nie za głośno, bo wtedy słyszę, że jestem prymitywem i chamem – co ciekawe, gdy zaczynam rozmowę spokojnie, nie odpowiada. Czasem w drugą stronę, biorę na przetrzymanie i po prostu się nie odzywam – dla niego nie ma różnicy, nie spyta, co się dzieje. Żyję w jakimś zawieszeniu i jak tak teraz piszę/czytam moje wypociny to niestety rysuje mi się obraz rozstania. Niestety, bo przecież nie tak sobie człowiek wyobrażał to życie w małżeństwie. Gdybym nie była mężatką, to przynajmniej miałabym wolną rękę do poznania kogoś, a tak to jednak moje poczucie przyzwoitości mi na to nie pozwala.

Nie potrafię nie umiem nie jestem zwycięzcą. Chciałem się spytać osób szczególnie tych po 40 czy w erze przed internetowej z podrywaniem kobiet było tak samo? Czy one były wcześniej tak samo posesywne. Nastawione na pieniądze i ich branie. Czy tak samo robiły shit testy. Ogólnie o ich zachowanie bo wydaje mi się, że im odpierdala. Przykre to jest bo ja już niechcę być playbojem. Ruchać każdą co noc. Nie chcę mieć superpiękności. Chcę jedną kobiete z którą spędze życie. Może być brzydka tylko by miała nie toksyczny charakter i by mnie szanowała.

Nazywam się Kacper i mam 17 lat. Jestem w lo i od jakiegoś czasu wszystko mnie wkurwia nawet najprostsze rzeczy. Olałem naukę znajomych i rodzinę która kiedyś była dla mnie mega wsparciem. Moja mama poznała swego jakże zajebistego męża i są już razem 12 lat. Od jakiś dwóch lat partner mojej mamy przypierdala się o wszystko co tylko robię. Nie zamyka mordy tylko nieustannie pierdoli jak to ja jestem słaby psychicznie a jaki to on nie jest wyjątkowy (jest żołnierzem) Wraca do domu idzie do swoich zwierząt robi burdel w domu rozwala wszystkie ciuchy nie potrafi nic odłożyć na miejsce. Zagonić go pod prysznic to męczarnia do 23 w nocy. Spi już o 19 przed tv i oczywiście nie możesz nic pooglądać bo on przecież teraz ogląda szkoda tylko ze z zamkniętymi oczyma i chrapie na pół domu. Dzień w dzień cheleje alkohol. Rano o 5 tłucze się tak ze budzi wszystkich. Wkurwia nie nawet to jak oddycha. Przypierdala sie dosłownie o wszystko. Mama stoi tylko i komentuje to słowami ze on cie utrzymuję. Oznajmiam wam drodzy czytelnicy ze mam go huja serdecznie dość i dziękuję ze mogę się tu wyżyć.